Πατώντας το παραπάνω εικονίδιο θα μπείτε σε ιστοσελίδα με όλα τα άρθρα του ΙΣΧΥΟΝΤΟΣ Συντάγματος. Σε κάθε άρθρο έχει ενσωματωθεί η ΠΡΟΤΑΣΗ της Πρωτοβουλίας μας. Κάτω από κάθε άρθρο γράφετε τα σχόλιά σας ή προτάσεις αλλαγής του. Ο στόχος είναι να διαμορφωθεί το προσχέδιο ενός νέου Συντάγματος. _______________
 Σχολιασμός άρθρων ισχύοντος Συντάγματος

livestream κανάλι της Πρωτοβουλίας

Η Δ Ι Α Κ Η Ρ Υ Ξ Η ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΜΑΣ

Επίκαιρη ανάγκη η Ριζική Συνταγματική Αλλαγή από τον Λαό [απόφαση της Ολομέλειας της 28-9-2015 της «Π»]

Τον Ιανουάριο του 2012 ένας μικρός αριθμός πολιτών συγκροτήσαμε την «Πρωτοβουλία για Ριζική Συνταγματική Αλλαγή» σαν ώριμη συνέχεια και μετεξέλιξη της λαϊκής αγανάκτησης που είχε ξεσπάσει το καλοκαίρι του 2011 ενάντια στο πολιτικό σύστημα. Στη Διακήρυξή μας, την οποία συν τω χρόνω συνυπογράψαμε έως τώρα 1900 περίπου Έλληνες πολίτες, άνδρες και γυναίκες, ζητούσαμε «πραγματική δημοκρατία με πυρήνα ένα νέο Σύνταγμα της χώρας», ορίζοντας έξι βασικούς άξονες αναγκαίων και ώριμων συνταγματικών αλλαγών (βλ. αναλυτικά στη Διακήρυξη που ακολουθεί).

Στο διάστημα που ακολούθησε, η Πρωτοβουλία συμμετείχε ενεργά στον δημόσιο διάλογο για την αλλαγή Συντάγματος, εμβαθύνοντας παράλληλα την άποψή της. Λαμβάνοντας υπ’ όψη τις σχετικές διεθνείς εξελίξεις (π.χ. Ισλανδία) και συνειδητοποιώντας τις βαθιές αγκυλώσεις του ελληνικού πολιτικού συστήματος, διαμορφώσαμε την άποψη (ισόκυρη των θέσεων της Διακήρυξης) πως δεν μπορεί να υπάρξει ριζική συνταγματική αλλαγή χωρίς την ενεργό συμμετοχή του λαού, είτε μέσα από κάποια μορφή λαϊκής συντακτικής εθνοσυνέλευσης ή με άλλη ανάλογη διαδικασία. Παράλληλα, η εμπειρία μας ανέδειξε σαν αιχμές της αναγκαίας αλλαγής (α) την καθιέρωση θεσμών άμεσης συμμετοχής των πολιτών, όπως π.χ. τη διοργάνωση εθνικών ή τοπικών δημοψηφισμάτων με λαϊκή πρωτοβουλία, και συγχρόνως (β) τη μέγιστη δυνατή διάκριση των εξουσιών, πληρέστερη έκφραση της οποίας είναι η Προεδρική Δημοκρατία, εμπλουτισμένη με θεσμικές δικλείδες εξασφάλισης των συλλογικών διαδικασιών και του δημοσίου ελέγχου στα διάφορα επίπεδα της κρατικής διοίκησης.

Τριάμισι χρόνια μετά, και ενώ η χώρα βρίσκεται μπροστά σε ακόμα πιο σκληρά αδιέξοδα, οι βασικές κατευθύνσεις και οι αρχές της Πρωτοβουλίας ξαναγίνονται επίκαιρες με ακόμα πιο ριζικό τρόπο. Η πρότασή μας για ένα νέο Σύνταγμα από τον λαό, απαντά με καίριο τρόπο στην ανάγκη δημοκρατικής επανίδρυσης του κράτους· τη θεσμοθέτηση πραγματικής λαϊκής κυριαρχίας και την επαναθεμελίωση της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας. Εναπόκειται σε εμάς να ενεργοποιήσουμε τις διαδικασίες που χρειάζονται ώστε η επίγνωση αυτή να γίνει κτήμα του λαού και πραγματική δύναμη αλλαγής.

_____________________________

Η   Δ Ι Α Κ Η Ρ Υ Ξ Η   ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΜΑΣ

Οι υπογράφοντες το παρόν Έλληνες πολίτες  ενωθήκαμε μέσα από την οδύνη και την αγανάκτηση για τον εξευτελισμό της πατρίδας μας, αλλά και από την αγωνία για το μέλλον της δημοκρατίας. Τις ιστορικές τούτες στιγμές το αίτημα για πραγματική δημοκρατία είναι πρώτη προτεραιότητα και ουσιώδης προϋπόθεση για την αποτελεσματική και προς όφελος του λαού αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Ζητούμε πραγματική δημοκρατία με πυρήνα ένα νέο Σύνταγμα της χώρας.

Το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης, αφού πρώτα οδήγησε  την χώρα στην χρεοκοπία, τώρα αγωνίζεται να διατηρηθεί στην εξουσία παραδίδοντας το μέλλον της χώρας στους δανειστές της. Η χρεοκοπία της χώρας δεν είναι ασφαλώς ζήτημα απλώς οικονομικό. Η κρίση που βιώνουμε σήμερα είναι πρωτίστως πολιτική, διότι η δημοσιονομική κατάρρευση επήλθε ως απότοκος ενός συστήματος χάρη στο οποίο, λίγες οικογένειες, προκειμένου να διατηρήσουν την πολιτική και οικονομική εξουσία, κατασπατάλησαν το δημόσιο χρήμα σε μίζες, διορισμούς, εκμαυλισμό και διαφθορά.

Θεμέλιο του πολιτικού συστήματος κάθε πολιτείας είναι το Σύνταγμα. Το Σύνταγμα του 1975, με όλες τις  αναθεωρήσεις του, εγκαθίδρυσε ένα πολίτευμα «κλειστό», το οποίο φρόντιζε μονάχα για την διατήρηση της εξουσίας των εμπνευστών του και ουδόλως μεριμνούσε για την χρηστή δημοκρατική διακυβέρνηση.

Με βάση το ισχύον Σύνταγμα:

1. Τα μέλη της κυβέρνησης και οι βουλευτές έχουν κατοχυρώσει συνταγματικά την προνομιακή μεταχείρισή τους και την ατιμωρησία τους από την δικαιοσύνη έναντι των υπολοίπων πολιτών, δεν προβλέπεται σύστημα δημόσιας λογοδοσίας, ενώ και ο θεσμός του ελέγχου των οικονομικών των κομμάτων της βουλής είναι εντελώς διάτρητος αφού διενεργείται μέσω επιτροπής της βουλής με αποτέλεσμα τα κόμματα ουσιαστικά να ελέγχουν τον εαυτό τους!

2. Οι εκλογές διενεργούνται όποτε κρίνεται σκόπιμο από την κυβέρνηση για μικροκομματικούς καθαρά σκοπούς και όχι σταθερά κάθε τέσσερα χρόνια.

3. Δεν έχουν όλοι οι Έλληνες τα ίδια πολιτικά δικαιώματα, αφού τα κόμματα του κοινοβουλίου εξασφαλίζουν προνομιακή χρηματοδότηση και προβολή, διαπλέκονται με τράπεζες και ΜΜΕ και αποκλείουν κάθε νέα πολιτική κίνηση ανανέωσης της πολιτικής ζωής.

4. Η δικαιοσύνη είναι ακρωτηριασμένη, αφού η ηγεσία της διορίζεται από την κυβέρνηση και ουδέποτε όρθωσε το ανάστημά της.

5. Η έλλειψη χωριστών εκλογών για εκτελεστική και νομοθετική εξουσία, σε συνδυασμό με την παντελή έλλειψη θεσμών εσωκομματικής δημοκρατίας, οδήγησαν στην ποδηγέτηση της βουλής από την εκάστοτε κυβέρνηση. Δεν υφίσταται διάκριση, αλλά σκόπιμη σύγχυση των εξουσιών.

6. Η απουσία θεσμών άμεσης συμμετοχής των πολιτών στην άσκηση της εξουσίας, όπως λ.χ. η δυνατότητα λαϊκής πρωτοβουλίας για διενέργεια δημοψηφισμάτων, η οποία προβλέπεται στα συντάγματα άλλων – ευνομούμενων – χωρών οδήγησε τον πολίτη στο περιθώριο της πολιτικής ζωής.

Το παραπάνω θεσμικό πλαίσιο οδήγησε στην κατάρρευση και στην ταπείνωση της χώρας και δεν μπορεί να γίνει πλέον ανεκτό. Η χώρα χρειάζεται επειγόντως ευρύτατη συνταγματική αλλαγή, προκειμένου να δοθεί η ώθηση που απαιτείται για να εξέλθει από την βαθιά κρίση. Είναι ανάγκη να πνεύσει νέος άνεμος, να τεθεί ο πολίτης στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, να καθιερωθεί η διάκριση των εξουσιών, να επιτευχθεί η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, να παύσει η ανισότητα, και να κατοχυρωθούν οι βασικές αρχές της δημοκρατίας.

Οι υπογράφοντες το παρόν Έλληνες πολίτες ζητούμε την θέσπιση ενός νέου Συντάγματος το οποίο θα εγγυάται:

Α.  ΤΗΝ ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ, για την ουσιαστική κατοχύρωση της οποίας είναι απαραίτητη η συνταγματική θέσπιση λαϊκής πρωτοβουλίας για την διενέργεια δημοψηφισμάτων, η καθιέρωση θεσμών δημόσιας λογοδοσίας των αξιωματούχων και η πρόβλεψη -στοιχειωδών έστω- κανόνων εσωκομματικής δημοκρατίας υποχρεωτικής ισχύος.

