Σχολιασμός άρθρων ισχύοντος Συντάγματος

Πατώντας το παραπάνω εικονίδιο θα μπείτε σε ιστοσελίδα με όλα τα άρθρα του ΙΣΧΥΟΝΤΟΣ Συντάγματος. Σε κάθε άρθρο έχει ενσωματωθεί η ΠΡΟΤΑΣΗ της Πρωτοβουλίας μας. Κάτω από κάθε άρθρο γράφετε τα σχόλιά σας ή προτάσεις αλλαγής του. Ο στόχος είναι να διαμορφωθεί το προσχέδιο ενός νέου Συντάγματος. _______________

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ κ. Γ. ΚΟΝΤΟΓΙΩΡΓΗ

_______________

Το παράδειγμα της Ισλανδίας: Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ K. Oddsdottir

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗΝ ΕΣΗΕΑ ME TON κ. ΣΤΑΥΡΟ ΛΥΓΕΡΟ

_______________

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ 9-7-2012

_______________

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ DION-TV (A’ MEΡΟΣ)

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΔΙΟΝ-TV (B’ MΕΡΟΣ)

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ 13-2-2012

_______________

Η ομιλία του Π. Χασάπη στην εκδήλωση του “ΠΡΑΤΤΩ” για την αναθεώρηση του Συντάγματος

Στις 20/10 έγινε εκδήλωση στην «Στοά του Βιβλίου» από την πολιτική κίνηση πολιτών «ΠΡΑΤΤΩ», με θέμα: «Δημοκρατία και Συνταγματική αναθεώρηση». Στην εκδήλωση μίλησαν οι καθηγητές του Συνταγματικού Δικαίου Γιώργος Σωτηρέλλης, Διονύσιος Φιλίππου και Ηλίας Νικολόπουλος.  Ακολουθεί η παρέμβαση του Π. Χασάπη ως εκπρόσωπου  της Πρωτοβουλίας μας. 

———————

Η Ελλάδα χρεοκόπησε. Η χρεοκοπία αυτή δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι χρεοκοπία καθολική, τόσο στην οικονομία, όσο και στους θεσμούς. Δεν μπορούμε να λέμε ότι χρεοκόπησε οικονομικά η χώρα, ότι εξαθλιώνεται ο κόσμος, αλλά όμως παρόλα αυτά έχουμε μια υγιέστατη δημοκρατία. Δεν το μπορούμε. Για να λέμε μάλιστα την αλήθεια, η θεσμική χρεοκοπία προηγήθηκε της οικονομικής και είναι η αιτία της.

Και τώρα τι; Τι πρέπει να γίνει, ώστε να βγει η χώρα μας από αυτή την πολύμορφη κρίση;

Εδώ δυστυχώς υπάρχει ένα αδιέξοδο που αν δεν το ξεπεράσουμε, δεν πρόκειται να κάνουμε τίποτα.

Προκειμένου να βγει η χώρα μας από την κρίση, χρειάζεται την ενεργοποίηση και συμμετοχή όλου του λαού. Η Ελλάδα τώρα, μας χρειάζεται όλους. Τόσο στο οικονομικό γίγνεσθαι όσο όμως και στο πολιτικό γίγνεσθαι. Χωρίς μια τέτοια γενική ενεργοποίηση και συμμετοχή, η Ελλάδα δεν πρόκειται να σταθεί αυτοδύναμα στα πόδια της.

Όμως (και εδώ είναι το αδιέξοδο) το δικό μας πολιτικοοικονομικό σύστημα, όχι μόνο δεν ενεργοποιεί την κοινωνία, αλλά ήταν και εννοεί να παραμένει ελιτίστικο, δηλαδή αυστηρά ολιγαρχικό, κλειστό και αυτονομημένο. Θέλει την κοινωνία στο περιθώριο, σε ένα ιδιόρρυθμο ρόλο ιδιώτευσης. Οδηγούμαστε λοιπόν σε αδιέξοδο. Οι νέες ορμητικές δυνάμεις της κοινωνίας καταπνίγονται και είτε αδρανοποιούνται, είτε παρατηρούμε το φαινόμενο της φυγής στο εξωτερικό, προκειμένου, πέραν της επιβίωσης, να διασώσουν τουλάχιστον την αξιοπρέπειά τους.

