Σχολιασμός άρθρων ισχύοντος Συντάγματος

Πατώντας το παραπάνω εικονίδιο θα μπείτε σε ιστοσελίδα με όλα τα άρθρα του ΙΣΧΥΟΝΤΟΣ Συντάγματος. Σε κάθε άρθρο έχει ενσωματωθεί η ΠΡΟΤΑΣΗ της Πρωτοβουλίας μας. Κάτω από κάθε άρθρο γράφετε τα σχόλιά σας ή προτάσεις αλλαγής του. Ο στόχος είναι να διαμορφωθεί το προσχέδιο ενός νέου Συντάγματος. _______________

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ κ. Γ. ΚΟΝΤΟΓΙΩΡΓΗ

_______________

Το παράδειγμα της Ισλανδίας: Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ K. Oddsdottir

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗΝ ΕΣΗΕΑ ME TON κ. ΣΤΑΥΡΟ ΛΥΓΕΡΟ

_______________

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ 9-7-2012

_______________

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ DION-TV (A’ MEΡΟΣ)

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΔΙΟΝ-TV (B’ MΕΡΟΣ)

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ 13-2-2012

_______________

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ -ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Η κίνηση Πολιτών » Πρωτοβουλία για Ριζική Συνταγματική Αλλαγή», με αφορμή την κυκλοφορία του νέου βιβλίου του μέλους της Πρωτοβουλίας Δημήτρη Ράπτη υπό τον τίτλο «Η διαλεκτική στην γνώση και τη ζωή», εκδ. Σκαραβαίος και ιδιαίτερα με αφορμή την ενότητα του βιβλίου περί πολιτικής ηθικής και πολιτεύματος, προσκαλεί τα μέλη και τους φίλους της στην πρώτη Ολομέλεια- εκδήλωση – συζήτηση για το 2016, η οποία θα διεξαχθεί την Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2016 ώρα 18.00 στο «Sq» , Πλατεία ιερού λόχου, Πραξιτέλους 43 και Αγ. Μάρκου , Αθήνα, (τηλ. 2103210460 ,www.sqbar.gr)με θέμα:
«Πώς η επικείμενη συνταγματική αλλαγή δεν θα είναι μία ακόμη χαμένη ευκαιρία».

Ομιλητές της εκδήλωσης:
– Δημήτρης Ράπτης, πολιτικός – συγγραφέας.
– Πέτρος Χασάπης, δικηγόρος – οικονομολόγος.

– Μετά τις σύντομες εισηγήσεις θα ακολουθήσει συζήτηση.

Η Δ Ι Α Κ Η Ρ Υ Ξ Η ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΜΑΣ

Επίκαιρη ανάγκη η Ριζική Συνταγματική Αλλαγή από τον Λαό [απόφαση της Ολομέλειας της 28-9-2015 της «Π»]

Τον Ιανουάριο του 2012 ένας μικρός αριθμός πολιτών συγκροτήσαμε την «Πρωτοβουλία για Ριζική Συνταγματική Αλλαγή» σαν ώριμη συνέχεια και μετεξέλιξη της λαϊκής αγανάκτησης που είχε ξεσπάσει το καλοκαίρι του 2011 ενάντια στο πολιτικό σύστημα. Στη Διακήρυξή μας, την οποία συν τω χρόνω συνυπογράψαμε έως τώρα 1900 περίπου Έλληνες πολίτες, άνδρες και γυναίκες, ζητούσαμε «πραγματική δημοκρατία με πυρήνα ένα νέο Σύνταγμα της χώρας», ορίζοντας έξι βασικούς άξονες αναγκαίων και ώριμων συνταγματικών αλλαγών (βλ. αναλυτικά στη Διακήρυξη που ακολουθεί).

Στο διάστημα που ακολούθησε, η Πρωτοβουλία συμμετείχε ενεργά στον δημόσιο διάλογο για την αλλαγή Συντάγματος, εμβαθύνοντας παράλληλα την άποψή της. Λαμβάνοντας υπ’ όψη τις σχετικές διεθνείς εξελίξεις (π.χ. Ισλανδία) και συνειδητοποιώντας τις βαθιές αγκυλώσεις του ελληνικού πολιτικού συστήματος, διαμορφώσαμε την άποψη (ισόκυρη των θέσεων της Διακήρυξης) πως δεν μπορεί να υπάρξει ριζική συνταγματική αλλαγή χωρίς την ενεργό συμμετοχή του λαού, είτε μέσα από κάποια μορφή λαϊκής συντακτικής εθνοσυνέλευσης ή με άλλη ανάλογη διαδικασία. Παράλληλα, η εμπειρία μας ανέδειξε σαν αιχμές της αναγκαίας αλλαγής (α) την καθιέρωση θεσμών άμεσης συμμετοχής των πολιτών, όπως π.χ. τη διοργάνωση εθνικών ή τοπικών δημοψηφισμάτων με λαϊκή πρωτοβουλία, και συγχρόνως (β) τη μέγιστη δυνατή διάκριση των εξουσιών, πληρέστερη έκφραση της οποίας είναι η Προεδρική Δημοκρατία, εμπλουτισμένη με θεσμικές δικλείδες εξασφάλισης των συλλογικών διαδικασιών και του δημοσίου ελέγχου στα διάφορα επίπεδα της κρατικής διοίκησης.

Τριάμισι χρόνια μετά, και ενώ η χώρα βρίσκεται μπροστά σε ακόμα πιο σκληρά αδιέξοδα, οι βασικές κατευθύνσεις και οι αρχές της Πρωτοβουλίας ξαναγίνονται επίκαιρες με ακόμα πιο ριζικό τρόπο. Η πρότασή μας για ένα νέο Σύνταγμα από τον λαό, απαντά με καίριο τρόπο στην ανάγκη δημοκρατικής επανίδρυσης του κράτους· τη θεσμοθέτηση πραγματικής λαϊκής κυριαρχίας και την επαναθεμελίωση της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας. Εναπόκειται σε εμάς να ενεργοποιήσουμε τις διαδικασίες που χρειάζονται ώστε η επίγνωση αυτή να γίνει κτήμα του λαού και πραγματική δύναμη αλλαγής.

_____________________________

Η   Δ Ι Α Κ Η Ρ Υ Ξ Η   ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΜΑΣ

Οι υπογράφοντες το παρόν Έλληνες πολίτες  ενωθήκαμε μέσα από την οδύνη και την αγανάκτηση για τον εξευτελισμό της πατρίδας μας, αλλά και από την αγωνία για το μέλλον της δημοκρατίας. Τις ιστορικές τούτες στιγμές το αίτημα για πραγματική δημοκρατία είναι πρώτη προτεραιότητα και ουσιώδης προϋπόθεση για την αποτελεσματική και προς όφελος του λαού αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Ζητούμε πραγματική δημοκρατία με πυρήνα ένα νέο Σύνταγμα της χώρας.

Το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης, αφού πρώτα οδήγησε  την χώρα στην χρεοκοπία, τώρα αγωνίζεται να διατηρηθεί στην εξουσία παραδίδοντας το μέλλον της χώρας στους δανειστές της. Η χρεοκοπία της χώρας δεν είναι ασφαλώς ζήτημα απλώς οικονομικό. Η κρίση που βιώνουμε σήμερα είναι πρωτίστως πολιτική, διότι η δημοσιονομική κατάρρευση επήλθε ως απότοκος ενός συστήματος χάρη στο οποίο, λίγες οικογένειες, προκειμένου να διατηρήσουν την πολιτική και οικονομική εξουσία, κατασπατάλησαν το δημόσιο χρήμα σε μίζες, διορισμούς, εκμαυλισμό και διαφθορά.

Θεμέλιο του πολιτικού συστήματος κάθε πολιτείας είναι το Σύνταγμα. Το Σύνταγμα του 1975, με όλες τις  αναθεωρήσεις του, εγκαθίδρυσε ένα πολίτευμα «κλειστό», το οποίο φρόντιζε μονάχα για την διατήρηση της εξουσίας των εμπνευστών του και ουδόλως μεριμνούσε για την χρηστή δημοκρατική διακυβέρνηση.

Με βάση το ισχύον Σύνταγμα:

1. Τα μέλη της κυβέρνησης και οι βουλευτές έχουν κατοχυρώσει συνταγματικά την προνομιακή μεταχείρισή τους και την ατιμωρησία τους από την δικαιοσύνη έναντι των υπολοίπων πολιτών, δεν προβλέπεται σύστημα δημόσιας λογοδοσίας, ενώ και ο θεσμός του ελέγχου των οικονομικών των κομμάτων της βουλής είναι εντελώς διάτρητος αφού διενεργείται μέσω επιτροπής της βουλής με αποτέλεσμα τα κόμματα ουσιαστικά να ελέγχουν τον εαυτό τους!