Β.   ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΣΟΤΗΤΑ, ώστε να μην υπάρχουν Έλληνες «πιο ίσοι από κάποιους άλλους». Επ’ αυτού ζητείται, (1) η κατάργηση των προνομίων και της ποινικής ασυλίας των βουλευτών, (2) η κατάργηση των διαβόητων διατάξεων περί ευθύνης υπουργών και η υπαγωγή των υπουργών στην ανεξάρτητη δικαιοσύνη, (3) η άπαξ ανανεώσιμη θητεία Προέδρου  της Δημοκρατίας, υπουργών και βουλευτών και (4) η κατοχύρωση της ισότητας των πολιτικών κομμάτων.

Γ.   ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΕΞΟΥΣΙΩΝ, η οποία επιτυγχάνεται αποτελεσματικότερα με το πολίτευμα της προεδρικής δημοκρατίας, χωριστές εκλογές για Πρόεδρο (εκτελεστική εξουσία) και Βουλή (νομοθετική εξουσία), εκλογή Προέδρου με σταθερή θητεία και ασυμβίβαστο βουλευτή-υπουργού.

Δ.  ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ, με την κατάργηση της διάταξης που προβλέπει διορισμό της ηγεσίας της από την κυβέρνηση και εκλογή της με τρόπο που εξασφαλίζει την ανεξαρτησία της, θέσπιση ανεξάρτητου Συνταγματικού Δικαστηρίου, αναλόγου με τα υψηλού επιπέδου συνταγματικά δικαστήρια της Γερμανίας ή της Ιταλίας και ενίσχυση του θεσμού των ενόρκων.

Ε.   ΤΟΝ ΑΥΣΤΗΡΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΟΣΟΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΝΤΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΗΜΑ αποκλειστικά από την δικαιοσύνη, υπό τον δημόσιο έλεγχο των πολιτών χωρίς την ισχύ οποιουδήποτε απορρήτου.

ΣΤ. ΤΟΝ ΑΥΣΤΗΡΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΩΝ ΜΜΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΗΣ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ, ώστε να μην λειτουργούν ΜΜΕ χωρίς νόμιμη άδεια και να αφαιρείται η άδεια λειτουργίας τους εάν έχουν οφειλές προς το δημόσιο.

Στόχος μας μία δημοκρατία ανθρωπιάς που εγγυάται την εθνική αξιοπρέπεια και διασφαλίζει το μέλλον της Ελλάδας ως ισότιμο μέλος της Ευρώπης των λαών και των πολιτών. Όραμά μας ένα δημοκρατικό πολίτευμα που εμφορείται από αρχές και αξίες.

Καλούμε τους Έλληνες πολίτες οι οποίοι πιστεύουν στα παραπάνω ιδανικά να προσυπογράψουν το παρόν και να αγωνιστούμε όλοι μαζί για την θέσπιση του νέου Συντάγματος της 4ης Ελληνικής Δημοκρατίας.

[ημερομ.: 9-1-2012]

Ertopen “Στη σπηλιά του Πλάτωνα” 16-4-2016

Στην εκπομπή αυτή ο Πέτρος Χασάπης εκφράζει βασικές θέσεις της πρωτοβουλίας και γιατί πρέπει να γίνει πράξη η Ριζική Συνταγματική Αναθεώρηση.

Ακούστε την εκπομπή (από το 3 λεπτό έως το 20) εδώ:

Η αλλοίωση της Δημοκρατίας

“Ζούμε στο τέλος μιας εποχής, που καθορίσθηκε από ψευδαίσθηση δημοκρατίας και επίφαση νομιμότητας.”

dim
Υπάρχει αρκετή σύγχυση για το τι περιγράφεται από την όρο Δημοκρατία. Αλλοίωση όρων – σκόπιμη ή μη δεν έχει νόημα – οδηγεί σε ελλειμματικούς διαλόγους και προφανώς σε ανάλογης ποιότητας αποφάσεις.

Είναι εύκολο να προσδιορίζουμε την Δημοκρατία μέσω της αναφοράς σε «σοφούς» ή μέσω κειμένων. Το δύσκολο είναι να κατανοήσουμε ένα από τα πλέον ριζοσπαστικά και επαναστατικά πολιτεύματα που έχει επινοήσει ο άνθρωπος για να αποφασίζουν οι πολίτες το παρόν και το μέλλον στις κοινωνίες.

Το πρώτο εμπόδιο είναι ότι δεν υπάρχει σωστό ή λάθος σε μια Δημοκρατία. Υπάρχουν αποφάσεις που είναι ωφέλιμες ή όχι για το σύνολο. Υπάρχουν επιχειρήματα, και γύρω από αυτά γίνεται – ή θα πρέπει να γίνεται – η συζήτηση περί της ωφελιμότητας και των συνεπειών που θα έχει μια απόφαση.

Την αίσθηση του «λάθος ή σωστό» προσπαθούν να σχηματίσουν στους πολίτες, με το να επηρεάζουν την κοινή γνώμη, διάφοροι μηχανισμοί. Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, άνθρωποι που επηρεάζουν την διαμόρφωση της κοινής γνώμης, στερεότυπα και προκαταλήψεις, βιώματα, εκπαιδευτική διαδικασία, συνομωσιολογίες και ανορθολογικές διαδικασίες , παραπληροφόρηση, όλα αυτά δημιουργούν ένα εξαιρετικά δύσκολο περιβάλλον για να γίνει σωστά και με ψυχραιμία η λογική επεξεργασία επιχειρημάτων και να ολοκληρωθεί η ανταλλαγή θέσεων και απόψεων.

Δεύτερο εμπόδιο είναι ότι η Δημοκρατία βασίζεται στην συνεχή συμμετοχή των πολιτών, η όποια δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στις εκλογές ή στην ενημέρωση των πεπραγμένων στης κυβέρνησης ή των κομμάτων. Σημαίνει ότι οι πολίτες συμμετέχουν ενεργά στην δημιουργία και διαμόρφωση πολιτικής μέσω διαφορετικών μηχανισμών που περιλαμβάνουν πρωτοβουλίες πολιτών, κόμματα κλπ.

Οι πολίτες όμως φαίνονται να μην συμμετέχουν. Ιδεοληπτικές διαδικασίες, προσπάθειες καθοδήγησης από κομματικούς μηχανισμούς, καθοδηγητές κάθε τύπου, προσπαθούν να ελέγξουν ή να οδηγήσουν τις εξελίξεις προς την μια ή την άλλη κατεύθυνση, με αποτέλεσμα να κουράζουν, να πιέζουν και να απομακρύνουν τους πολίτες από τα κοινά. Αποτελεί δε σχήμα οξύμωρο ο ισχυρισμός τους – ειδικά των οργανωμένων στελεχών- ότι προσπαθούν να υποστηρίξουν με την μέθοδο αυτή την αύξηση της συμμετοχής του κόσμου. Σήμερα περισσότερο από πότε οι άνθρωποι αντιδρούν στην καθοδήγηση.

Τρίτο εμπόδιο είναι η απώλεια εμπιστοσύνης στους θεσμούς. Δεν υφίσταται Δημοκρατία χωρίς θεσμούς, ούτε θεσμοί χωρίς Δημοκρατία. Η απώλεια της αξίας των θεσμών οδηγεί στην σταδιακή κατάρρευση των κοινωνικών και πολιτικών αξίων που συγκροτούν την βάση του πολιτεύματος.

Στην ουσία η φθορά των θεσμών οδηγεί στην διάβρωση των δομικών στοιχείων που αποτελούν την Δημοκρατία. Η συνέχεια είναι η αντικατάσταση της Δημοκρατίας είτε από μια μορφή ολιγαρχίας είτε από μια χαοτική κατάσταση που ταλαιπωρεί και πολίτες και κοινωνία. Η θεραπεία όταν φτάσει η κατάσταση σε αυτό το σημείο είναι χρονοβόρα και αρκετές φορές επώδυνη.

Τέταρτο εμπόδιο ο πολιτικός λόγος που βασίζεται κυρίως στο θυμικό. Συνθήματα, ρητά και επιφανειακές δηλώσεις χωρίς τεκμηρίωση με μόνο στόχο το κομματικό όφελος δεν οδηγούν σε μια καλύτερη Δημοκρατία. Αντίθετα προκαλούν σύγχυση στην κοινωνία. Ο κίνδυνος να επικρατήσουν δημαγωγοί γίνεται ορατός ειδικά αν ταυτόχρονα υπάρχει σε εξέλιξη οικονομική ή κοινωνική κρίση.

Πέμπτο εμπόδιο ο αποκλεισμός των πολιτών από την διαδικασία λήψης αποφάσεων. Με δυο λόγια κυβερνήσεις και πολιτικοί κατά κανόνα δεν διεξάγουν δημοψηφίσματα. Πολύ περισσότερο αποφεύγουν να δώσουν στον λαό την δυνατότητα να τα διοργανώνει. Και αν αναρωτιέστε το γιατί, η απάντηση που δίνουν είναι ότι θα θέματα είναι πολύ «τεχνικά» για τον μέσο πολίτη.

Σε μια Δημοκρατία οι αποφάσεις δεν γίνεται να παίρνονται αποκλειστικά από ειδικούς. Αντίθετα θα πρέπει όλοι οι πολίτες της χώρα να έχουν την δυνατότητα, να συμμετέχουν στις διαδικασίες λήψης των αποφάσεων, όπως και να έχουν πρόσβαση σε πληροφορίες που είναι κρίσιμες για την λήψη αποφάσεων.