Σε ότι αφορά την οικονομική ελίτ, πριν λίγες μέρες δημοσιεύτηκε μια έρευνα της ελβετικής τράπεζας Credit Suisse, από την οποία προκύπτει ότι το 1% και μόνο κάποιων Ελλήνων κατέχει το 56,1% του συνολικού πλούτου της χώρας!!! Πέρυσι πάλι δημοσιεύτηκε έρευνα της εταιρίας Wealth-X, από την οποία προκύπτει ότι 505 μόνο Έλληνες (που προφανώς ανήκουν στο πιο πάνω 1%) αυξάνουν τον πλούτο τους μέσα στην κρίση, κατά 37 περίπου εκατομμύρια ευρώ (κρατηθείτε παρακαλώ) το 24ωρο!!!

Σε ότι αφορά την πολιτική ελίτ τώρα, ο προηγούμενος πρωθυπουργός ο κ. Παπανδρέου ήταν ο τρίτος κατά σειρά πρωθυπουργός της ίδιας οικογένειας. Ο παππούς του Γεώργιος Παπανδρέου, γεννήθηκε το 1888 και ο εγγονός του κυβέρνησε τη χώρα το 2009. Τρεις αιώνες η ίδια πολιτική οικογένεια. Ούτε μεγάλες αυτοκρατορίες δεν είχαν τόσο μακρόχρονες δυναστείες. Και δεν είναι φυσικά η μόνη πολιτική οικογένεια. Το πολιτικό μας σύστημα ήταν και είναι γεμάτο από πολιτικές οικογένειες. Η πολιτική εξουσία κληρονομείται ως περιουσιακό στοιχείο, από τον πατέρα στο γιό και από το γιό στον εγγονό κ.λ.π. Είναι άραγε αυτό υγιής λειτουργία θεσμών; Είναι αυτό ανοιχτή δημοκρατία;

Έχουμε λοιπόν διαχρονικά, μια υπερσυγκέντρωση πλούτου, δύναμης και εξουσίας, αφενός σε μια μικρή οικονομική ολιγαρχία, βασικά μεταπρατική και εν πολλοίς παρασιτική και κρατικοδίαιτη και αφετέρου σε μια κλειστή οικογενειοκρατική πολιτική ελίτ. Θα ήταν δε αφύσικο (δεν νομίζω να διαφωνεί κάποιος), αν αυτές οι δύο διαχρονικές ελίτ, δεν έβρισκαν μεταξύ τους δίαυλους επικοινωνίας, για τις προϋποθέσεις εκείνες που καθορίζουν το κοινό τους μέλλον.

Αυτή η πολιτικοοικονομική ολιγαρχία δεν θέλει με τίποτα, ούτε να ανοίξει η πολιτική εξουσία στο λαό (μέσω των κατάλληλων θεσμικών αλλαγών), ούτε να μεταφερθεί η οικονομική ανάπτυξη στη βάση της κοινωνίας (μέσω του ανοίγματος των στροφίγγων χρηματοδότησης και άρσης των γραφειοκρατικών εμποδίων). Γιατί; Γιατί απλούστατα, έτσι θα ξεπεταχτούν νέες πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις που αμέσως θα αμφισβητήσουν την κατεστημένη ελίτ και τα συμφέροντά της. Ποιος εξουσιαστής θα το ήθελε αυτό; Όμως η πατρίδα μας, έχει ανάγκη από αυτές τις νέες δυνάμεις και από φρέσκιες ιδέες και όχι από τη φορμόλη του κατεστημένου συστήματος.

Μέσα σε όλα αυτά, ο λαός βιώνει το σύμπτωμα του καναπέ. Γιατί έγινε αυτό; Είναι πολλά τα αίτια. Είναι φυσικά το γενικότερο διεθνές σύμπτωμα, της ταχύτατης απομαζικοποίησης της μέχρι τώρα μαζικής και οργανωμένης κοινωνίας, είναι η άνοδος της παγκοσμιοποίησης και η υποχώρηση του εθνικού κράτους, είναι η κατάρρευση του πολιτικού χάρτη Αριστερά – Δεξιά, είναι η ανάπτυξη του διαδικτύου κ.λ.π. Είναι όμως και κάτι άλλο ειδικά στη δική μας περίπτωση:

Ο ελληνικός λαός βρέθηκε ξαφνικά να είναι φυλακισμένος μέσα σε τέσσερις τοίχους μιας φυλακής από την οποία τον έχουν πείσει ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση για να ξεφύγει. Αν όμως ένας από αυτούς τους τοίχους καταρρεύσει, τότε ο λαός θα απελευθερωθεί.