2. Οι εκλογές διενεργούνται όποτε κρίνεται σκόπιμο από την κυβέρνηση για μικροκομματικούς καθαρά σκοπούς και όχι σταθερά κάθε τέσσερα χρόνια.

3. Δεν έχουν όλοι οι Έλληνες τα ίδια πολιτικά δικαιώματα, αφού τα κόμματα του κοινοβουλίου εξασφαλίζουν προνομιακή χρηματοδότηση και προβολή, διαπλέκονται με τράπεζες και ΜΜΕ και αποκλείουν κάθε νέα πολιτική κίνηση ανανέωσης της πολιτικής ζωής.

4. Η δικαιοσύνη είναι ακρωτηριασμένη, αφού η ηγεσία της διορίζεται από την κυβέρνηση και ουδέποτε όρθωσε το ανάστημά της.

5. Η έλλειψη χωριστών εκλογών για εκτελεστική και νομοθετική εξουσία, σε συνδυασμό με την παντελή έλλειψη θεσμών εσωκομματικής δημοκρατίας, οδήγησαν στην ποδηγέτηση της βουλής από την εκάστοτε κυβέρνηση. Δεν υφίσταται διάκριση, αλλά σκόπιμη σύγχυση των εξουσιών.

6. Η απουσία θεσμών άμεσης συμμετοχής των πολιτών στην άσκηση της εξουσίας, όπως λ.χ. η δυνατότητα λαϊκής πρωτοβουλίας για διενέργεια δημοψηφισμάτων, η οποία προβλέπεται στα συντάγματα άλλων – ευνομούμενων – χωρών οδήγησε τον πολίτη στο περιθώριο της πολιτικής ζωής.

Το παραπάνω θεσμικό πλαίσιο οδήγησε στην κατάρρευση και στην ταπείνωση της χώρας και δεν μπορεί να γίνει πλέον ανεκτό. Η χώρα χρειάζεται επειγόντως ευρύτατη συνταγματική αλλαγή, προκειμένου να δοθεί η ώθηση που απαιτείται για να εξέλθει από την βαθιά κρίση. Είναι ανάγκη να πνεύσει νέος άνεμος, να τεθεί ο πολίτης στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, να καθιερωθεί η διάκριση των εξουσιών, να επιτευχθεί η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, να παύσει η ανισότητα, και να κατοχυρωθούν οι βασικές αρχές της δημοκρατίας.

Οι υπογράφοντες το παρόν Έλληνες πολίτες ζητούμε την θέσπιση ενός νέου Συντάγματος το οποίο θα εγγυάται:

Α.  ΤΗΝ ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ, για την ουσιαστική κατοχύρωση της οποίας είναι απαραίτητη η συνταγματική θέσπιση λαϊκής πρωτοβουλίας για την διενέργεια δημοψηφισμάτων, η καθιέρωση θεσμών δημόσιας λογοδοσίας των αξιωματούχων και η πρόβλεψη -στοιχειωδών έστω- κανόνων εσωκομματικής δημοκρατίας υποχρεωτικής ισχύος.

Β.   ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΣΟΤΗΤΑ, ώστε να μην υπάρχουν Έλληνες «πιο ίσοι από κάποιους άλλους». Επ’ αυτού ζητείται, (1) η κατάργηση των προνομίων και της ποινικής ασυλίας των βουλευτών, (2) η κατάργηση των διαβόητων διατάξεων περί ευθύνης υπουργών και η υπαγωγή των υπουργών στην ανεξάρτητη δικαιοσύνη, (3) η άπαξ ανανεώσιμη θητεία Προέδρου  της Δημοκρατίας, υπουργών και βουλευτών και (4) η κατοχύρωση της ισότητας των πολιτικών κομμάτων.

Γ.   ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΕΞΟΥΣΙΩΝ, η οποία επιτυγχάνεται αποτελεσματικότερα με το πολίτευμα της προεδρικής δημοκρατίας, χωριστές εκλογές για Πρόεδρο (εκτελεστική εξουσία) και Βουλή (νομοθετική εξουσία), εκλογή Προέδρου με σταθερή θητεία και ασυμβίβαστο βουλευτή-υπουργού.

Δ.  ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ, με την κατάργηση της διάταξης που προβλέπει διορισμό της ηγεσίας της από την κυβέρνηση και εκλογή της με τρόπο που εξασφαλίζει την ανεξαρτησία της, θέσπιση ανεξάρτητου Συνταγματικού Δικαστηρίου, αναλόγου με τα υψηλού επιπέδου συνταγματικά δικαστήρια της Γερμανίας ή της Ιταλίας και ενίσχυση του θεσμού των ενόρκων.

Ε.   ΤΟΝ ΑΥΣΤΗΡΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΟΣΟΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΝΤΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΗΜΑ αποκλειστικά από την δικαιοσύνη, υπό τον δημόσιο έλεγχο των πολιτών χωρίς την ισχύ οποιουδήποτε απορρήτου.

ΣΤ. ΤΟΝ ΑΥΣΤΗΡΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΩΝ ΜΜΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΗΣ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ, ώστε να μην λειτουργούν ΜΜΕ χωρίς νόμιμη άδεια και να αφαιρείται η άδεια λειτουργίας τους εάν έχουν οφειλές προς το δημόσιο.

Στόχος μας μία δημοκρατία ανθρωπιάς που εγγυάται την εθνική αξιοπρέπεια και διασφαλίζει το μέλλον της Ελλάδας ως ισότιμο μέλος της Ευρώπης των λαών και των πολιτών. Όραμά μας ένα δημοκρατικό πολίτευμα που εμφορείται από αρχές και αξίες.

Καλούμε τους Έλληνες πολίτες οι οποίοι πιστεύουν στα παραπάνω ιδανικά να προσυπογράψουν το παρόν και να αγωνιστούμε όλοι μαζί για την θέσπιση του νέου Συντάγματος της 4ης Ελληνικής Δημοκρατίας.

[ημερομ.: 9-1-2012]

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΧΡ. ΛΥΝΤΕΡΗ ΣΤΟ Vmedia.gr

Ο Μωησής Λίτσης και ο Σταμάτης Στεφανάκος υποδέχτηκαν στις 7/10/2015 στο Vmedia.gr (εκπομπή: «Περπατάμε Μαζί») τον Χρήστο Λυντέρη, μέλος της Πρωτοβουλίας για Ριζική Συνταγματική Αλλαγή, για να συζητήσουν την πολιτική κατάσταση της χώρας, την ανάγκη ριζικής συνταγματικής αλλαγής και βεβαίως να παρουσιάσουν τις δράσεις της Πρωτοβουλίας.

Το link της εκπομπής είναι: https://youtu.be/iEgxgsVi45s

Vmedia

Ο ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ

του Δημοσθένη Κυριαζή [Ψηφιακή Άμεση Δημοκρατία]

Φαύλο κύκλο ονομάζουμε συλλογισμούς, και κατ’ επέκταση πρακτικές, όπου το αποτέλεσμα εκλαμβάνεται ως  αίτιο. Με μια τέτοια «λογική διαδικασία» είναι αδύνατο να κατανοήσουμε και να λύσουμε οριστικά ένα πρόβλημα αφού οι προσπάθειες μας περιορίζονται στην ελαχιστοποίηση των αποτελεσμάτων (των συμπτωμάτων), ενώ η πραγματική αιτία παραμένει δρώσα και ανέπαφη.

Η  εστίαση των προσπαθειών μας στο αποτέλεσμα και όχι  στην αιτία,  οφείλεται σε δύο λόγους: (1) Στην αδυναμία εντοπισμού της αιτίας, όπως γινόταν και γίνεται με τις νεοεμφανιζόμενες λοιμώδεις ασθένειες όπου μέχρι να ανακαλύψουμε την αιτία ασχολούμαστε  με την καταπολέμηση των συμπτωμάτων,  και (2) στην ύπαρξη πεπλανημένης αλλά καθεστηκυίας αντίληψης  ότι η ακύρωση της πραγματικής αιτίας συνιστά  νομοτελειακή ή  πρακτική αδυναμία και συνεπώς η μόνη δυνατότητα που υπάρχει είναι η αντιμετώπιση των συμπτωμάτων.