Αν και τα παραπάνω εμπόδια δεν είναι μοναδικά έχουν ως συνέπεια η Δημοκρατία να παγιδεύεται σε ένα φαύλο κύκλο με χαοτικά χαρακτηριστικά. Η κατάσταση αυτή, τελικά, οδηγεί αναπόφευκτα την κοινωνία σε ανατροφοδοτούμενα αδιέξοδα.

Επιχειρώντας να συνοψίσουμε την κατάσταση φαίνεται πως οι πληγές στην λειτουργία της Δημοκρατίας συνδέονται και δημιουργούν αστάθεια στην ίδια την κοινωνία. Η αστάθεια αυτή με την σειρά της αυξάνει τα συμπτώματα και ανατροφοδοτείται.

Θεσμοί, κοινωνικές παροχές, διοικητική σταθερότητα, δικαιοσύνη, εκπαίδευση, κοινωνικές παροχές, σταδιακά αποσταθεροποιούνται και καταρρέουν. Από εκεί προκύπτουν τα χαοτικά χαρακτηριστικά που καθορίζουν τον φαύλο κύκλο μέσα στον όποιο παγιδεύεται η Δημοκρατία.

Υπάρχουν δε και συγκεκριμένα συμπτώματα όπως:

Πολίτες σε σύγχυση.
Ανεξέλεγκτοι πολιτικοί.
Επικράτηση του ανορθολογικού λόγου.
Εμφάνιση και ισχυροποίηση παραλλήλων κέντρων εξουσίας.

Με δυο λόγια έχουμε μια αρρώστια που χρειάζεται να θεραπευτεί.

Στο λογικό ερώτημα ποια είναι η θεραπεία η απάντηση είναι μια:

Περισσότερη Δημοκρατία.

Και αυτό γίνεται μόνο όταν γυρίσει η εξουσία πίσω στον Λαό για να ορίσει ξανά πως λειτουργεί, πως δομείται και πως εφαρμόζεται το πολίτευμα. Οποιοσδήποτε άλλος τρόπος οδηγεί στην εγκατάσταση ολιγαρχικών λύσεων που προφανώς δεν είναι απάντηση σε μια κρίση πολιτεύματος.

Σταμάτης Στεφανάκος

Πηγή: http://eleutherosnaskeftesai.blogspot.gr/2016/03/blog-post_29.html

Πίσω στις πηγές της Δημοκρατίας

του

Αθανασίου Θεοδωράκη,

πολιτικού επιστήμονα

 

Η έρευνα σχετικά με το νόημα, τις αρχές και τους σκοπούς της δημοκρατίας συνεχίζεται ακατάπαυστα. Σε όλες τις χώρες, σε όλες τις γλώσσες, με αγνούς ή δόλιους σκοπούς, η έρευνα αυτή υποδηλώνει από μόνη της τη βασική αρχή που μας δίδαξαν οι αρχαίοι έλληνες: να ελέγχουμε, να ασκούμε κριτική, να αμφισβητούμε, να σκεφτόμαστε, να προτείνουμε.

Η δημοκρατία δεν έχει νόημα ως καθεστώς αμετακίνητο και σταθερό. Το μόνο σταθερό σημείο, η γραμμή πλεύσης, πρέπει να είναι η εξυπηρέτηση των κοινών αξιών, η αναβάθμιση του ρόλου του πολίτη, ο εξανθρωπισμός της εξουσίας που τείνει από τη φύση της να γίνεται πάντοτε αυταρχική, η εξέλιξη των κοινωνικών θεσμών με τρόπο που να διασφαλίζεται οπωσδήποτε η συμμετοχή του πολίτη, αυτής της αρχέγονης μονάδας πάνω στην οποία στηρίζεται ολόκληρο το δημοκρατικό οικοδόμημα.

Γι αυτό οι αρχαίοι έλληνες είχαν καθιερώσει την ισονομία, την ισηγορία, την ισοκρατία. Για να οριοθετήσουν σταθερά τον ρόλο του πολίτη και να περιορίσουν τα μειονεκτήματα που ενδεχομένως επιφέρει η οικονομική θέση, η οικογενειακή καταγωγή ή άλλη επίκτητη κοινωνική ή ατομική κατάσταση. Αυτά τα στοιχεία όσο αυτονόητα κι αν φαίνονται, δεν είναι δεδομένα πάντοτε. Δεν είναι μάλλον δεδομένα ποτέ, αφού σε κάθε ιστορική φάση χρειάζονται επαναβεβαίωση, θεωρητική, θεσμική, πρακτική. Αυτά όμως έτσι όπως ίσχυσαν στην χρυσή εποχή της αρχαίας ελληνικής δημοκρατίας, ήταν τόσο ισχυρά και είχαν τέτοια κοινωνική απήχηση που κατάφεραν να δημιουργήσουν πεποιθήσεις, αντιλήψεις, απαράμιλλο σύστημα ιδεών και αξιών που εξύψωσε τον άνθρωπο από υποκείμενο σε πολίτη. Χωρίς να υποβαθμίζονται τα αρνητικά σημεία της εποχής και με γνώμονα το ιστορικό πλαίσιο, σήμερα είναι αποδεκτό ότι αυτό το συγκλονιστικό που έγινε τότε, η επεξεργασία αυτής της έννοιας του ανθρώπου, του κόσμου, της κοινωνίας, της Πολιτείας ξεπέρασε όλα τα άλλα προηγούμενα, έκανε την τομή, συνέλαβε έννοιες όπως ο πολίτης, η δημόσια αγορά, ο νόμος, η λαϊκή κυριαρχία, το «λόγον διδόναι», την δημοκρατία.

Πέρασαν πολλοί αιώνες μετά τον Ομηρο και τον Περικλή, για να μπορέσει ο Διαφωτισμός, εμπνεόμενος από την αρχαία Αθήνα, να επανέλθει στα βασικά, να αναδείξει τον κριτικό λόγο, να προβάλει νέους θεσμούς, να ανοίξει δρόμους ανεκτής δημοκρατικής συμβίωσης. Οι εξελίξεις ήταν σημαντικές, οι εμπειρίες και τα πισωγυρίσματα γνωστά, η απαγκίστρωση της πολιτικής από τη θρησκεία, η λειτουργία της κοινωνίας των πολιτών, όλα αυτά έγιναν με βάση το αρχέγονο εννοιολογικό υλικό. Δεν μπορούσαν όμως να λείψουν οι παραμορφώσεις, οι αντιφατικές ερμηνείες, οι παραπλανητικές πολεμικές. Στο πέρασμα των αιώνων οι πολλές σχολές σκέψης, η σύγκρουση θρησκείας και πολιτικής, η εξέλιξη της τεχνολογίας, οι ιδεολογίες, η επικράτηση της οικονομίας, όλα προσέθεσαν το δικό τους αποτύπωμα στο ανθρώπινο οικοδόμημα. Αν προσθέσει κανείς και τις αδυσώπητες νίκες ή ήττες στα πεδία των μαχών, τα αδιανόητα επιχειρήματα και τα φρικτά βασανιστήρια που ο άνθρωπος χρησιμοποίησε εναντίον του ανθρώπου, τότε το πανόραμα εμφανίζεται αβίαστα.

Δεν μπορούμε βέβαια να διορθώσουμε το παρελθόν, αλλά το μέλλον μας τρομάζει. Κι αυτό που είναι κύριο σήμερα είναι το χειροπιαστό αδιέξοδο της σύγχρονης δημοκρατίας. Πώς θα μπορούσε λοιπόν  να προκύψει μια αναζωογόννηση της δημοκρατίας με βάση το αρχαιοελλληνικό πρότυπο; Χωρίς διαμεσολάβηση άλλων και κυρίως της Ρώμης; Χωρίς ιδεολογικές και θρησκευτικές επιρροές; Είναι εφικτή η επιχείρηση;

Η καθαρή θεωρία απαντά θετικά. Είναι εφικτό να ξαναδούμε τα βασικά, τις γραφές, τις έννοιες, τα νοήματα, τους θεσμούς, χωρίς παραμορφωτικό φακό, χωρίς προκατάληψη και τις παρερμηνείες ιστορικών, φιλοσόφων, αυτοκρατοριών. Μια ομάδα επιστημόνων από πολλά Πανεπιστήμια επιχείρησε να απαντήσει σε κύρια ερωτήματα και επικεντρώθηκε στο θέμα κυρίαρχο θέμα της κριτικής. Η κριτική ως κύρια διάσταση της δημοκρατικής αρχαιότητας, ως βασικό στοιχείο της ελληνικής σκέψης, η κριτική που τροφοδότησε την νεωτερικότητα και της έδωσε τα εφόδια να κάνει τη ρήξη και να αναδειχθεί ως κάτι το διαφορετικό και πρωτότυπο σε σχέση με τον σκοτεινό μεσαίωνα.

Ο καναδός καθηγητής της φιλοσοφίας Jean-Marc Narbonne  με μια ομάδα συναδέλφων του από διάφορες χώρες,  ξεκίνησε την  μεγάλη επιστημονική προσπάθεια. Και άρχισε τη δημοσιοποίηση των πρώτων σκέψεων με το βιβλίο « Antiquité critique et modernité. Essai sur le rôle de la pensée critique en Occident », éd. Les belles Lettres, Paris 2016. Δεν πρόκειται για απλή προσπάθεια, ούτε για απόπειρα χωρίς σκοπό. Πρόκειται για δύσκολο εγχείρημα, για επώδυνη σύγκριση, για πρωτότυπη σκέψη.