Ο ένας τοίχος είναι το τεράστιο δημόσιο χρέος.

Ο δεύτερος είναι το ευρώ.

Ο τρίτος τοίχος είναι ο κίνδυνος εθνικής περιπέτειας και ενδεχομένως εθνικού ακρωτηριασμού, αν εξεγερθούμε και γκρεμίσουμε έναν από τους δύο προηγούμενους τοίχους (χρέος ή ευρώ). Ο μπαμπούλας της Τουρκίας επισείεται συνεχώς.

Ο τέταρτος τοίχος είναι οι αλλαγές που πρέπει αναγκαστικά να γίνουν. Ο λαός έχει συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορούμε να πάμε έτσι όπως πηγαίναμε. Θα πρέπει επομένως να γίνουν αλλαγές.

ΠΡΟΣΕΞΤΕ όμως τι συμβαίνει με τις αλλαγές. Έρχεται και πάλι έξυπνα η ελίτ της χώρας και στην ουσία (χωρίς βέβαια να το λέει ανοιχτά), λέει στους πολίτες. Ναι πρέπει να γίνουν αλλαγές, αλλά θα αλλάξετε μόνο εσείς, όχι εγώ.

Καθορίζει η ίδια, σε συνεργασία με τους δανειστές τις αλλαγές, τις οποίες τις έχουν περιλάβει σε ένα μνημόνιο και τις ονομάζουν διαρθρωτικές. Απολύσεις, μειώσεις μισθών και συντάξεων, αύξηση της φορολογίας, διάλυση των επαγγελμάτων, δήμευση περιουσιών, κατασχέσεις, περιορισμό ή και κατάργηση πολλών ελευθεριών κ.λ.π. Στην ουσία αυτές οι αλλαγές που κατατείνουν;  Κατατείνουν, στην αύξηση των δημοσίων εσόδων και στη μείωση των δημοσίων δαπανών, για την εξυπηρέτηση του χρέους, αλλά ταυτόχρονα διευκολύνουν την οικονομική ολιγαρχία του 1% για περισσότερα κέρδη.

Με αυτές όμως τις στοχευμένες διαρθρωτικές αλλαγές που αφορούν μονόπλευρα το λαό και όχι το υπεύθυνο  πολιτικοοικονομικό κατεστημένο, όχι μόνο δεν γκρεμίζεται ο τέταρτος τοίχος και δεν απελευθερώνεται ο λαός, αλλά αντιθέτως εξασφαλίζεται η μόνιμη φυλάκισή του σε μια ιδιότυπη «αποικία χρέους» και η διαρκής εξάρτησή του από τη βούληση της ντόπιας και ξένης ελίτ. Ενώ φυσικά, ο τέταρτος τοίχος των αλλαγών, είναι ο μόνος που μπορεί να γκρεμιστεί εύκολα χωρίς άλλες συνέπειες, απελευθερώνοντας το λαό. Οι αλλαγές πρέπει να γίνουν, αλλά να γίνουν και προς τις δύο κατευθύνσεις (λαού και ελίτ), διαφορετικά δεν κάνουμε τίποτα.

Θα γκρεμιστεί ή όχι αυτός ο τέταρτος τοίχος, μέσω της αναθεώρησης του Συντάγματος;

Ίσως πολλοί να μην το έχετε συνειδητοποιήσει, αλλά το ισχύον Σύνταγμα δεν έχει καμία σχέση με το λαό. Δεν συμμετείχε ο λαός στη διαμόρφωσή του, ούτε φυσικά συμμετέχει στις αναθεωρήσεις του. Με λίγα λόγια, το Σύνταγμα της Ελλάδας, είναι αποκλειστική αρμοδιότητα του πολιτικού προσωπικού και όχι του λαού. Επομένως και πάλι αυτό θα αλλάξει (όταν αλλάξει), στο μέτρο και προς την κατεύθυνση που θα εξυπηρετεί την πολιτικοοικονομική ελίτ. Ας μην τρέφουμε λοιπόν αυταπάτες….