Η αντιμετώπιση της διαφθοράς του πολιτικού συστήματος γίνεται με τρόπο παρόμοιο με αυτόν της αντιμετώπισης μιας πρωτόγνωρης  λοιμώδους ασθένειας. Στην περίπτωση όμως  του «λοιμού του πολιτικού συστήματος», η εστίαση των προσπαθειών στα συμπτώματα δεν οφείλεται στην αντικειμενική αδυναμία εντοπισμού της αιτίας, αλά στη σκόπιμη δημιουργία και συντήρηση «λογικής διαδικασίας  φαύλου κύκλου», που αποτελεί το όχημα επιβίωσης του κατεστημένου των κατ’ επάγγελμα αντιπροσώπων/ηγετών. Πολιτικών τε και πνευματικών.

Στα επόμενα θα επιχειρήσουμε να εντοπίσουμε: (1) Τον φαύλο κύκλο της διαφθοράς  στο σημερινό πολιτικό σύστημα και (2) τη δεσπόζουσα αιτία/αποτέλεσμα του φαύλου κύκλου,  που έχει την κυρίαρχη ευθύνη για τη γέννηση και συντήρηση της διαφθοράς.

Είναι ευνόητο ότι το σπάσιμο του φαύλου κύκλου επιτυγχάνεται μόνο με την ακύρωση της δεσπόζουσας αιτίας ενώ  οι λοιπές προσπάθειες  οδηγούν σε προσωρινά και μικρά αποτελέσματα· μετά από λίγο πάλι τα ίδια.

Ο φαύλος κύκλος της διαφθοράς του πολιτικού συστήματος

Στο πολιτικό σύστημα της εξουσίας των αντιπροσώπων, η διαφθορά αναπτύσσεται  στις αναφερόμενες παρακάτω τέσσερες βασικές  φάσεις. Χαρακτηριστικό των φάσεων αυτών είναι ότι κάθε μία εμφανίζεται ως  αποτέλεσμα της προηγούμενης και ως αιτία της επόμενης,  δημιουργώντας μία συνεχή κυκλική διαδικασία χωρίς τέλος και αρχή.

Α φάση. Οι αντιπρόσωποι/ηγέτες λαμβάνουν παράλογες και ανήθικες αποφάσεις οι οποίες όμως έχουν τυπική νομιμότητα, έχουν δηλαδή συμβατότητα με το γράμμα αλλά όχι και το πνεύμα των Νόμων. Πρωτεύων στόχος των αποφάσεων αυτών δεν είναι η θεσμοθέτηση προνομίων για τους ίδιους, αλλά η  δημιουργία οπαδών· η δημιουργία δηλαδή  ενός υποσυνόλου πολιτών στο οποίο θα στηριχτεί το κόμμα για να κατακτήσει και να ασκήσει την εξουσία. Αυτός ο πρωτεύων στόχος υλοποιείται με την ακύρωση της αξιοκρατικής επιλογής των πολιτών για διορισμούς  στο δημόσιο, κατάληψη αξιωμάτων, προαγωγές,  κρατικές  χορηγήσεις,  κλπ, και με εφαρμογή της ….αξιοκρατικής επιλογής των οπαδών. Κριτήριο επιλογής τώρα δεν είναι οι λογικές και ηθικές δυνάμεις των πολιτών, αλλά η προσφορά των οπαδών στο κόμμα.  Η μη θεσμοθετημένη αυτή πρακτική, ταυτίζεται με το θεσμό των Πατρικίων και Πληβείων της  Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας,  με τη διαφορά ότι σήμερα συνοδεύεται με τη βερμπαλιστική και ψεύτικη διακήρυξη ότι  όλοι οι πολίτες έχουν τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες ευκαιρίες με τα «δικά μας παιδιά»· με τους μοντέρνους Πατρικίους που ορίζονται από το κόμμα και όχι από το Νόμο όπως ίσχυε στη Ρώμη!!

Β φάση. Αποτέλεσμα της Α φάσεως είναι η μετάλλαξη των εξουσιαζόντων, εξουσιαζομένων και γι’ αυτό υπευθύνων πολιτών της δημοκρατίας του αρχαιοελληνικού πνεύματος,  σε οπαδούς κάποιου φωτισμένου ηγέτη. Σε «πολίτες»  δηλαδή χωρίς ουσιαστική εξουσία, αλλά και χωρίς ευθύνη για τα κοινά. Η ακύρωση της ευθύνης λόγω ακύρωσης της εξουσίας είναι μια νομοτελειακή εξέλιξη συμβατή και με τη λογική και με την ηθική. Όταν μείζονες και επαγόμενες ελάσσονες αποφάσεις λαμβάνονται από τους αντιπροσώπους, οι πολίτες  ούτε λογικό, ούτε ηθικό είναι  να έχουν ευθύνη για αυτές. Η «ευθύνη /εξουσία» των πολιτών σήμερα έχει περιορισθεί στην εκλογή των αντιπροσώπων τους, που όμως γίνεται με κανόνες και πρακτικές που αποφασίζουν οι αντιπρόσωποι και όχι οι πολίτες !!

Γ φάση.  Αποτέλεσμα της Β  φάσεως είναι οι ψηφοφόροι/πολίτες να δομούν τις αποφάσεις επιλογής των  αντιπροσώπων /ηγετών με τη δύναμη των κινήτρων και των συναισθημάτων (φόβου, θυμού, ενθουσιασμού), και όχι της λογικής· με τρόπο δηλαδή που λαμβάνουν αποφάσεις τα άλογα όντα . Υπενθυμίζεται ότι όλα τα έμβια όντα λαμβάνουν αποφάσεις με τη δύναμη των κινήτρων και των ενστίκτων και μόνο ο άνθρωπος έχει το προνόμιο να λαμβάνει αποφάσεις με τη δύναμη της λογικής. Με τη δύναμη και της λογικής για να ακριβολογούμε.

Δ φάση. Αποτέλεσμα της Γ φάσεως είναι  η ανάδειξη αντιπροσώπων /ηγετών οι οποίοι με τις υποσχέσεις τις δεσμεύσεις και τα … συμβόλαια με το Λαό, δημιουργούν κίνητρα και συναισθήματα ελπίδας ότι οι  προσδοκίες τους θα πραγματοποιηθούν, ανεξάρτητα από τη λογική, την ηθική και την εφικτότητα τους. Η ανάδειξη πολιτών, που αποδεδειγμένα διαθέτουν αξιόλογες πνευματικές και ηθικές δυνάμεις έχει  μηδενικές ή ελάχιστες πιθανότητες. Οι με αυτά τα κριτήρια εκλεγμένοι αντιπρόσωποι/ηγέτες τροποποιούν περαιτέρω τους Θεσμούς (Σύνταγμα, Νόμους, ΠΔ),  ώστε οι δράσεις της Α φάσεως να είναι πιο συμβατές με τους  θεσμούς και συνεπώς να γίνονται τώρα ευκολότερα και σε μεγαλύτερη έκταση.

Οι φάσεις Α-Β- Γ-Δ- Α- κοκ, επαναλαμβάνονται με τη νομοτέλεια «μαθηματικής ακολουθίας», διαγράφοντας το φαύλο κύκλο.  Κάθε φορά που ολοκληρώνεται  ένας  κύκλος, αυξάνονται οι εξουσίες των αντιπροσώπων και ενισχύονται τα προνόμια των οπαδών. Με αυτή τη διαδικασία οι πολίτες προοδευτικά απώλεσαν το στάτους του λογικού επεξεργαστή των πληροφοριών που του δώρισε η Φύση και απέκτησαν το στάτους του  καταναλωτή των πληροφοριών,  που τους δώρισε το πολιτικό σύστημα της εξουσίας των αντιπροσώπων. Διευκρινίζεται ότι απώλεια αυτού του στάτους υπάρχει μόνο όταν οι πολίτες πράττουν στον τομέα άσκησης της πολιτικής εξουσίας· στους λοιπούς τομείς δραστηριότητας αυτή η απώλεια δεν υπάρχει.

Οι σημαντικότερες αιτίες του φαύλου κύκλου

Η πλειοψηφία των απλών πολιτών έχει βιώσει τις προαναφερθείσες φάσεις και έχει κατανοήσει ότι οι σημαντικότερες  αιτίες του φαύλου κύκλου είναι:

Η  «χαμηλή κατά κεφαλή καλλιέργεια των πολιτών», η παιδεία,  που οδηγεί  στη εκλογή αντιπροσώπων/ ηγετών με μειωμένες λογικές και ηθικές δυνάμεις.