Η αφομοιωτική ικανότητα των αρχαίων ελλήνων, η γόνιμη προσέγγιση εκ μέρους τους των άλλων πολιτισμών, η δύναμη σύνθεσης και ρήξης χωρίς ταμπού, η ρηξικέλευθη αίσθηση της δημοκρατίας και των εγγυητικών θεσμών, όλα αυτά είναι θέματα για μια νέα προσέγγιση. Στη σημερινή εποχή, όπου η αμφισβήτηση οδηγεί στην απαισιοδοξία, όπου το συλλογικό όνειρο καταποντίζεται προς όφελος των πάσης φύσεως ατομικών εκφράσεων, ο ζωοποιός πολιτισμός της δημοκρατίας, χωρίς φυλετική ή θρησκευτική βάση, μπορεί να αποτελέσει το νέο έναυσμα. Η έννοια της αποδοχής του άλλου με βάση την παιδεία και τον πολιτισμό, «οι της ημετέρας παιδείας μετέχοντες», μπορεί να οδηγήσει σε νέες σκέψεις κοινωνικής συμβίωσης. Η δημοκρατία έτσι γίνεται μια πυραμίδα με στέρεη βάση, με αξίες, αρχές και νόμους που εκφράζουν την κοινωνία και οδηγούν στην χειραφέτηση του ατόμου, στην ανάδειξη του πολίτη, στην οικουμενική αντίληψη της πολιτικής.

Αυτή η άμεση σύνδεση με την αρχαία Ελλάδα, η ευθεία γραμμή με την αποκαθήλωση των θεωριών των Hans Blumenberg, Marcel Gauchet και Rémi Brague, οδηγεί στην επανεκτίμηση της μακραίωνης ελληνικής σκέψης με άξονα την δύναμη της κριτικής. Όπως γράφει στην Le Monde (11 Μαρτίου 2016)  ο Roger-Pol Droit, δεν χρειάζεται να προσευχηθούμε σήμερα στην Ακρόπολη, «αλλά μπορούμε να επανεκτιμήσουμε την αστείρευτη ελληνική δεξαμενή». Και να ξεδιψάσουμε βέβαια, σε αυτούς τους καιρούς της πνευματικής ξηρασίας και ερημοποίησης.

Εκπομπή με θέμα Σύνταγμα, Δημοκρατία & Δημοψηφίσματα

Σε μια κρίσιμη στιγμή για την πατρίδα μας, ο προβληματισμός για το Σύνταγμα , την Δημοκρατία και της αναγγελίας και διεξαγωγής των Δημοψηφισμάτων από τον λαό έχει ανοίξει ποικίλες συζητήσεις. Στην εκπομπή αυτή συμμετέχουμε στην συζήτηση που έχει ανοίξει, μαζί με τον Πέτρο Βουρλή μέλος των πρωτοβουλιών ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ αλλά και ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ για ΡΙΖΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ με θέμα: Αναθεώρηση Συντάγματος και Δημοψηφίσματα


Στην εκπομπή εξετάζεται τι ισχύει με το παρόν Σύνταγμα της Ελλάδος, Τι χρειάζεται για να αλλάξει ώστε να αλλάζει και να αναθεωρείται κατευθείαν από τον λαό.

Η πρόταση για αλλαγή του θεσμού των δημοψηφισμάτων ώστε να προκηρύσσονται κατευθείαν από τον λαό.

Η δημοκρατία και πως μπορεί να εξελιχθεί.

Επίσης παρουσιάζεται το έργο και οι προσπάθειες των πρωτοβουλιών για να διαδώσουν τις θέσεις τους στο ευρύ κοινό.

Πηγή:http://eleutherosnaskeftesai.blogspot.gr/2016/03/blog-post_36.html

«Ζούμε το χειρότερο ρατσισμό με επικάλυψη δημοκρατίας» – Μαρία Χωριανοπούλου

Η Δρ. Μαρία Χωριανοπούλου, σύμβουλος πολιτικής επικοινωνίας και δημιουργός του ειδησεογραφικού portal ithesis, ήταν προσκεκλημένη της Φωτεινής Μαστρογιάννη στην εκπομπή Take the money and run (29/1/2016).

mariachorianopoulouΣύμφωνα με την κα Χωριανοπούλου, η Ελλάδα φτωχοποιείται και η μεσαία τάξη καταργείται. 3 στους 10 Έλληνες (με στοιχεία του Συνήγορου του Πολίτη) σε υποβαθμισμένες περιοχές ζουν χωρίς θέρμανση και ζεστό νερό.

Η κατάργηση της μεσαίας τάξης συμβαίνει σε όλο τον κόσμο λόγω της παγκοσμιοποίησης η οποία δεν πρεσβεύει την οικουμενικότητα αλλά την πολτοποίηση των λαών. Στα πλαίσια της πολτοποίησης, το ελληνικό πολιτικό σύστημα αποφάσισε τη χορήγηση ιθαγένειας και όχι τη χορήγηση υπηκοότητας ενώ ως γνωστόν η ιθαγένεια αφορά τον πολίτη που γεννήθηκε σε μία χώρα και μεγάλωσε σε αυτή και όχι κάποιον που δεν ξέρει τον πολιτισμό της χώρας που βρίσκεται.

Η Ελλάδα παρόλο που φτωχοποιείται διαρκώς αντί το πολιτικό σύστημα να προστατεύσει αδύναμα στρώματα του πληθυσμού όπως είναι οι ανύπαντρες μητέρες, οι χήρες μητέρες με συζύγους που πέθαναν νωρίς και έτσι δεν μπόρεσαν να πάρουν τη σύνταξη του συζύγου, τα νέα ζευγάρια που είναι και οι δύο άνεργοι και δεν μπορούν να κάνουν παιδιά, οι τρίτεκνες και οι πολύτεκνες οικογένειες, ψηφίζει το σύμφωνο συμβίωσης ενώ δεν έχει αυτή την πολυτέλεια. Στο σύμφωνο συμβίωσης δεν είναι η ρύθμιση των διάφορων νομικών θεμάτων που είναι το σημαντικό αλλά η χορήγηση της σύνταξης στον έναν από τους δύο συντρόφους όταν ο άλλος φύγει από τη ζωή. Επιβαρύνεται όμως έτσι ο Έλληνας φορολογούμενος δηλαδή το ελληνικό δημόσιο κάτι το οποίο δεν μπορεί να αντέξει μία φτωχοποιημένη χώρα.

Πέραν αυτού, σύμφωνα με την κα Χωριανοπούλου, έτσι διαλύεται περαιτέρω το στοιχείο που δένει το λαό εθνικά και πολιτισμικά σε μία προσπάθεια να πληγεί το εθνικό και χριστιανικό φρόνημά του.
Σχετικά με το μεταναστευτικό, ενώ πολλές χώρες έχουν κλείσει τα σύνορά τους, η Ελλάδα τα διατηρεί ανοιχτά ενώ θα μπορούσε, φερ’ειπείν, το Πολεμικό Ναυτικό να ελέγξει το Αιγαίο και έτσι να σταματήσει τους δουλεμπόρους. Η Ελλάδα έχει γίνει ο καταυλισμός των προσφύγων της Ευρώπης ενώ κανένας από το πολιτικό σύστημα δεν ζητά την κατάργηση του Δουβλίνου 2. Η Ιαπωνία απέρριψε το 99% των αιτήσεων χορήγησης ασύλου γιατί θέλει να μείνει στο στενό πυρήνα της παράδοσής της, η Αυστραλία μέσω διαφημιστικού σποτ αποθαρρύνει τους μετανάστες να περάσουν παράνομα τα θαλάσσια σύνορά της. Οι χώρες αυτές προστατεύουν τους πολίτες τους.

Δυστυχώς, η Ελλάδα δεν μπορεί να βοηθήσει τους μετανάστες όταν πλήττονται οι ίδιοι οι Έλληνες. Ο κος Κοτζιάς δήλωσε ότι δαπανήθηκαν μέχρι σήμερα 2 δισεκατομμύρια Ευρώ για τους μετανάστες ενώ τα χρήματα αυτά θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους Έλληνες που ζούνε κάτω από τα όρια της φτώχειας. Οι μετανάστες δέχονται δωρεάν τρόφιμα, ρούχα, στέγαση ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ενώ η Ελλάδα είναι φτωχοποιημένη. Δυστυχώς υπάρχει ρατσισμός εναντίον των Ελλήνων! Πέραν αυτού, υπάρχει ο κίνδυνος η Ελλάδα να χωριστεί σε οικονομικές ζώνες όπου οι μετανάστες θα δουλεύουν με μεροκάματα Κίνας.

Από την άλλη, οι Δυτικοί, μας απειλούν, λόγω του μεταναστευτικού με αποπομπή από τη συνθήκη Σένγκεν. Ωστόσο για την Ελλάδα δεν είναι κακό να καταργηθεί η Σένγκεν. Η Αγγλία, για παράδειγμα, δεν έχει Σένγκεν. Οι Έλληνες με την κατάργησή της δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα μετακίνησης ούτε εγκατάστασης στο εξωτερικό. Το σημαντικό όμως είναι ότι οι Ρώσοι τουρίστες θα μπορούν να επισκέπτονται ελεύθερα τη χώρα μας χωρίς να χρειάζονται βίζα. Σε καμία περίπτωση δεν θα μειωθεί το κύμα τουρισμού γιατί όλοι γνωρίζουν πόσο υπέροχη χώρα είναι η Ελλάδα. Είναι όμως πάγια τακτική των Δυτικών να εκβιάζουν την Ελλάδα ώστε να είναι πιεσμένη και να αναλαμβάνει ακόμα μεγαλύτερες δεσμεύσεις.

Είναι γεγονός, επισημαίνει η κα Χωριανοπούλου, ότι για τις κακοδαιμονίες της Ελλάδας ευθύνεται το πολιτικό σύστημα που είναι μία ολιγαρχική τάξη που απολαμβάνει προνόμια που δεν θέλει να απωλέσει. Το πολιτικό σύστημα θέλει τεράστια διαρθρωτική αλλαγή.