Εμείς, ως «Πρωτοβουλία», έχουμε ξεκάθαρη πρόταση. Όχι αναθεώρηση του Συντάγματος από το πολιτικό προσωπικό. Πλήρης αλλαγή του Συντάγματος με τη δημιουργία Νέου, από τον ίδιο το λαό με Λαϊκή Συντακτική Εθνοσυνέλευση. Μόνο έτσι θα υπάρξει ενεργοποίηση της αποθαρρυμένης λαϊκής βάσης, ένα νέο ξεκίνημα και ένα νέο όραμα.

Αφού όμως, άσχετα με το τι προτείνουμε εμείς ή με το τι θέλει ο λαός, το πολιτικό προσωπικό θα προχωρήσει (όταν το κάνει) μόνο σε αναθεώρηση του ισχύοντος Συντάγματος, ας δούμε τι είδους αλλαγές μπορούν και πρέπει να γίνουν, ακόμα και μέσω της αναθεώρησης, με ένα ποσοτικό παράδειγμα, αποφεύγοντας τις λεπτομέρειες:

Υποθέτουμε λοιπόν πως η δημοκρατία είναι εκείνο το πολίτευμα που παίρνει τη συνολική ποσότητα πολιτικής εξουσίας που υπάρχει σε ένα κράτος και τη διαιρεί σε τόσα ίσα μερίδια, όσοι είναι και οι πολίτες, δίνοντας από ένα ίσο μερίδιο στον καθένα. Με αυτό το μερίδιο εξουσίας, ο κάθε πολίτης συμμετέχει ο ίδιος προσωπικά στην πολιτική αγορά, δηλαδή στο πολιτικό γίγνεσθαι.

Τι γίνεται όμως σήμερα;

Κάθε τέσσερα χρόνια, ο πολίτης πηγαίνει στην κάλπη και καταθέτει το σύνολο του μεριδίου της πολιτικής εξουσίας που έχει στα χέρια του σε έναν αντιπρόσωπο, στον οποίο ταυτόχρονα δίνει (κατά το ισχύον Σύνταγμα), την εξουσιοδότηση, να κάνει χρήση αυτής της εξουσίας κατά συνείδηση.

Για όλο όμως το υπόλοιπο χρονικό διάστημα, μέχρι τις επόμενες εκλογές, ο πολίτης μένει πολιτικά «γυμνός», χωρίς καμία εξουσία στα χέρια του, ανήμπορος να αντιδράσει, σε ό,τι και αν κάνει και ό,τι και αν αποφασίζει η πολιτική ελίτ. Αυτό θα πρέπει να αλλάξει.

Πρέπει οι αλλαγές που θα γίνουν στο Σύνταγμα μέσω της ανεθεώρησης, να αφαιρούν ένα τμήμα από το σύνολο του μεριδίου της εξουσίας που σήμερα ο πολίτης καταθέτει στον αντιπρόσωπό του και το οποίο τμήμα θα επιστραφεί στον πολίτη. Ο πολίτης δεν πρέπει να καταθέτει όλο το μερίδιο της εξουσίας του στην κάλπη, αλλά να διατηρεί ένα μέρος της μόνιμα στα χέρια του, ώστε καθ’ όλη τη διάρκεια της τετραετίας να έχει θεσμικές δυνατότητες παρέμβασης στα πολιτικά πράγματα και όχι να κάθεται ανήμπορος στον καναπέ.

 

Ενδεικτικά, τέτοιες αλλαγές μπορούν να είναι:

1. Εκλογή ΠτΔ από τον πολίτη και όχι τον πολιτικό

2. Δημοψηφίσματα (γενικά και τοπικά με λαϊκή πρωτοβουλία)

3. Προτάσεις νόμων με λαϊκή πρωτοβουλία.

4. Αξιοποίηση της ψηφιακής τεχνολογίας για συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων.

5. Λαϊκή πρωτοβουλία για αναθεώρηση του Συντάγματος.