Η  φυσική ιδιότητα/τάση της ιδιοτέλειας [1] που υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους και προφανώς  και στους εκλεγμένους αντιπροσώπους/ηγέτες . Αυτή τη φυσική νομοτέλεια την γνώριζαν οι αρχαίοι Έλληνες και γι’ αυτό ο θεσμός της αντιπροσώπευσης ήταν άγνωστος στην Πολιτεία τους. Οι σημερινοί Έλληνες γνωρίζουν αυτή τη νομοτέλεια, την περιγράφουν με το απόφθεγμα,  «ο παππάς βλογάει πρώτα τα γένια του», αλλά τη θεωρούν σαν κάτι το αναπόφευκτο.

Οι Νόμοι, (Σύνταγμα, Νόμοι, ΠΝΠ, ΠΔ), που επιτρέπουν  στους  εκλεγμένους ηγέτες/αντιπροσώπους να λαμβάνουν  παράλογες και ανήθικες  αποφάσεις, ισχυριζόμενοι ότι αυτές είναι οι αποφάσεις της πλειοψηφίας των πολιτών !!. Στη δημοκρατία του αρχαιοελληνικού πνεύματος,  οι μείζονες αποφάσεις λαμβάνονταν από τους πολίτες, ενώ  οι άρχοντες/ηγέτες, που αναδεικνύονταν με κλήρο, ελάμβαναν  τις ελάσσονες αποφάσεις  που  επάγονται και περιορίζονται από τις μείζονες. Με αυτούς τους θεσμούς το δόγμα «οι Άρχοντες είναι υπηρέτες των πολιτών» ήταν πράξη και όχι βερμπαλισμός όπως είναι σήμερα.

Η δεσπόζουσα αιτία του φαύλου κύκλου

Στο ερώτημα, ποια από τις παραπάνω αιτίες είναι η δεσπόζουσα, οι απαντήσεις είναι περισσότερες από τρεις. Αυτό δείχνει ότι ο εντοπισμός της δεσπόζουσας αιτίας έχει  αντικειμενικές δυσχέρειες, ή έχει δυσχέρειες που δημιουργούν αυτοί που έχουν συμφέρον να υπάρχει σύγχυση· αυτοί που ασκούν την εξουσία.

Ας επιχειρήσουμε όμως να εντοπίσουμε ποια από τις προαναφερόμενες τρεις αιτίες είναι η δεσπόζουσα, στηριζόμενοι στην κοινή λογική και όχι σε βαθυστόχαστες και δυσνόητες  θεωρίες.

Η παιδεία. Είναι γεγονός ότι οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν ότι δεσπόζουσα αιτία είναι η παιδεία, παραλείποντας όμως να ορίσουν τι εννοούν με το αφηρημένο  ουσιαστικό παιδεία.

Στην αρχαία Ελλάδα ονόμαζαν Παιδεία την άσκηση των νέων για το μετασχηματισμό τους σε ανθρώπους ελεύθερους, υπεύθυνους και ικανούς να παίρνουν αποφάσεις με τη δύναμη της λογικής για το καλό του συνόλου των πολιτών· την άσκηση των νέων στη Λογική και στην αληθινή Δημοκρατία.

Σήμερα οι άνθρωποι πιστεύουν ότι  για να κατακτήσουν οι νέοι την Ελευθερία, τη Λογική  και τη Δημοκρατία, είναι αρκετή η διδασκαλία. Η διδασκαλία όμως χωρίς άσκηση σε συνθήκες Πραγματικής  Ελευθερίας και Αληθινής Δημοκρατίας,  δεν είναι παιδεία· είναι εκπαίδευση στον βερμπαλισμό και πολλές φορές εκπαίδευση στον παραλογισμό, στην ανηθικότητα και στην ιδιοτέλεια.[2]

Η ιδιοτέλεια των ανθρώπων σαν μία φυσική ιδιότητα/τάση δεν μπορεί να ακυρωθεί αλλά μόνο να ελεγχτεί και να περιοριστεί  μέχρι το επίπεδο:  «αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν».  Αυτός ο έλεγχος και ο περιορισμός επιτυγχάνεται, σύμφωνα με τις διδασκαλίες των φιλοσόφων και των θρησκευτικών ηγετών,  με τη γνώση και την πίστη. Πρωτίστως όμως επιτυγχάνεται με τους θεσμούς της πολιτείας,  που ελέγχουν και περιορίζουν την ιδιοτέλεια. Οι απλοί άνθρωποι του χωριού λένε με αλληγορική σημασία «και ο Άγιος  φοβέρα θέλει».

Η ιδιοτέλεια συνεπώς των ηγετών επιβάλλεται να ελέγχεται και να περιορίζεται από τους θεσμούς. Η επιλογή ηγετών με αυξημένες λογικές και ηθικές δυνάμεις και αμφίβολη και ανεπαρκής είναι. Όπως λέμε στα μαθηματικά είναι «η αναγκαία αλλά όχι και η ικανή συνθήκη».

Οι Νόμοι. Στη αρχαιοελληνική Δημοκρατία κυβερνήτης ήταν ο  Νόμος και όχι ο άνθρωπος. Να τι γράφει για το θέμα αυτό ο Ηρόδοτος στο Η  βιβλίο του. Το αντιγράφουμε από το βιβλίο της μεγάλης  Ελληνίστριας Jacqueline De Romilly [3].

Ο βασιλιάς Ξέρξης αναρωτιέται πως μπορούν οι Έλληνες να αντισταθούν στον τεράστιο στρατό του.  Ένας Σπαρτιάτης που βρίσκεται κοντά του, του δίνει μία εκπληκτική απάντηση. Ο βασιλιάς ρωτά λοιπόν: «Πως θα μπορέσει να αντισταθεί αυτός ο μικρός λαός; Δεν έχουν έναν αρχηγό ο οποίος, όπως εγώ, μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να υπακούσουν χτυπώντας τους, χρησιμοποιώντας τη βία». Και ο Σπαρτιάτης απαντά: «Επειδή έχουν έναν αρχηγό τον οποίον τρέμουν ακόμη περισσότερο απ’ ότι τρέμουν εσένα οι υποτελείς σου. Ο Αρχηγός αυτός είναι ο Νόμος». Σήμερα η απάντηση αυτή μπορεί να ξαφνιάζει. Περιγράφει ένα καθεστώς, αντίθετο με την τυραννίδα όπου η κυριαρχία ασκείται μέσω του νόμου και όχι από έναν άνδρα. Η Αθήνα έπρεπε να επιμείνει σε αυτή την ιδέα του νόμου σε αντίθεση με την τυραννίδα. Και ο Ευριπίδης διακηρύττει στις Ικέτιδες ότι για ένα τύραννο Νόμος  είναι η θέληση του».

Σήμερα δεν κυβερνάει ο Νόμος, αλλά ο εκλεγμένος αντιπρόσωπος. Η σημερινή Δημοκρατία διαφέρει σημαντικά από την αληθινή Δημοκρατία, τη Νομοκρατία, που αναφέρει ο Ηρόδοτος. Το Δημοψήφισμα από κορυφαία και αδιαπραγμάτευτη απόφαση /εντολή των πολιτών στους άρχοντες,  κατάντησε εργαλείο άσκησης της εξουσίας από τους αντιπροσώπους. Το κύρος των Νόμων υποβαθμίσθηκε με τον πληθωρισμό τους και τις συνεχείς αλλαγές τους,  που ψηφίζουν οι αντιπρόσωποι.

Την  τελευταία 20ετία θεσπίστηκαν στην Ελλάδα:  2.178 νόμοι, 14.248 προεδρικά διατάγματα και 17.638 υπουργικές αποφάσεις, σύνολο 35.153 ρυθμίσεις. Οι αριθμοί αυτοί αποτελούν τεκμήριο ότι η δεσπόζουσα αιτία του φαύλου κύκλου είναι το Σύνταγμα, η έννοια του οποίου ταυτίζεται με αυτήν του πολιτεύματος [4].

Στο σημερινό Πολίτευμα/Σύνταγμα, οι κυβερνώντες αντιπρόσωποι έχουν τη θεσμική δυνατότητα να αλλάζουν όχι μόνο τους νόμους, αλλά και το Νόμο των νόμων, το Σύνταγμα της Χώρας· να αλλάζουν το Σύνταγμα που θεσπίσθηκε για να προστατεύει τους πολίτες από την αυθαιρεσία των ασκούντων την εξουσία. Αυτήν τη δυνατότητα ο Λαός τη χαρακτηρίζει με το απόφθεγμα: «Γιάννης κερνάει  και Γιάννης πίνει».