Για παράδειγμα δεν πρέπει ένας βουλευτής να είναι επαγγελματίας βουλευτής. Η βουλευτική θητεία δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τα 8 έτη έτσι ώστε να δίνεται η ευκαιρία σε κάποιον να μπορεί να αφήσει τη δουλειά του για ένα διάστημα και να προσφέρει τις υπηρεσίες του στο κράτος.

Δυστυχώς, οι πολιτικοί στην Ελλάδα είναι ένα κλειστό κύκλωμα. Εχουμε το χειρότερο κληρονομικό πολιτικό σύστημα. Οι βουλευτές που προέρχονται από τη μεσαία τάξη είναι ελάχιστοι. Από την άλλη, εκτός από τους βουλευτές της οικογενειοκρατίας έχουν τους βουλευτές που ξεκίνησαν από τη γάγγραινα των πολιτικών νεολαιών των Πανεπιστημίων αλλά και αυτούς που ξεκίνησαν από το συνδικαλιστικό κίνημα και εξαγοράζουν το συνδικαλιστικό τους έργο με έναν υπουργικό θώκο.
Η πολιτική ζωή της χώρας θα πρέπει να εξυγιανθεί. Οι πολίτες θα μπορούσαν με δημοψήφισμα σε μικρές εκλογικές περιφέρειες να μπορούν να επιλέγουν ποιοι θα είναι οι υποψήφιοι και από αυτούς να επιλέγονται ποιοι θα γίνουν βουλευτές.Από την άλλη, θα πρέπει να μειωθεί η βουλευτική αποζημίωση. Σήμερα ένας βουλευτής παίρνει 6500 Ευρώ μηνιαίο μισθό πλέον των δωρεάν εισιτηρίων, κινητού, διοδίων, ταχυδρομικών τελών, συμμετοχών σε επιτροπές κτλ. Σημειωτέον ότι όλα αυτά είναι αφορολόγητα ενώ ο ελληνικός λαός έχει υποστεί μείωση συντάξεων 11 φορές!

Πέραν των παραπάνω ο κάθε βουλευτής μπορεί να έχει 4 υπαλλήλους – δύο ως επιστημονικούς συνεργάτες και δύο ως αποσπασμένους. Οι παροχές αυτές, ειδικά στις μέρες μας, είναι προκλητικές.
Θα πρέπει επίσης να μην δίνεται βουλευτική σύνταξη στα 8 χρόνια αλλά τα έτη αυτά να προστίθενται στα συντάξιμα που έχει ο κάθε βουλευτής.

Η δημόσια διοίκηση θα πρέπει επίσης να εξυγιανθεί. Οι γενικοί γραμματείς δεν πρέπει να διορίζονται από τον υπουργό αλλά η θέση του γενικού γραμματέα θα πρέπει να αποτελεί την εξέλιξη ενός καλού δημοσίου υπαλλήλου και έτσι να υπάρχει συνέχεια στο κράτος.
Ένας υπουργός δεν μπορεί να είναι και βουλευτής ταυτόχρονα γιατί δεν θα μπορεί να ασκήσει τα υπουργικά του καθήκοντα συγκεντρωμένος.

Όλα αυτά μπορούν να γίνουν χωρίς την έγκριση της τρόικας και των δανειστών. Θα πρέπει επίσης στις εκλογές να απαγορεύεται να κατέβει ένα κόμμα το οποίο άλλα υποσχέθηκε και άλλα κάνει και στις εκλογές το ποσοστό του λευκού να λαμβάνεται υπόψη με συνταγματική αλλαγή.
Η δικαστική εξουσία από την άλλη θα πρέπει να επιλέγεται μέσω κλήρωσης και όχι να διορίζεται από την πολιτική εξουσία. Το πόθεν έσχες όλων θα πρέπει να είναι μόνιμα αναρτημένο στην ιστοσελίδα της Βουλής όπου και να ελέγχεται η περιουσία των βουλευτών πριν την ενασχόλησή τους με την πολιτική αλλά και μετά. Σε περίπτωση ατασθαλειών θα πρέπει να δημεύεται η προσωπική περιουσία τόσο των βουλευτών όσο και των συγγενών τους πρώτου βαθμού.

Η πλήρης μηχανογράφηση του δημοσίου θα αποτρέψει σε μεγάλο βαθμό τη διαφθορά. Στη δημόσια διοίκηση απασχολούνται αυτή τη στιγμή 20.000 δημόσιοι υπάλληλοι η εκπαίδευσή τους δεν εντάσσεται πουθενά. Υπάρχει ο κωδικός ΠΕ0 (Πανεπιστημιακή εκπαίδευση 0) για άτομα που ενώ δεν έχουν πανεπιστημιακή εκπαίδευση αμείβονται ως απόφοιτοι πανεπιστημίου.Οι πολιτικοί θα πρέπει να επιλύσουν τέτοιου τύπου θέματα και όχι συλλήβδην να διώχνουν τους πιο αδύναμους και να αποκαλούν όλους τους δημοσίους υπαλλήλους απατεώνες.

Το ελπιδοφόρο για τη χώρα μας είναι το γεγονός ότι η νεολαία μας σπουδάζει και εργάζεται ταυτόχρονα, ενημερώνεται, πολιτικοποιείται και δεν κομματικοποιείται και γενικά έχει πάρει τη ζωή στα χέρια της. Αυτή η νεολαία θα βοηθήσει την Ελλάδα να αναδυθεί από τις στάχτες της.

Την εκπομπή μπορείτε να παρακολουθήσετε στον παρακάτω σύνδεσμο:

Πηγή: http://mastroyanni.blogspot.gr/2016/02/blog-post.html?spref=fb

Χρήστος Λυντέρης – «Οι πολιτικοί νομίζουν ότι η εξουσία είναι φέουδό τους»

Ο δικηγόρος Χρήστος Λυντέρης, μέλος της Πρωτοβουλίας για Ριζική Συνταγματική Αλλαγή, ήταν προσκεκλημένος της Φωτεινής Μαστρογιάννη στην εκπομπή Take the money and run.

lynteris
Η Πρωτοβουλία για Ριζική Συνταγματική Αλλαγή ιδρύθηκε το 2011 και αριθμεί πλέον των 2000 μελών.

Σύμφωνα με τον κύριο Λυντέρη, το πολιτικό σύστημα ευθύνεται για τη χρεοκοπία της χώρας με τους διορισμούς ημετέρων, το πελατειακό κράτος, την καταλήστευση του δημοσίου χρήματος κλπ.

Το ζήτημα δεν έγκειται μόνο στο πολιτικό προσωπικό αλλά είναι κυρίως θεσμικό. Το Σύνταγμα του 1975 είναι ένα Σύνταγμα σχεδόν τριτοκοσμικό και έγινε ακόμα πιο τριτοκοσμικό με τις αναθεωρήσεις που έγιναν το 1986, το 2001 και το 2007.

Ο Καραμανλής το 1975, όταν η χώρα έφευγε από τη δικτατορία, μπορούσε να δώσει την ευκαιρία να δημιουργηθεί ένα νέο πολιτικό σύστημα. Αντ’αυτού έφερε πίσω το Σύνταγμα του 1952 με μόνη διαφορά το θέμα της βασιλευομένης ή αβασίλευτης δημοκρατίας, έφερε δηλαδή ένα σύστημα εικοσαετίας και αυταρχικό. Κατ’αυτό τον τρόπο, όλες οι εξουσίες υποτάχθηκαν στην εκτελεστική εξουσία δηλαδή η Βουλή υποτάχθηκε στην κυβέρνηση, η δικαστική το ίδιο με το διορισμό της ανώτατης δικαστικής εξουσίας από την κυβέρνηση. Ο λαός δεν είχε κανένα δικαίωμα παρά μόνο να εκλέγει. Δημιουργήθηκε ένα αδιαφανές σύστημα που επέτρεπε εύκολα σε κάποιους που είχαν την εξουσία να τη διαχειριστούν κατά το δοκούν, χωρίς κανένα έλεγχο.

Στο σύστημα αυτό μπορεί ο καθένας να υπόσχεται ότι θέλει και στη συνέχεια χωρίς καμία κύρωση να κάνει το εντελώς αντίθετο. Ενώ ο απλός πολίτης μπορεί να θεωρηθεί ότι εξαπατά εάν παραπλανά με στόχο το κέρδος και το οικονομικό όφελος. Υπάρχει σχετική ποινική διάταξη περί απάτης.

Η μόνη επίπτωση που έχουν οι πολιτικοί είναι ότι μπορεί ο λαός σε τέσσερα χρόνια να μην τους εκλέξει. Πλέον, θεωρείται δεδομένο ότι κάποιοι έχουν περισσότερα δικαιώματα. Τα πολιτικά κόμματα ενώ έπαιρναν την κρατική χρηματοδότηση και ήταν καταχρεωμένα, έπαιρναν ταυτόχρονα και χρηματοδότηση από τις τράπεζες ενώ αντίθετα, ένας υγιής επιχειρηματίας δυσκολεύεται, σήμερα, να πάρει χρηματοδότηση από τις τράπεζες.

Τις ανισότητες τις βλέπουμε παντού όπως στο ασφαλιστικό που ενώ υπάρχουν άνθρωποι που παίρνουν 4.000 Ευρώ σύνταξη και παίρνουν 10 συντάξεις, άλλοι δεν μπορούν να πάρουν σύνταξη. Αυτές οι ανισότητες δημιουργήθηκαν από αυτό το πολιτικό σύστημα που έθεσε το λαό στο περιθώριο.