6. Εκλογή ξεχωριστά της κυβέρνησης και ξεχωριστά της Βουλής.

7. Συνταγματικό Δικαστήριο.

8. Δημοκρατική οργάνωση των κομμάτων.

9. Δικαίωμα ανάκλησης του αντιπροσώπου.

10. Εκλογή διαφορετικά του Δημάρχου κ.λ.π. και διαφορετικά των συμβούλων.

Τοπικές συνελεύσεις.

11. Απλή αναλογική

12.  Αδειοδότηση και κοινωνικός έλεγχος στα ΜΜΕ.

13. Δίκαιο φορολογικό σύστημα εισόδων – εξόδων, που θα αναδιανέμει τον πλούτο κ.λ.π..

 

Σε κάθε περίπτωση φίλοι μου, έτσι όπως πάμε, δεν πάμε πουθενά. Όχι μόνο δεν προχωράμε με ένα καινούργιο όραμα, αλλά ούτε κάν να βγούμε από την κρίση για το υπόλοιπο αυτού το αιώνα δεν θα καταφέρουμε. Έτσι θα σερνόμαστε.

Ο 21ος αιώνας ξεκίνησε πολύ άσχημα για την Ελλάδα.

Μπορούμε όμως να κάνουμε αυτόν τον αιώνα, τον δεύτερο Χρυσό Αιώνα της ελληνικής ιστορίας.

Μπορούμε να μπούμε ξανά στην πρωτοπορία της παγκόσμιας ιστορίας, φτάνει να το θελήσουμε.

Η απόφαση ανήκει στον καθένας μας.

Η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

της Ζαχαρούλα Γκριέλα, Δικηγόρου παρ’ Εφέταις

Στη σημερινή Ελλάδα  της κρίσης, όλο και περισσότερο αυξάνονται τα αιτήματα για ένα νέο «κοινωνικό συμβόλαιο», ως μόνη ίσως διέξοδο στην καταστρατήγηση των θεμελιωδών συνταγματικών δικαιωμάτων των πολιτών και στην όξυνση των αδικιών και των κοινωνικών ανισοτήτων, ώστε να ικανοποιηθεί το αίτημα της δικαιοσύνης και να επιτευχθεί η  αρμονική  κοινωνική συνύπαρξη.  Το αίτημα αυτό είναι διάχυτο,  παρά τις χειραγωγήσεις τις οποίες υφίσταται η πολιτική μας σκέψη από την πολιτική δημαγωγία στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ενωση και επηρεάζεται  από το Κοινωνικό συμβόλαιο του Ρουσσώ, το ευαγγέλιο της Γαλλικής Επανάστασης.

Βασική συμβολή του Κοινωνικού συμβολαίου ήταν ότι απέδωσε την πηγή της κυριαρχίας στον λαό, όπως έχει κατοχυρωθεί ως πρώτη αρχή δικαίου, η οποία μάλιστα θα πρέπει να παραμένει στον ίδιο το λαό. Η συμμετοχή του πολίτη στα κοινά συνδέει την πράξη με τη θεωρία, ασκώντας την ικανότητα του πολίτη να γενικεύει, να κρίνει σύμφωνα με το γενικό συμφέρον.

Αλλά και το «Κοινωνικό Συμβόλαιο» είναι εμπνευσμένο από την  αθηναϊκή δημοκρατία της κλασσικής εποχής, όπου η εξουσία εδράζεται στη συνέλευση όλων των πολιτών που συμμετέχουν σε αυτήν.

Στη χώρα μας, παρ’ όλο που γέννησε τη δημοκρατία και ενέπνευσε τα σπουδαιότερα έργα του διαφωτισμού, αλλά και σύγχρονες ξένες δημοκρατίες, όπως π.χ. Ελβετία, Γαλλία κλπ, μέχρι σήμερα οι πολίτες της βρίσκονται στο περιθώριο της πολιτικής ζωής και του κέντρου λήψης αποφάσεων για οποιοδήποτε ζήτημα.