Οι παραπάνω σκέψεις οδηγούν σε δύο βασικά συμπεράσματα:

Ο φαύλος κύκλος της διαφθοράς θα σπάσει μόνο με αλλαγή του Συντάγματος,  με την οποία οι σημερινοί οπαδοί θα αναβαθμιστούν σε πολίτες με εξουσία και ευθύνη. Η αλλαγή όμως αυτή δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί μέχρι τις βουλευτικές  εκλογές που έχουν προκηρυχτεί.

Στις κρίσιμες για το μέλλον των Ελλήνων εκλογές της 20ης  Σεπτεμβρίου 2015, οι  πολίτες επιβάλλεται να απορρίψουν το στάτους του καταναλωτή των πληροφοριών που τους δώρισε το πολιτικό σύστημα  και να ψηφίσουν αξιοποιώντας το στάτους του λογικού επεξεργαστή των πληροφοριών, που τους δώρισε η Φύση, ο Θεός.

Παραπομπές

[1] Ιδιοτέλεια ονομάζεται η τάση των ανθρώπων να ζητούν  προσωπικό όφελος (αντάλλαγμα) για κάθε  πράξη τους.

[2] Σχετικό: «Δεν έχουμε Παιδεία, αλλά εκπαίδευση» . http://www.dd-democracy.gr/article.asp?Id=164

[3] Jacqueline De Romilly  της Γαλλικής Ακαδημίας. «Πόσο επίκαιρη είναι η Αθηναϊκή Δημοκρατία σήμερα ;». Εκδοτική Ερμής ΕΠΕ, 2009.

[4] Κατά τον αείμνηστο Καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου Αριστόβουλο Μάνεση «η έννοια του πολιτεύματος συμπίπτει με την ουσιαστική έννοια του Συντάγματος» ή σε μαθηματικό φορμαλισμό:  Σύνταγμα = Πολίτευμα.

Αέναη δημοκρατία….

του Αθανασίου Θεοδωράκη, πολιτικού επιστήμονα

Η γνωστή έκφραση του γερμανού φιλοσόφου Γιούργκεν Χάμπερμας περί «συνταγματικού πατριωτισμού» ανοίγει καινούργια πεδία σκέψης και πολιτικής δράσης τόσο σε εθνικό, όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Προϋποθέτει όχι απλά την ύπαρξη αξιόπιστου πολιτικού συστήματος βασισμένου στην διάκριση και την ισορροπία των εξουσιών, αλλά και την πρόβλεψη ενός ουσιαστικού ρόλου για τον πολίτη και τη δικαιοσύνη. … διαβάστε την συνέχεια » »

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ 5ης ΙΟΥΛΙΟΥ

Η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ είναι όχι μόνο υπέρ της διενέργειας Δημοψηφίσματος, αλλά υπέρ της θεσμοθέτησης Δημοψηφισμάτων με λαϊκή πρωτοβουλία κατόπιν συλλογής ελάχιστου αριθμού υπογραφών. Η συμμετοχή του πολίτη και η ψήφος του στα Δημοψηφίσματα αποτελεί άσκηση ύψιστου πολιτικού δικαιώματος, αυθεντική έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας.

Το ότι γίνεται Δημοψήφισμα για  πρώτη φορά εδώ και 40 χρόνια από τότε που θεσπίστηκε το Σύνταγμα, σημαίνει βεβαίως ότι θα έπρεπε να γίνουν κι άλλα δημοψηφίσματα για κρίσιμα εθνικά θέματα.  Όμως δεν ήθελαν να δοθεί η εντύπωση στο λαό ότι μπορεί να πάρει στα χέρια του τις μεγάλες αποφάσεις και να μην τις αναθέτει εκ του ασφαλούς στους αντιπροσώπους του.  Επιτέλους, για μια κρίσιμη απόφαση μιλάμε εμείς οι πολίτες και όχι οι αντιπρόσωποί μας, που άλλα υπόσχονται και άλλα κάνουν.

Ως ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ πιστεύουμε ότι, από την στάση και την συμμετοχή των πολιτών αυτήν την Κυριακή, θα κριθεί το εάν επιτέλους θα αναδυθεί η πραγματική δημοκρατία με απαρχή τη δημιουργία και ψήφιση Νέου Συντάγματος, από το λαό και όχι απ’ το πολιτικό κατεστημένο της χρεωκοπίας.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΜΑΣ ΠΡΟΣ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΩΝ

Oι κυβερνήσεις που ανέλαβαν να σώσουν την χώρα από την άτακτη χρεοκοπία επέβαλαν, με τη συνδρομή της Βουλής, πρωτοφανή μέτρα που οδήγησαν ένα πολύ μεγάλο μέρος της κοινωνίας στην οικονομική καταστροφή, στη φτώχεια και στην εξαθλίωση. Ταυτόχρονα όμως, παρά τις διακηρύξεις τους, οι ίδιες κυβερνήσεις δεν προώθησαν καμία απολύτως θεσμική αλλαγή στο πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης που  είναι υπεύθυνο για την πρωτοφανή κρίση.

… διαβάστε την συνέχεια » »

Η ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΠΕΘΑΝΕ – ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ!

Δελτίο Τύπου της 1ης Ιαν. 2015

Η οριστική αποτυχία να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας και η διάλυση της παρούσας βουλής προς διενέργεια εκλογών, ενταφίασε οριστικά και την  πρόταση συνταγματικής αναθεώρησης που προσχηματικά κατέθεσε την τελευταία στιγμή η  κυβέρνηση.

Το ισχύον Σύνταγμα είναι η βάση της κομματικής αυθαιρεσίας και αφήνει τους πολίτες στο περιθώριο και τους πολιτικούς στο απυρόβλητο. Στο άρθρο 110 επιφυλάσσει το δικαίωμα της συνταγματικής αναθεώρησης, αποκλειστικά στα κόμματα της βουλής. Tα συγκυβερνώντα κυρίως κόμματα πολιτεύτηκαν με τρόπο τυχοδιωκτικό, οδηγώντας την όποια  συνταγματική  αλλαγή στις καλένδες, αφού πλέον δεν μπορεί να ολοκληρωθεί αναθεώρηση του Συντάγματος εάν δεν επικυρωθεί από δύο βουλές, ήτοι πριν από το 2021.  Αυτό οδηγεί τη  χώρα να γιορτάσει τα 200 χρόνια από την επανάσταση  του  1821, με αυτό το άθλιο πολιτικό σύστημα των προνομίων, της ασυλίας, της  ανισότητας και της διαφθοράς και με το Σύνταγμα που τα επιτρέπει έχοντας  τους πολίτες εντελώς στο περιθώριο.

Η  ελληνική κοινωνία όμως, αυτό δεν μπορεί να το αντέξει, ούτε πρέπει να το  επιτρέψει. Χρειαζόμαστε μια μεγάλη υπέρβαση, ένα μεγάλο βήμα εμπρός, για να σώσουμε  την  χώρα από την καταστροφή και να πετύχουμε την αναγέννησή της: Εφόσον  ενταφιάστηκε η αναθεώρηση του ισχύοντος Συντάγματος από την βουλή, μοναδική  οδός που απομένει είναι η θέσπιση νέου Συντάγματος που θα διαμορφωθεί με  τη  συμμετοχή των πολιτών. Για να πάψει επιτέλους να ιδιοποιούνται οι  πολιτικοί, το δημόσιο σκοπό της πολιτικής.

Με το δημοψήφισμα του 1974 παρακάμφθηκαν  οι διαδικασίες αναθεώρησης  του  προηγούμενου Συντάγματος, αποφασίστηκε η αλλαγή του πολιτεύματος από  βασιλευομένη σε αβασίλευτη δημοκρατία και η βουλή θέσπισε το Σύνταγμα του  1975. Τώρα ήρθε η ώρα, με ένα συνταγματικό δημοψήφισμα, οι πολίτες να αποφασίσουν  αυτό που οι αντιπρόσωποί τους αποδείχτηκαν ανίκανοι να πράξουν:

Την   αλλαγή  του πολιτικού συστήματος της μεταπολίτευσης μέσα από ένα νέο Σύνταγμα που θα  εγγυάται την συμμετοχή των πολιτών στις πολιτικές αποφάσεις μέσω  δημοψηφισμάτων με λαϊκή πρωτοβουλία, την πολιτική ισότητα, την πραγματική διάκριση των εξουσιών, την πλήρη διαφάνεια και λογοδοσία όσων ασκούν δημόσια  εξουσία και διαχειρίζονται το δημόσιο χρήμα.