Είναι ανάγκη να ξαναδημιουργηθεί το κράτος και επιτέλους η Ελλάδα να προχωρήσει μπροστά. Μια τέτοια αλλαγή θα ήταν ευκαιρία για την αναγέννηση της χώρας.

Οι διατάξεις περί ασυλίας των βουλευτών και των υπουργών ξεκίνησαν από το Σύνταγμα του 1864. Για την εποχή εκείνη οι διατάξεις αυτές είχαν ένα νόημα. Σε ένα πολίτευμα βασιλείας, θα έπρεπε οι εκπρόσωποι του λαού:

α) να έχουν ασυλία απέναντι στο βασιλιά και

β) να μπορούν να ελέγχουν την κυβέρνηση που διόριζε ο βασιλιάς.

Το ζήτημα ξανατέθηκε με το Σύνταγμα του 1975. Πλέον δεν υπάρχει βασιλευομένη αλλά προεδρευομένη δημοκρατία. Καθιερώθηκε ένα σύστημα όπου οι βουλευτές και οι υπουργοί δεν υπάγονται στη δικαιοσύνη αλλά πρέπει η βουλή να αποφασίσει για τη δίωξή τους. Εάν, για παράδειγμα, τελεστεί ένα αδίκημα από έναν υπουργό ακόμα και για την προκαταρκτική εξέταση πρέπει να αποφασίσει η βουλή. Η δικαστική εξουσία δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Το ίδιο συμβαίνει και για τους βουλευτές, θα πρέπει δηλαδή η βουλή να δώσει άδεια. Το Σύνταγμα αναφέρει ότι εάν περάσουν τρεις μήνες και δεν δώσει άδεια η Βουλή τότε προκύπτει ότι ο βουλευτής δεν χρειάζεται καν να απαντήσει. Με άλλα λόγια διαπιστώνουμε υπάρχει πλήρης περιφρόνηση για τη δικαστική εξουσία. Κατ’αυτό τον τρόπο οι διώξεις δυσκολεύονται κατά πολύ.

Με την αναθεώρηση του Συντάγματος το 2001, υπάρχει άλλη μία ευνοϊκή διάταξη, η συντομότατη παραγραφή. Ενώ για τους άλλους πολίτες ένα κακούργημα παραγράφεται στα είκοσι χρόνια, στις περιπτώσεις των υπουργών η παραγραφή μπορεί να είναι και διετής. Αποδεικνύεται ότι οι υπουργοί είναι πάνω από τη δικαιοσύνη (!!!).

Πρέπει να γίνουν τρία πράγματα:

1. Ρήξη με το παρελθόν
2. Δίκαιη διαχείριση του παρόντος
3. Η επαγγελία του μέλλοντος.

Στους άξονες της διακήρυξης της Πρωτοβουλίας για τη Ριζική Συνταγματική Αλλαγή εντάσσεται η ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας. Θα πρέπει να καταργηθούν οι ασυλίες, να υπάρχει ένα ανεξάρτητο συνταγματικό δικαστήριο αποτελούμενο και από μη τακτικούς δικαστές και δικηγόρους, ένα δεκαπεντεμελές, φερ’ειπείν, δικαστήριο το οποίο θα κρίνει τη συνταγματικότητα των νόμων.

Θα πρέπει επίσης να ενισχυθεί ο θεσμός των ενόρκων σε αδικήματα π.χ. δικαστών κτλ. Η δικαστική εξουσία να μην εκλέγεται από την κυβέρνηση αλλά από κλήρωση μεταξύ των ανωτάτων δικαστών. Οι δικαστές θα πρέπει να προάγονται με αντικειμενικά κριτήρια. Θα μπορούσε επίσης να καταργηθεί η δυνατότητα μίας δυσμενούς μετάθεσης, να υπάρχει το αμετάθετο όπως συμβαίνει στην Ιταλία. Οι δικαστές θα μπορούσαν να έχουν δικαστική αστυνομία που δεν έχουν.

Η δικαστική εξουσία θα έπρεπε να μπορούσε να ελέγχει τα πόθεν έσχες και να μη γίνεται από την επιτροπή της βουλής όπου ο ελεγχόμενος είναι και ο ελέγχων. Το δικαστήριο του Ελεγκτικού Συνεδρίου θα έπρεπε να τους ελέγχει όλους όπως ελέγχονταν όλοι στην αρχαία Αθήνα όπου εκείνος που ασκούσε δημόσια εξουσία, δεν μπορούσε ούτε να πουλήσει ούτε να υιοθετήσει ή να υιοθετηθεί μέχρι να ολοκληρώσει το έργο του.

Οι βουλευτές, επίσης, δεν θα πρέπει να είναι στο ίδιο αξίωμα πάνω από δύο φορές για να μην υπάρχει αυτή η αλαζονική συμπεριφορά. Έχουν ξεχάσει ότι είναι αντιπρόσωποι του λαού και νομίζουν ότι είναι άρχοντες.

Τα πράγματα θα αλλάξουν από τη στιγμή που θα δημιουργηθεί μία κρίσιμη μάζα πολιτών η οποία θα προτάξει τη ριζική αλλαγή του πολιτικού συστήματος.

Δυστυχώς, δεν έχουμε ένα θεσμό να στηριχθούμε, το πολιτικό σύστημα μπήκε στο συνδικαλισμός, στα σχολεία κτλ. Στις μαθητικές εκλογές, για παράδειγμα, παίρνουν τηλέφωνο στο κόμμα για να το ενημερώσουν για το αποτέλεσμα. Οι διανοητές έχουν τα βιβλία τους στα καλύτερα βιβλιοπωλεία που πολλές φορές στήνονται με βρώμικο χρήμα ενώ άλλοι είναι αποκλεισμένοι. Η κυρίαρχη διανόηση είναι με το πολιτικό σύστημα. Υπάρχουν, όμως, άνθρωποι που έχουν ανεξαρτησία πνεύματος και είναι προς τιμήν τους που όλα αυτά τα χρόνια άρθρωσαν λόγο όπως είναι ο Χρήστος Γιανναράς, ο Πέδρο Ολάγια, η Μαρία Νεγρεπόντη – Δελιβάνη καπ.

Το πολιτικό σύστημα θα καταλάβει ότι με τα ψέμματα και την κοροϊδία δεν πάει άλλο και εκεί πρέπει η κοινωνία να είναι ισχυρή ώστε να διεκδικήσει την αλλαγή.

Ο αγώνας είναι μακρύς αλλά είναι ένας ωραίος αγώνας γιατί είναι ωραίο να έχεις όραμα.

Την εκπομπή μπορείτε να παρακολουθήσετε στον παρακάτω σύνδεσμο:h

Πηγή:http://mastroyanni.blogspot.gr/2016/02/blog-post_16.html?spref=fb

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ -ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Η κίνηση Πολιτών ” Πρωτοβουλία για Ριζική Συνταγματική Αλλαγή”, με αφορμή την κυκλοφορία του νέου βιβλίου του μέλους της Πρωτοβουλίας Δημήτρη Ράπτη υπό τον τίτλο “Η διαλεκτική στην γνώση και τη ζωή”, εκδ. Σκαραβαίος και ιδιαίτερα με αφορμή την ενότητα του βιβλίου περί πολιτικής ηθικής και πολιτεύματος, προσκαλεί τα μέλη και τους φίλους της στην πρώτη Ολομέλεια- εκδήλωση – συζήτηση για το 2016, η οποία θα διεξαχθεί την Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2016 ώρα 18.00 στο “Sq” , Πλατεία ιερού λόχου, Πραξιτέλους 43 και Αγ. Μάρκου , Αθήνα, (τηλ. 2103210460 ,www.sqbar.gr)με θέμα:
“Πώς η επικείμενη συνταγματική αλλαγή δεν θα είναι μία ακόμη χαμένη ευκαιρία”.

Ομιλητές της εκδήλωσης:
– Δημήτρης Ράπτης, πολιτικός – συγγραφέας.
– Πέτρος Χασάπης, δικηγόρος – οικονομολόγος.

– Μετά τις σύντομες εισηγήσεις θα ακολουθήσει συζήτηση.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΧΡ. ΛΥΝΤΕΡΗ ΣΤΟ Vmedia.gr

Ο Μωησής Λίτσης και ο Σταμάτης Στεφανάκος υποδέχτηκαν στις 7/10/2015 στο Vmedia.gr (εκπομπή: «Περπατάμε Μαζί») τον Χρήστο Λυντέρη, μέλος της Πρωτοβουλίας για Ριζική Συνταγματική Αλλαγή, για να συζητήσουν την πολιτική κατάσταση της χώρας, την ανάγκη ριζικής συνταγματικής αλλαγής και βεβαίως να παρουσιάσουν τις δράσεις της Πρωτοβουλίας.

Το link της εκπομπής είναι: https://youtu.be/iEgxgsVi45s

Vmedia

Ο ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ

του Δημοσθένη Κυριαζή [Ψηφιακή Άμεση Δημοκρατία]

Φαύλο κύκλο ονομάζουμε συλλογισμούς, και κατ’ επέκταση πρακτικές, όπου το αποτέλεσμα εκλαμβάνεται ως  αίτιο. Με μια τέτοια «λογική διαδικασία» είναι αδύνατο να κατανοήσουμε και να λύσουμε οριστικά ένα πρόβλημα αφού οι προσπάθειες μας περιορίζονται στην ελαχιστοποίηση των αποτελεσμάτων (των συμπτωμάτων), ενώ η πραγματική αιτία παραμένει δρώσα και ανέπαφη.