Είναι σημαντικό ωστόσο, ότι  η Ε.Ε., μέλος της οποίας είναι και  η χώρα μας, έχει προβλέψει στον Κανονισμό της (Art. 11 της Συνθήκης της Ε.Ε και Κανονισμός αρ. 211/2011 του Ευρωπαϊκό Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 16/2/2011) τη δυνατότητα λήψεως πρωτοβουλίας από τους ίδιους τους  πολίτες της Ευρωπαϊκής Ενωσης για την βελτίωση της δημοκρατικής λειτουργίας  της  Ένωσης  προβλέποντας,  μεταξύ  άλλων, ότι κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να συμμετέχει στη δημοκρατική  ζωή  της  Ένωσης  μέσω  της  ευρωπαϊκής  πρωτοβουλίας  πολιτών.  Η  διαδικασία  αυτή  παρέχει  στους  πολίτες  τη δυνατότητα  να  προσεγγίζουν απευθείας  με  αίτημά  τους την Επιτροπή, καλώντας τη να υποβάλει πρόταση έκδοσης νομικής  πράξης  της  Ένωσης  για  την  εφαρμογή  των  συνθηκών, δυνατότητα  παρόμοια  με  το  δικαίωμα  που  εκχωρείται  στο Ευρωπαϊκό  Κοινοβούλιο δυνάμει  του άρθρου 225 της συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ) και στο Συμβούλιο  δυνάμει  του  άρθρου 241 της ΣΛΕΕ.

Οι  διαδικασίες  και  προϋποθέσεις  που  απαιτούνται  για  την πρωτοβουλία   πολιτών  θα  πρέπει  να  είναι  σαφείς,  απλές, εύχρηστες  και  ανάλογες  με  τον  χαρακτήρα  της  πρωτοβουλίας πολιτών, ώστε να ενθαρρύνουν τη συμμετοχή των πολιτών  και  να  καθιστούν  την  Ένωση  περισσότερο  προσιτή. Θα  πρέπει,  ακόμη, να  επιτυγχάνουν  μια  συνετή  ισορροπία  ανάμεσα  σε  δικαιώματα  και  υποχρεώσεις.   Θα  πρέπει  επίσης  να  διασφαλίζουν  ότι  οι  πολίτες  της  Ένωσης υπόκεινται σε παρόμοιες προϋποθέσεις για την υποστήριξη  πρωτοβουλίας  πολιτών  ανεξάρτητα  από  το  κράτος μέλος  από  το οποίο προέρχονται.

Στον Κανονισμό αυτό, διευκρινίζονται οι λεπτομερείς όροι και προυποθέσεις και  η διαδικασία για να κατοχυρωθεί ότι μία πρωτοβουλία πολιτών είναι αντιπροσωπευτική ενός συμφέροντος της Ε.Ε., ο ελάχιστος αριθμός  κρατών μελών από τα οποία πρέπει να προέρχονται οι πολίτες, ο ελάχιστος αριθμός  υπογραφόντων που θα προέρχεται από κάθε κράτος μέλος, ο τρόπος προσφυγής στο μέσο αυτό, κλπ.

Η Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών είναι ένα νέο όργανο συμμετοχικής δημοκρατίας. Είναι μία πρόσκληση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για να προτείνει νομοθεσία σε θέματα όπου η ΕΕ έχει αρμοδιότητα να νομοθετεί.

Μία από τις πρώτες πρωτοβουλίες πολιτών που καταχωρήθηκαν στην Ευρωπαϊκή Ενωση ονομάζεται «ONE OF US» – ‘Ενας από εμάς’-  και δημιουργήθηκε με σκοπό να προωθήσει στην Ευρώπη την προστασία της ανθρώπινης ζωής από την σύλληψη, εντός των δυνατοτήτων της αρμοδιοτήτας της ΕΕ. Βασίστηκε στον ορισμό του ανθρώπινου εμβρύου ως την αρχή της ανάπτυξης της ανθρώπινης ύπαρξης που δόθηκε σε μία πρόσφατη απόφαση του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (Brüstle vs. Greenpeace) και ζήτησε  από την ΕΕ να σταματήσει την χρηματοδότηση δραστηριοτήτων οι οποίες προκαλούν την καταστροφή ανθρώπινων εμβρύων ιδιαίτερα στα πεδία της έρευνας, βοήθειας για την ανάπτυξη και δημόσιας υγείας,  μέσω μιας αλλαγής του χρηματοδοτικού κανονισμού της ΕΕ που καθορίζει τις δαπάνες του προυπολογισμού της ΕΕ. Πιο συγκεκριμένα ζήτησε να μην  χρηματοδοτούνται οι ερευνητικές δραστηριότητες που επιτρέπουν:

(α) Ανθρώπινη κλωνοποίηση

(β) Αλλαγές τις γενετικής κληρονομιάς των ανθρώπων

(γ) Δημιουργία εμβρύων μόνο για τους σκοπούς της έρευνας ή για την προμήθεια βλαστικών κυττάρων, ακόμη και με τη μεταφορά πυρήνων σωματικών κυττάρων.