Η ομιλία του Π. Χασάπη στην εκδήλωση του «ΠΡΑΤΤΩ» για την αναθεώρηση του Συντάγματος

Στις 20/10 έγινε εκδήλωση στην «Στοά του Βιβλίου» από την πολιτική κίνηση πολιτών «ΠΡΑΤΤΩ», με θέμα: «Δημοκρατία και Συνταγματική αναθεώρηση». Στην εκδήλωση μίλησαν οι καθηγητές του Συνταγματικού Δικαίου Γιώργος Σωτηρέλλης, Διονύσιος Φιλίππου και Ηλίας Νικολόπουλος.  Ακολουθεί η παρέμβαση του Π. Χασάπη ως εκπρόσωπου  της Πρωτοβουλίας μας. 

———————

Η Ελλάδα χρεοκόπησε. Η χρεοκοπία αυτή δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι χρεοκοπία καθολική, τόσο στην οικονομία, όσο και στους θεσμούς. Δεν μπορούμε να λέμε ότι χρεοκόπησε οικονομικά η χώρα, ότι εξαθλιώνεται ο κόσμος, αλλά όμως παρόλα αυτά έχουμε μια υγιέστατη δημοκρατία. Δεν το μπορούμε. Για να λέμε μάλιστα την αλήθεια, η θεσμική χρεοκοπία προηγήθηκε της οικονομικής και είναι η αιτία της.

Και τώρα τι; Τι πρέπει να γίνει, ώστε να βγει η χώρα μας από αυτή την πολύμορφη κρίση;

Εδώ δυστυχώς υπάρχει ένα αδιέξοδο που αν δεν το ξεπεράσουμε, δεν πρόκειται να κάνουμε τίποτα.

Προκειμένου να βγει η χώρα μας από την κρίση, χρειάζεται την ενεργοποίηση και συμμετοχή όλου του λαού. Η Ελλάδα τώρα, μας χρειάζεται όλους. Τόσο στο οικονομικό γίγνεσθαι όσο όμως και στο πολιτικό γίγνεσθαι. Χωρίς μια τέτοια γενική ενεργοποίηση και συμμετοχή, η Ελλάδα δεν πρόκειται να σταθεί αυτοδύναμα στα πόδια της.

Όμως (και εδώ είναι το αδιέξοδο) το δικό μας πολιτικοοικονομικό σύστημα, όχι μόνο δεν ενεργοποιεί την κοινωνία, αλλά ήταν και εννοεί να παραμένει ελιτίστικο, δηλαδή αυστηρά ολιγαρχικό, κλειστό και αυτονομημένο. Θέλει την κοινωνία στο περιθώριο, σε ένα ιδιόρρυθμο ρόλο ιδιώτευσης. Οδηγούμαστε λοιπόν σε αδιέξοδο. Οι νέες ορμητικές δυνάμεις της κοινωνίας καταπνίγονται και είτε αδρανοποιούνται, είτε παρατηρούμε το φαινόμενο της φυγής στο εξωτερικό, προκειμένου, πέραν της επιβίωσης, να διασώσουν τουλάχιστον την αξιοπρέπειά τους.

Σε ότι αφορά την οικονομική ελίτ, πριν λίγες μέρες δημοσιεύτηκε μια έρευνα της ελβετικής τράπεζας Credit Suisse, από την οποία προκύπτει ότι το 1% και μόνο κάποιων Ελλήνων κατέχει το 56,1% του συνολικού πλούτου της χώρας!!! Πέρυσι πάλι δημοσιεύτηκε έρευνα της εταιρίας Wealth-X, από την οποία προκύπτει ότι 505 μόνο Έλληνες (που προφανώς ανήκουν στο πιο πάνω 1%) αυξάνουν τον πλούτο τους μέσα στην κρίση, κατά 37 περίπου εκατομμύρια ευρώ (κρατηθείτε παρακαλώ) το 24ωρο!!!

Σε ότι αφορά την πολιτική ελίτ τώρα, ο προηγούμενος πρωθυπουργός ο κ. Παπανδρέου ήταν ο τρίτος κατά σειρά πρωθυπουργός της ίδιας οικογένειας. Ο παππούς του Γεώργιος Παπανδρέου, γεννήθηκε το 1888 και ο εγγονός του κυβέρνησε τη χώρα το 2009. Τρεις αιώνες η ίδια πολιτική οικογένεια. Ούτε μεγάλες αυτοκρατορίες δεν είχαν τόσο μακρόχρονες δυναστείες. Και δεν είναι φυσικά η μόνη πολιτική οικογένεια. Το πολιτικό μας σύστημα ήταν και είναι γεμάτο από πολιτικές οικογένειες. Η πολιτική εξουσία κληρονομείται ως περιουσιακό στοιχείο, από τον πατέρα στο γιό και από το γιό στον εγγονό κ.λ.π. Είναι άραγε αυτό υγιής λειτουργία θεσμών; Είναι αυτό ανοιχτή δημοκρατία;

Έχουμε λοιπόν διαχρονικά, μια υπερσυγκέντρωση πλούτου, δύναμης και εξουσίας, αφενός σε μια μικρή οικονομική ολιγαρχία, βασικά μεταπρατική και εν πολλοίς παρασιτική και κρατικοδίαιτη και αφετέρου σε μια κλειστή οικογενειοκρατική πολιτική ελίτ. Θα ήταν δε αφύσικο (δεν νομίζω να διαφωνεί κάποιος), αν αυτές οι δύο διαχρονικές ελίτ, δεν έβρισκαν μεταξύ τους δίαυλους επικοινωνίας, για τις προϋποθέσεις εκείνες που καθορίζουν το κοινό τους μέλλον.

Αυτή η πολιτικοοικονομική ολιγαρχία δεν θέλει με τίποτα, ούτε να ανοίξει η πολιτική εξουσία στο λαό (μέσω των κατάλληλων θεσμικών αλλαγών), ούτε να μεταφερθεί η οικονομική ανάπτυξη στη βάση της κοινωνίας (μέσω του ανοίγματος των στροφίγγων χρηματοδότησης και άρσης των γραφειοκρατικών εμποδίων). Γιατί; Γιατί απλούστατα, έτσι θα ξεπεταχτούν νέες πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις που αμέσως θα αμφισβητήσουν την κατεστημένη ελίτ και τα συμφέροντά της. Ποιος εξουσιαστής θα το ήθελε αυτό; Όμως η πατρίδα μας, έχει ανάγκη από αυτές τις νέες δυνάμεις και από φρέσκιες ιδέες και όχι από τη φορμόλη του κατεστημένου συστήματος.

Μέσα σε όλα αυτά, ο λαός βιώνει το σύμπτωμα του καναπέ. Γιατί έγινε αυτό; Είναι πολλά τα αίτια. Είναι φυσικά το γενικότερο διεθνές σύμπτωμα, της ταχύτατης απομαζικοποίησης της μέχρι τώρα μαζικής και οργανωμένης κοινωνίας, είναι η άνοδος της παγκοσμιοποίησης και η υποχώρηση του εθνικού κράτους, είναι η κατάρρευση του πολιτικού χάρτη Αριστερά – Δεξιά, είναι η ανάπτυξη του διαδικτύου κ.λ.π. Είναι όμως και κάτι άλλο ειδικά στη δική μας περίπτωση:

Ο ελληνικός λαός βρέθηκε ξαφνικά να είναι φυλακισμένος μέσα σε τέσσερις τοίχους μιας φυλακής από την οποία τον έχουν πείσει ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση για να ξεφύγει. Αν όμως ένας από αυτούς τους τοίχους καταρρεύσει, τότε ο λαός θα απελευθερωθεί.

Ο ένας τοίχος είναι το τεράστιο δημόσιο χρέος.

Ο δεύτερος είναι το ευρώ.

Ο τρίτος τοίχος είναι ο κίνδυνος εθνικής περιπέτειας και ενδεχομένως εθνικού ακρωτηριασμού, αν εξεγερθούμε και γκρεμίσουμε έναν από τους δύο προηγούμενους τοίχους (χρέος ή ευρώ). Ο μπαμπούλας της Τουρκίας επισείεται συνεχώς.

Ο τέταρτος τοίχος είναι οι αλλαγές που πρέπει αναγκαστικά να γίνουν. Ο λαός έχει συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορούμε να πάμε έτσι όπως πηγαίναμε. Θα πρέπει επομένως να γίνουν αλλαγές.

ΠΡΟΣΕΞΤΕ όμως τι συμβαίνει με τις αλλαγές. Έρχεται και πάλι έξυπνα η ελίτ της χώρας και στην ουσία (χωρίς βέβαια να το λέει ανοιχτά), λέει στους πολίτες. Ναι πρέπει να γίνουν αλλαγές, αλλά θα αλλάξετε μόνο εσείς, όχι εγώ.