Η  εστίαση των προσπαθειών μας στο αποτέλεσμα και όχι  στην αιτία,  οφείλεται σε δύο λόγους: (1) Στην αδυναμία εντοπισμού της αιτίας, όπως γινόταν και γίνεται με τις νεοεμφανιζόμενες λοιμώδεις ασθένειες όπου μέχρι να ανακαλύψουμε την αιτία ασχολούμαστε  με την καταπολέμηση των συμπτωμάτων,  και (2) στην ύπαρξη πεπλανημένης αλλά καθεστηκυίας αντίληψης  ότι η ακύρωση της πραγματικής αιτίας συνιστά  νομοτελειακή ή  πρακτική αδυναμία και συνεπώς η μόνη δυνατότητα που υπάρχει είναι η αντιμετώπιση των συμπτωμάτων.

Η αντιμετώπιση της διαφθοράς του πολιτικού συστήματος γίνεται με τρόπο παρόμοιο με αυτόν της αντιμετώπισης μιας πρωτόγνωρης  λοιμώδους ασθένειας. Στην περίπτωση όμως  του «λοιμού του πολιτικού συστήματος», η εστίαση των προσπαθειών στα συμπτώματα δεν οφείλεται στην αντικειμενική αδυναμία εντοπισμού της αιτίας, αλά στη σκόπιμη δημιουργία και συντήρηση «λογικής διαδικασίας  φαύλου κύκλου», που αποτελεί το όχημα επιβίωσης του κατεστημένου των κατ’ επάγγελμα αντιπροσώπων/ηγετών. Πολιτικών τε και πνευματικών.

Στα επόμενα θα επιχειρήσουμε να εντοπίσουμε: (1) Τον φαύλο κύκλο της διαφθοράς  στο σημερινό πολιτικό σύστημα και (2) τη δεσπόζουσα αιτία/αποτέλεσμα του φαύλου κύκλου,  που έχει την κυρίαρχη ευθύνη για τη γέννηση και συντήρηση της διαφθοράς.

Είναι ευνόητο ότι το σπάσιμο του φαύλου κύκλου επιτυγχάνεται μόνο με την ακύρωση της δεσπόζουσας αιτίας ενώ  οι λοιπές προσπάθειες  οδηγούν σε προσωρινά και μικρά αποτελέσματα· μετά από λίγο πάλι τα ίδια.

Ο φαύλος κύκλος της διαφθοράς του πολιτικού συστήματος

Στο πολιτικό σύστημα της εξουσίας των αντιπροσώπων, η διαφθορά αναπτύσσεται  στις αναφερόμενες παρακάτω τέσσερες βασικές  φάσεις. Χαρακτηριστικό των φάσεων αυτών είναι ότι κάθε μία εμφανίζεται ως  αποτέλεσμα της προηγούμενης και ως αιτία της επόμενης,  δημιουργώντας μία συνεχή κυκλική διαδικασία χωρίς τέλος και αρχή.

Α φάση. Οι αντιπρόσωποι/ηγέτες λαμβάνουν παράλογες και ανήθικες αποφάσεις οι οποίες όμως έχουν τυπική νομιμότητα, έχουν δηλαδή συμβατότητα με το γράμμα αλλά όχι και το πνεύμα των Νόμων. Πρωτεύων στόχος των αποφάσεων αυτών δεν είναι η θεσμοθέτηση προνομίων για τους ίδιους, αλλά η  δημιουργία οπαδών· η δημιουργία δηλαδή  ενός υποσυνόλου πολιτών στο οποίο θα στηριχτεί το κόμμα για να κατακτήσει και να ασκήσει την εξουσία. Αυτός ο πρωτεύων στόχος υλοποιείται με την ακύρωση της αξιοκρατικής επιλογής των πολιτών για διορισμούς  στο δημόσιο, κατάληψη αξιωμάτων, προαγωγές,  κρατικές  χορηγήσεις,  κλπ, και με εφαρμογή της ….αξιοκρατικής επιλογής των οπαδών. Κριτήριο επιλογής τώρα δεν είναι οι λογικές και ηθικές δυνάμεις των πολιτών, αλλά η προσφορά των οπαδών στο κόμμα.  Η μη θεσμοθετημένη αυτή πρακτική, ταυτίζεται με το θεσμό των Πατρικίων και Πληβείων της  Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας,  με τη διαφορά ότι σήμερα συνοδεύεται με τη βερμπαλιστική και ψεύτικη διακήρυξη ότι  όλοι οι πολίτες έχουν τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες ευκαιρίες με τα «δικά μας παιδιά»· με τους μοντέρνους Πατρικίους που ορίζονται από το κόμμα και όχι από το Νόμο όπως ίσχυε στη Ρώμη!!

Β φάση. Αποτέλεσμα της Α φάσεως είναι η μετάλλαξη των εξουσιαζόντων, εξουσιαζομένων και γι’ αυτό υπευθύνων πολιτών της δημοκρατίας του αρχαιοελληνικού πνεύματος,  σε οπαδούς κάποιου φωτισμένου ηγέτη. Σε «πολίτες»  δηλαδή χωρίς ουσιαστική εξουσία, αλλά και χωρίς ευθύνη για τα κοινά. Η ακύρωση της ευθύνης λόγω ακύρωσης της εξουσίας είναι μια νομοτελειακή εξέλιξη συμβατή και με τη λογική και με την ηθική. Όταν μείζονες και επαγόμενες ελάσσονες αποφάσεις λαμβάνονται από τους αντιπροσώπους, οι πολίτες  ούτε λογικό, ούτε ηθικό είναι  να έχουν ευθύνη για αυτές. Η «ευθύνη /εξουσία» των πολιτών σήμερα έχει περιορισθεί στην εκλογή των αντιπροσώπων τους, που όμως γίνεται με κανόνες και πρακτικές που αποφασίζουν οι αντιπρόσωποι και όχι οι πολίτες !!

Γ φάση.  Αποτέλεσμα της Β  φάσεως είναι οι ψηφοφόροι/πολίτες να δομούν τις αποφάσεις επιλογής των  αντιπροσώπων /ηγετών με τη δύναμη των κινήτρων και των συναισθημάτων (φόβου, θυμού, ενθουσιασμού), και όχι της λογικής· με τρόπο δηλαδή που λαμβάνουν αποφάσεις τα άλογα όντα . Υπενθυμίζεται ότι όλα τα έμβια όντα λαμβάνουν αποφάσεις με τη δύναμη των κινήτρων και των ενστίκτων και μόνο ο άνθρωπος έχει το προνόμιο να λαμβάνει αποφάσεις με τη δύναμη της λογικής. Με τη δύναμη και της λογικής για να ακριβολογούμε.

Δ φάση. Αποτέλεσμα της Γ φάσεως είναι  η ανάδειξη αντιπροσώπων /ηγετών οι οποίοι με τις υποσχέσεις τις δεσμεύσεις και τα … συμβόλαια με το Λαό, δημιουργούν κίνητρα και συναισθήματα ελπίδας ότι οι  προσδοκίες τους θα πραγματοποιηθούν, ανεξάρτητα από τη λογική, την ηθική και την εφικτότητα τους. Η ανάδειξη πολιτών, που αποδεδειγμένα διαθέτουν αξιόλογες πνευματικές και ηθικές δυνάμεις έχει  μηδενικές ή ελάχιστες πιθανότητες. Οι με αυτά τα κριτήρια εκλεγμένοι αντιπρόσωποι/ηγέτες τροποποιούν περαιτέρω τους Θεσμούς (Σύνταγμα, Νόμους, ΠΔ),  ώστε οι δράσεις της Α φάσεως να είναι πιο συμβατές με τους  θεσμούς και συνεπώς να γίνονται τώρα ευκολότερα και σε μεγαλύτερη έκταση.

Οι φάσεις Α-Β- Γ-Δ- Α- κοκ, επαναλαμβάνονται με τη νομοτέλεια «μαθηματικής ακολουθίας», διαγράφοντας το φαύλο κύκλο.  Κάθε φορά που ολοκληρώνεται  ένας  κύκλος, αυξάνονται οι εξουσίες των αντιπροσώπων και ενισχύονται τα προνόμια των οπαδών. Με αυτή τη διαδικασία οι πολίτες προοδευτικά απώλεσαν το στάτους του λογικού επεξεργαστή των πληροφοριών που του δώρισε η Φύση και απέκτησαν το στάτους του  καταναλωτή των πληροφοριών,  που τους δώρισε το πολιτικό σύστημα της εξουσίας των αντιπροσώπων. Διευκρινίζεται ότι απώλεια αυτού του στάτους υπάρχει μόνο όταν οι πολίτες πράττουν στον τομέα άσκησης της πολιτικής εξουσίας· στους λοιπούς τομείς δραστηριότητας αυτή η απώλεια δεν υπάρχει.

Οι σημαντικότερες αιτίες του φαύλου κύκλου

Η πλειοψηφία των απλών πολιτών έχει βιώσει τις προαναφερθείσες φάσεις και έχει κατανοήσει ότι οι σημαντικότερες  αιτίες του φαύλου κύκλου είναι:

Η  «χαμηλή κατά κεφαλή καλλιέργεια των πολιτών», η παιδεία,  που οδηγεί  στη εκλογή αντιπροσώπων/ ηγετών με μειωμένες λογικές και ηθικές δυνάμεις.

Η  φυσική ιδιότητα/τάση της ιδιοτέλειας [1] που υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους και προφανώς  και στους εκλεγμένους αντιπροσώπους/ηγέτες . Αυτή τη φυσική νομοτέλεια την γνώριζαν οι αρχαίοι Έλληνες και γι’ αυτό ο θεσμός της αντιπροσώπευσης ήταν άγνωστος στην Πολιτεία τους. Οι σημερινοί Έλληνες γνωρίζουν αυτή τη νομοτέλεια, την περιγράφουν με το απόφθεγμα,  «ο παππάς βλογάει πρώτα τα γένια του», αλλά τη θεωρούν σαν κάτι το αναπόφευκτο.

Οι Νόμοι, (Σύνταγμα, Νόμοι, ΠΝΠ, ΠΔ), που επιτρέπουν  στους  εκλεγμένους ηγέτες/αντιπροσώπους να λαμβάνουν  παράλογες και ανήθικες  αποφάσεις, ισχυριζόμενοι ότι αυτές είναι οι αποφάσεις της πλειοψηφίας των πολιτών !!. Στη δημοκρατία του αρχαιοελληνικού πνεύματος,  οι μείζονες αποφάσεις λαμβάνονταν από τους πολίτες, ενώ  οι άρχοντες/ηγέτες, που αναδεικνύονταν με κλήρο, ελάμβαναν  τις ελάσσονες αποφάσεις  που  επάγονται και περιορίζονται από τις μείζονες. Με αυτούς τους θεσμούς το δόγμα «οι Άρχοντες είναι υπηρέτες των πολιτών» ήταν πράξη και όχι βερμπαλισμός όπως είναι σήμερα.

Η δεσπόζουσα αιτία του φαύλου κύκλου

Στο ερώτημα, ποια από τις παραπάνω αιτίες είναι η δεσπόζουσα, οι απαντήσεις είναι περισσότερες από τρεις. Αυτό δείχνει ότι ο εντοπισμός της δεσπόζουσας αιτίας έχει  αντικειμενικές δυσχέρειες, ή έχει δυσχέρειες που δημιουργούν αυτοί που έχουν συμφέρον να υπάρχει σύγχυση· αυτοί που ασκούν την εξουσία.

Ας επιχειρήσουμε όμως να εντοπίσουμε ποια από τις προαναφερόμενες τρεις αιτίες είναι η δεσπόζουσα, στηριζόμενοι στην κοινή λογική και όχι σε βαθυστόχαστες και δυσνόητες  θεωρίες.

Η παιδεία. Είναι γεγονός ότι οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν ότι δεσπόζουσα αιτία είναι η παιδεία, παραλείποντας όμως να ορίσουν τι εννοούν με το αφηρημένο  ουσιαστικό παιδεία.

Στην αρχαία Ελλάδα ονόμαζαν Παιδεία την άσκηση των νέων για το μετασχηματισμό τους σε ανθρώπους ελεύθερους, υπεύθυνους και ικανούς να παίρνουν αποφάσεις με τη δύναμη της λογικής για το καλό του συνόλου των πολιτών· την άσκηση των νέων στη Λογική και στην αληθινή Δημοκρατία.

Σήμερα οι άνθρωποι πιστεύουν ότι  για να κατακτήσουν οι νέοι την Ελευθερία, τη Λογική  και τη Δημοκρατία, είναι αρκετή η διδασκαλία. Η διδασκαλία όμως χωρίς άσκηση σε συνθήκες Πραγματικής  Ελευθερίας και Αληθινής Δημοκρατίας,  δεν είναι παιδεία· είναι εκπαίδευση στον βερμπαλισμό και πολλές φορές εκπαίδευση στον παραλογισμό, στην ανηθικότητα και στην ιδιοτέλεια.[2]

Η ιδιοτέλεια των ανθρώπων σαν μία φυσική ιδιότητα/τάση δεν μπορεί να ακυρωθεί αλλά μόνο να ελεγχτεί και να περιοριστεί  μέχρι το επίπεδο:  «αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν».  Αυτός ο έλεγχος και ο περιορισμός επιτυγχάνεται, σύμφωνα με τις διδασκαλίες των φιλοσόφων και των θρησκευτικών ηγετών,  με τη γνώση και την πίστη. Πρωτίστως όμως επιτυγχάνεται με τους θεσμούς της πολιτείας,  που ελέγχουν και περιορίζουν την ιδιοτέλεια. Οι απλοί άνθρωποι του χωριού λένε με αλληγορική σημασία «και ο Άγιος  φοβέρα θέλει».

Η ιδιοτέλεια συνεπώς των ηγετών επιβάλλεται να ελέγχεται και να περιορίζεται από τους θεσμούς. Η επιλογή ηγετών με αυξημένες λογικές και ηθικές δυνάμεις και αμφίβολη και ανεπαρκής είναι. Όπως λέμε στα μαθηματικά είναι «η αναγκαία αλλά όχι και η ικανή συνθήκη».

Οι Νόμοι. Στη αρχαιοελληνική Δημοκρατία κυβερνήτης ήταν ο  Νόμος και όχι ο άνθρωπος. Να τι γράφει για το θέμα αυτό ο Ηρόδοτος στο Η  βιβλίο του. Το αντιγράφουμε από το βιβλίο της μεγάλης  Ελληνίστριας Jacqueline De Romilly [3].

Ο βασιλιάς Ξέρξης αναρωτιέται πως μπορούν οι Έλληνες να αντισταθούν στον τεράστιο στρατό του.  Ένας Σπαρτιάτης που βρίσκεται κοντά του, του δίνει μία εκπληκτική απάντηση. Ο βασιλιάς ρωτά λοιπόν: «Πως θα μπορέσει να αντισταθεί αυτός ο μικρός λαός; Δεν έχουν έναν αρχηγό ο οποίος, όπως εγώ, μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να υπακούσουν χτυπώντας τους, χρησιμοποιώντας τη βία». Και ο Σπαρτιάτης απαντά: «Επειδή έχουν έναν αρχηγό τον οποίον τρέμουν ακόμη περισσότερο απ’ ότι τρέμουν εσένα οι υποτελείς σου. Ο Αρχηγός αυτός είναι ο Νόμος». Σήμερα η απάντηση αυτή μπορεί να ξαφνιάζει. Περιγράφει ένα καθεστώς, αντίθετο με την τυραννίδα όπου η κυριαρχία ασκείται μέσω του νόμου και όχι από έναν άνδρα. Η Αθήνα έπρεπε να επιμείνει σε αυτή την ιδέα του νόμου σε αντίθεση με την τυραννίδα. Και ο Ευριπίδης διακηρύττει στις Ικέτιδες ότι για ένα τύραννο Νόμος  είναι η θέληση του».

Σήμερα δεν κυβερνάει ο Νόμος, αλλά ο εκλεγμένος αντιπρόσωπος. Η σημερινή Δημοκρατία διαφέρει σημαντικά από την αληθινή Δημοκρατία, τη Νομοκρατία, που αναφέρει ο Ηρόδοτος. Το Δημοψήφισμα από κορυφαία και αδιαπραγμάτευτη απόφαση /εντολή των πολιτών στους άρχοντες,  κατάντησε εργαλείο άσκησης της εξουσίας από τους αντιπροσώπους. Το κύρος των Νόμων υποβαθμίσθηκε με τον πληθωρισμό τους και τις συνεχείς αλλαγές τους,  που ψηφίζουν οι αντιπρόσωποι.

Την  τελευταία 20ετία θεσπίστηκαν στην Ελλάδα:  2.178 νόμοι, 14.248 προεδρικά διατάγματα και 17.638 υπουργικές αποφάσεις, σύνολο 35.153 ρυθμίσεις. Οι αριθμοί αυτοί αποτελούν τεκμήριο ότι η δεσπόζουσα αιτία του φαύλου κύκλου είναι το Σύνταγμα, η έννοια του οποίου ταυτίζεται με αυτήν του πολιτεύματος [4].

Στο σημερινό Πολίτευμα/Σύνταγμα, οι κυβερνώντες αντιπρόσωποι έχουν τη θεσμική δυνατότητα να αλλάζουν όχι μόνο τους νόμους, αλλά και το Νόμο των νόμων, το Σύνταγμα της Χώρας· να αλλάζουν το Σύνταγμα που θεσπίσθηκε για να προστατεύει τους πολίτες από την αυθαιρεσία των ασκούντων την εξουσία. Αυτήν τη δυνατότητα ο Λαός τη χαρακτηρίζει με το απόφθεγμα: «Γιάννης κερνάει  και Γιάννης πίνει».

Οι παραπάνω σκέψεις οδηγούν σε δύο βασικά συμπεράσματα:

Ο φαύλος κύκλος της διαφθοράς θα σπάσει μόνο με αλλαγή του Συντάγματος,  με την οποία οι σημερινοί οπαδοί θα αναβαθμιστούν σε πολίτες με εξουσία και ευθύνη. Η αλλαγή όμως αυτή δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί μέχρι τις βουλευτικές  εκλογές που έχουν προκηρυχτεί.

Στις κρίσιμες για το μέλλον των Ελλήνων εκλογές της 20ης  Σεπτεμβρίου 2015, οι  πολίτες επιβάλλεται να απορρίψουν το στάτους του καταναλωτή των πληροφοριών που τους δώρισε το πολιτικό σύστημα  και να ψηφίσουν αξιοποιώντας το στάτους του λογικού επεξεργαστή των πληροφοριών, που τους δώρισε η Φύση, ο Θεός.

Παραπομπές

[1] Ιδιοτέλεια ονομάζεται η τάση των ανθρώπων να ζητούν  προσωπικό όφελος (αντάλλαγμα) για κάθε  πράξη τους.

[2] Σχετικό: «Δεν έχουμε Παιδεία, αλλά εκπαίδευση» . http://www.dd-democracy.gr/article.asp?Id=164

[3] Jacqueline De Romilly  της Γαλλικής Ακαδημίας. «Πόσο επίκαιρη είναι η Αθηναϊκή Δημοκρατία σήμερα ;». Εκδοτική Ερμής ΕΠΕ, 2009.

[4] Κατά τον αείμνηστο Καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου Αριστόβουλο Μάνεση «η έννοια του πολιτεύματος συμπίπτει με την ουσιαστική έννοια του Συντάγματος» ή σε μαθηματικό φορμαλισμό:  Σύνταγμα = Πολίτευμα.