Καθορίζει η ίδια, σε συνεργασία με τους δανειστές τις αλλαγές, τις οποίες τις έχουν περιλάβει σε ένα μνημόνιο και τις ονομάζουν διαρθρωτικές. Απολύσεις, μειώσεις μισθών και συντάξεων, αύξηση της φορολογίας, διάλυση των επαγγελμάτων, δήμευση περιουσιών, κατασχέσεις, περιορισμό ή και κατάργηση πολλών ελευθεριών κ.λ.π. Στην ουσία αυτές οι αλλαγές που κατατείνουν;  Κατατείνουν, στην αύξηση των δημοσίων εσόδων και στη μείωση των δημοσίων δαπανών, για την εξυπηρέτηση του χρέους, αλλά ταυτόχρονα διευκολύνουν την οικονομική ολιγαρχία του 1% για περισσότερα κέρδη.

Με αυτές όμως τις στοχευμένες διαρθρωτικές αλλαγές που αφορούν μονόπλευρα το λαό και όχι το υπεύθυνο  πολιτικοοικονομικό κατεστημένο, όχι μόνο δεν γκρεμίζεται ο τέταρτος τοίχος και δεν απελευθερώνεται ο λαός, αλλά αντιθέτως εξασφαλίζεται η μόνιμη φυλάκισή του σε μια ιδιότυπη «αποικία χρέους» και η διαρκής εξάρτησή του από τη βούληση της ντόπιας και ξένης ελίτ. Ενώ φυσικά, ο τέταρτος τοίχος των αλλαγών, είναι ο μόνος που μπορεί να γκρεμιστεί εύκολα χωρίς άλλες συνέπειες, απελευθερώνοντας το λαό. Οι αλλαγές πρέπει να γίνουν, αλλά να γίνουν και προς τις δύο κατευθύνσεις (λαού και ελίτ), διαφορετικά δεν κάνουμε τίποτα.

Θα γκρεμιστεί ή όχι αυτός ο τέταρτος τοίχος, μέσω της αναθεώρησης του Συντάγματος;

Ίσως πολλοί να μην το έχετε συνειδητοποιήσει, αλλά το ισχύον Σύνταγμα δεν έχει καμία σχέση με το λαό. Δεν συμμετείχε ο λαός στη διαμόρφωσή του, ούτε φυσικά συμμετέχει στις αναθεωρήσεις του. Με λίγα λόγια, το Σύνταγμα της Ελλάδας, είναι αποκλειστική αρμοδιότητα του πολιτικού προσωπικού και όχι του λαού. Επομένως και πάλι αυτό θα αλλάξει (όταν αλλάξει), στο μέτρο και προς την κατεύθυνση που θα εξυπηρετεί την πολιτικοοικονομική ελίτ. Ας μην τρέφουμε λοιπόν αυταπάτες….

Εμείς, ως «Πρωτοβουλία», έχουμε ξεκάθαρη πρόταση. Όχι αναθεώρηση του Συντάγματος από το πολιτικό προσωπικό. Πλήρης αλλαγή του Συντάγματος με τη δημιουργία Νέου, από τον ίδιο το λαό με Λαϊκή Συντακτική Εθνοσυνέλευση. Μόνο έτσι θα υπάρξει ενεργοποίηση της αποθαρρυμένης λαϊκής βάσης, ένα νέο ξεκίνημα και ένα νέο όραμα.

Αφού όμως, άσχετα με το τι προτείνουμε εμείς ή με το τι θέλει ο λαός, το πολιτικό προσωπικό θα προχωρήσει (όταν το κάνει) μόνο σε αναθεώρηση του ισχύοντος Συντάγματος, ας δούμε τι είδους αλλαγές μπορούν και πρέπει να γίνουν, ακόμα και μέσω της αναθεώρησης, με ένα ποσοτικό παράδειγμα, αποφεύγοντας τις λεπτομέρειες:

Υποθέτουμε λοιπόν πως η δημοκρατία είναι εκείνο το πολίτευμα που παίρνει τη συνολική ποσότητα πολιτικής εξουσίας που υπάρχει σε ένα κράτος και τη διαιρεί σε τόσα ίσα μερίδια, όσοι είναι και οι πολίτες, δίνοντας από ένα ίσο μερίδιο στον καθένα. Με αυτό το μερίδιο εξουσίας, ο κάθε πολίτης συμμετέχει ο ίδιος προσωπικά στην πολιτική αγορά, δηλαδή στο πολιτικό γίγνεσθαι.

Τι γίνεται όμως σήμερα;

Κάθε τέσσερα χρόνια, ο πολίτης πηγαίνει στην κάλπη και καταθέτει το σύνολο του μεριδίου της πολιτικής εξουσίας που έχει στα χέρια του σε έναν αντιπρόσωπο, στον οποίο ταυτόχρονα δίνει (κατά το ισχύον Σύνταγμα), την εξουσιοδότηση, να κάνει χρήση αυτής της εξουσίας κατά συνείδηση.

Για όλο όμως το υπόλοιπο χρονικό διάστημα, μέχρι τις επόμενες εκλογές, ο πολίτης μένει πολιτικά «γυμνός», χωρίς καμία εξουσία στα χέρια του, ανήμπορος να αντιδράσει, σε ό,τι και αν κάνει και ό,τι και αν αποφασίζει η πολιτική ελίτ. Αυτό θα πρέπει να αλλάξει.

Πρέπει οι αλλαγές που θα γίνουν στο Σύνταγμα μέσω της ανεθεώρησης, να αφαιρούν ένα τμήμα από το σύνολο του μεριδίου της εξουσίας που σήμερα ο πολίτης καταθέτει στον αντιπρόσωπό του και το οποίο τμήμα θα επιστραφεί στον πολίτη. Ο πολίτης δεν πρέπει να καταθέτει όλο το μερίδιο της εξουσίας του στην κάλπη, αλλά να διατηρεί ένα μέρος της μόνιμα στα χέρια του, ώστε καθ’ όλη τη διάρκεια της τετραετίας να έχει θεσμικές δυνατότητες παρέμβασης στα πολιτικά πράγματα και όχι να κάθεται ανήμπορος στον καναπέ.

 

Ενδεικτικά, τέτοιες αλλαγές μπορούν να είναι:

1. Εκλογή ΠτΔ από τον πολίτη και όχι τον πολιτικό

2. Δημοψηφίσματα (γενικά και τοπικά με λαϊκή πρωτοβουλία)

3. Προτάσεις νόμων με λαϊκή πρωτοβουλία.

4. Αξιοποίηση της ψηφιακής τεχνολογίας για συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων.

5. Λαϊκή πρωτοβουλία για αναθεώρηση του Συντάγματος.

6. Εκλογή ξεχωριστά της κυβέρνησης και ξεχωριστά της Βουλής.

7. Συνταγματικό Δικαστήριο.

8. Δημοκρατική οργάνωση των κομμάτων.

9. Δικαίωμα ανάκλησης του αντιπροσώπου.

10. Εκλογή διαφορετικά του Δημάρχου κ.λ.π. και διαφορετικά των συμβούλων.

Τοπικές συνελεύσεις.

11. Απλή αναλογική

12.  Αδειοδότηση και κοινωνικός έλεγχος στα ΜΜΕ.

13. Δίκαιο φορολογικό σύστημα εισόδων – εξόδων, που θα αναδιανέμει τον πλούτο κ.λ.π..

 

Σε κάθε περίπτωση φίλοι μου, έτσι όπως πάμε, δεν πάμε πουθενά. Όχι μόνο δεν προχωράμε με ένα καινούργιο όραμα, αλλά ούτε κάν να βγούμε από την κρίση για το υπόλοιπο αυτού το αιώνα δεν θα καταφέρουμε. Έτσι θα σερνόμαστε.

Ο 21ος αιώνας ξεκίνησε πολύ άσχημα για την Ελλάδα.

Μπορούμε όμως να κάνουμε αυτόν τον αιώνα, τον δεύτερο Χρυσό Αιώνα της ελληνικής ιστορίας.

Μπορούμε να μπούμε ξανά στην πρωτοπορία της παγκόσμιας ιστορίας, φτάνει να το θελήσουμε.

Η απόφαση ανήκει στον καθένας μας.

Η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

της Ζαχαρούλα Γκριέλα, Δικηγόρου παρ’ Εφέταις

Στη σημερινή Ελλάδα  της κρίσης, όλο και περισσότερο αυξάνονται τα αιτήματα για ένα νέο «κοινωνικό συμβόλαιο», ως μόνη ίσως διέξοδο στην καταστρατήγηση των θεμελιωδών συνταγματικών δικαιωμάτων των πολιτών και στην όξυνση των αδικιών και των κοινωνικών ανισοτήτων, ώστε να ικανοποιηθεί το αίτημα της δικαιοσύνης και να επιτευχθεί η  αρμονική  κοινωνική συνύπαρξη.  Το αίτημα αυτό είναι διάχυτο,  παρά τις χειραγωγήσεις τις οποίες υφίσταται η πολιτική μας σκέψη από την πολιτική δημαγωγία στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ενωση και επηρεάζεται  από το Κοινωνικό συμβόλαιο του Ρουσσώ, το ευαγγέλιο της Γαλλικής Επανάστασης.

Βασική συμβολή του Κοινωνικού συμβολαίου ήταν ότι απέδωσε την πηγή της κυριαρχίας στον λαό, όπως έχει κατοχυρωθεί ως πρώτη αρχή δικαίου, η οποία μάλιστα θα πρέπει να παραμένει στον ίδιο το λαό. Η συμμετοχή του πολίτη στα κοινά συνδέει την πράξη με τη θεωρία, ασκώντας την ικανότητα του πολίτη να γενικεύει, να κρίνει σύμφωνα με το γενικό συμφέρον.

Αλλά και το «Κοινωνικό Συμβόλαιο» είναι εμπνευσμένο από την  αθηναϊκή δημοκρατία της κλασσικής εποχής, όπου η εξουσία εδράζεται στη συνέλευση όλων των πολιτών που συμμετέχουν σε αυτήν.

Στη χώρα μας, παρ’ όλο που γέννησε τη δημοκρατία και ενέπνευσε τα σπουδαιότερα έργα του διαφωτισμού, αλλά και σύγχρονες ξένες δημοκρατίες, όπως π.χ. Ελβετία, Γαλλία κλπ, μέχρι σήμερα οι πολίτες της βρίσκονται στο περιθώριο της πολιτικής ζωής και του κέντρου λήψης αποφάσεων για οποιοδήποτε ζήτημα.

Είναι σημαντικό ωστόσο, ότι  η Ε.Ε., μέλος της οποίας είναι και  η χώρα μας, έχει προβλέψει στον Κανονισμό της (Art. 11 της Συνθήκης της Ε.Ε και Κανονισμός αρ. 211/2011 του Ευρωπαϊκό Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 16/2/2011) τη δυνατότητα λήψεως πρωτοβουλίας από τους ίδιους τους  πολίτες της Ευρωπαϊκής Ενωσης για την βελτίωση της δημοκρατικής λειτουργίας  της  Ένωσης  προβλέποντας,  μεταξύ  άλλων, ότι κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να συμμετέχει στη δημοκρατική  ζωή  της  Ένωσης  μέσω  της  ευρωπαϊκής  πρωτοβουλίας  πολιτών.  Η  διαδικασία  αυτή  παρέχει  στους  πολίτες  τη δυνατότητα  να  προσεγγίζουν απευθείας  με  αίτημά  τους την Επιτροπή, καλώντας τη να υποβάλει πρόταση έκδοσης νομικής  πράξης  της  Ένωσης  για  την  εφαρμογή  των  συνθηκών, δυνατότητα  παρόμοια  με  το  δικαίωμα  που  εκχωρείται  στο Ευρωπαϊκό  Κοινοβούλιο δυνάμει  του άρθρου 225 της συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ) και στο Συμβούλιο  δυνάμει  του  άρθρου 241 της ΣΛΕΕ.

Οι  διαδικασίες  και  προϋποθέσεις  που  απαιτούνται  για  την πρωτοβουλία   πολιτών  θα  πρέπει  να  είναι  σαφείς,  απλές, εύχρηστες  και  ανάλογες  με  τον  χαρακτήρα  της  πρωτοβουλίας πολιτών, ώστε να ενθαρρύνουν τη συμμετοχή των πολιτών  και  να  καθιστούν  την  Ένωση  περισσότερο  προσιτή. Θα  πρέπει,  ακόμη, να  επιτυγχάνουν  μια  συνετή  ισορροπία  ανάμεσα  σε  δικαιώματα  και  υποχρεώσεις.   Θα  πρέπει  επίσης  να  διασφαλίζουν  ότι  οι  πολίτες  της  Ένωσης υπόκεινται σε παρόμοιες προϋποθέσεις για την υποστήριξη  πρωτοβουλίας  πολιτών  ανεξάρτητα  από  το  κράτος μέλος  από  το οποίο προέρχονται.

Στον Κανονισμό αυτό, διευκρινίζονται οι λεπτομερείς όροι και προυποθέσεις και  η διαδικασία για να κατοχυρωθεί ότι μία πρωτοβουλία πολιτών είναι αντιπροσωπευτική ενός συμφέροντος της Ε.Ε., ο ελάχιστος αριθμός  κρατών μελών από τα οποία πρέπει να προέρχονται οι πολίτες, ο ελάχιστος αριθμός  υπογραφόντων που θα προέρχεται από κάθε κράτος μέλος, ο τρόπος προσφυγής στο μέσο αυτό, κλπ.

Η Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών είναι ένα νέο όργανο συμμετοχικής δημοκρατίας. Είναι μία πρόσκληση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για να προτείνει νομοθεσία σε θέματα όπου η ΕΕ έχει αρμοδιότητα να νομοθετεί.

Μία από τις πρώτες πρωτοβουλίες πολιτών που καταχωρήθηκαν στην Ευρωπαϊκή Ενωση ονομάζεται «ONE OF US» – ‘Ενας από εμάς’-  και δημιουργήθηκε με σκοπό να προωθήσει στην Ευρώπη την προστασία της ανθρώπινης ζωής από την σύλληψη, εντός των δυνατοτήτων της αρμοδιοτήτας της ΕΕ. Βασίστηκε στον ορισμό του ανθρώπινου εμβρύου ως την αρχή της ανάπτυξης της ανθρώπινης ύπαρξης που δόθηκε σε μία πρόσφατη απόφαση του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (Brüstle vs. Greenpeace) και ζήτησε  από την ΕΕ να σταματήσει την χρηματοδότηση δραστηριοτήτων οι οποίες προκαλούν την καταστροφή ανθρώπινων εμβρύων ιδιαίτερα στα πεδία της έρευνας, βοήθειας για την ανάπτυξη και δημόσιας υγείας,  μέσω μιας αλλαγής του χρηματοδοτικού κανονισμού της ΕΕ που καθορίζει τις δαπάνες του προυπολογισμού της ΕΕ. Πιο συγκεκριμένα ζήτησε να μην  χρηματοδοτούνται οι ερευνητικές δραστηριότητες που επιτρέπουν:

(α) Ανθρώπινη κλωνοποίηση

(β) Αλλαγές τις γενετικής κληρονομιάς των ανθρώπων

(γ) Δημιουργία εμβρύων μόνο για τους σκοπούς της έρευνας ή για την προμήθεια βλαστικών κυττάρων, ακόμη και με τη μεταφορά πυρήνων σωματικών κυττάρων.

(δ) καταστροφή ανθρώπινων εμβρύων, ακόμη και για τη λήψη βλαστικών κυττάρων· ερευνητικές δραστηριότητες που περιλαμβάνουν τη χρήση και το χειρισμό των ανθρώπινων εμβρυικών βλαστικών κυττάρων.

Στην Ένωση αυτή προσχώρησε και η Ελλάδα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την Μ.Κ.Ο. «Σύλλογος Προστασίας Αγέννητου Παιδιού –  Η Αγκαλιά», η οποία έφερε το βάρος της συλλογής υπογραφών για λογαριασμό της χώρας μας.

Από όλα τα ανωτέρω καθίσταται σαφές, ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τόλμησε και καθιέρωσε την άμεση δημοκρατία επιτρέποντας -αν όχι επιβάλλοντας- την αφύπνιση των ευρωπαίων πολιτών και τη συμμετοχή τους στη λήψη αποφάσεων με την παρέμβασή τους απ’ ευθείας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στο οποίο άλλωστε με αυτόν τον τρόπο μπορούν να ασκούν έλεγχο. Στην Ελλάδα, αν και στην αρχαιότητα γέννησε τη δημοκρατία και καθιέρωσε την Άμεση-συμμετοχική δημοκρατία, εμπνέοντας μεταγενέστερα και τις Ευρωπαϊκές χώρες να την εφαρμόσουν, αν και είναι μέλος της Ε.Ε. και υποχρεούται να εφαρμόζει τους Κανονισμούς της, παραμένουμε προσκολλημένοι σε ένα απαρχαιωμένο πολιτικό σύστημα που καλλιεργείται από τον κομματικό σκοταδισμό.