(δ) καταστροφή ανθρώπινων εμβρύων, ακόμη και για τη λήψη βλαστικών κυττάρων· ερευνητικές δραστηριότητες που περιλαμβάνουν τη χρήση και το χειρισμό των ανθρώπινων εμβρυικών βλαστικών κυττάρων.

Στην Ένωση αυτή προσχώρησε και η Ελλάδα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την Μ.Κ.Ο. «Σύλλογος Προστασίας Αγέννητου Παιδιού –  Η Αγκαλιά», η οποία έφερε το βάρος της συλλογής υπογραφών για λογαριασμό της χώρας μας.

Από όλα τα ανωτέρω καθίσταται σαφές, ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τόλμησε και καθιέρωσε την άμεση δημοκρατία επιτρέποντας -αν όχι επιβάλλοντας- την αφύπνιση των ευρωπαίων πολιτών και τη συμμετοχή τους στη λήψη αποφάσεων με την παρέμβασή τους απ’ ευθείας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στο οποίο άλλωστε με αυτόν τον τρόπο μπορούν να ασκούν έλεγχο. Στην Ελλάδα, αν και στην αρχαιότητα γέννησε τη δημοκρατία και καθιέρωσε την Άμεση-συμμετοχική δημοκρατία, εμπνέοντας μεταγενέστερα και τις Ευρωπαϊκές χώρες να την εφαρμόσουν, αν και είναι μέλος της Ε.Ε. και υποχρεούται να εφαρμόζει τους Κανονισμούς της, παραμένουμε προσκολλημένοι σε ένα απαρχαιωμένο πολιτικό σύστημα που καλλιεργείται από τον κομματικό σκοταδισμό.

Παρουσίαση του βιβλίου ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Σας προσκαλούμε στην παρουσίαση του βιβλίου ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ,  του δικηγόρου Χρήστου Λυντέρη, ιδρυτικού μέλους της Πρωτοβουλίας για Ριζική Συνταγματική Αλλαγή.

Η εκδήλωση θα γίνει το Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου στις 6μμ,  στον πολυχώρο Black Duck στην Αθήνα (Χρήστου Λαδά 9α, πλατεία Καρύτση).

Θα μιλήσουν οι Γιώργος Κατρούγκαλος και Πέδρο Ολλάγια, θα συντονίσει ο Γιώργος Νικολόπουλος.

Θα προβληθούν σκηνές από το ντοκιμαντέρ που προετοιμάζει η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ με βάση το βιβλίο αυτό, σε σκηνοθεσία Σ. Λιαροπούλου. … διαβάστε την συνέχεια » »

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ «Π» ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΔΕΗ

Αγαπητοί εργαζόμενοι της ΔΕΗ,

παρακολουθούμε με αγωνία τη διάσπαση και αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος της μεγαλύτερης βιομηχανικής επιχείρησης της χώρας μας, που επιχειρείται από μια πλειοψηφία βουλευτών στερούμενη κάθε ηθικής νομιμοποίησης.

Σας ενημερώνουμε ότι όλα αυτά που υφιστάμεθα ως Έλληνες Πολίτες, καλύπτονται νομικά κάτω από το υπάρχον Σύνταγμα της χώρας μας. Όταν με βάση το υπάρχον Σύνταγμα (Άρθρο 27, παρ. 1) με πλειοψηφία 151 βουλευτών αλλάζουν τα σύνορα της χώρας (μπορεί π.χ. να εκχωρηθεί ένα Ελληνικό νησί σε ξένη χώρα), είναι αυτονόητο ότι 151 βουλευτές έχουν τη συνταγματική κάλυψη να αλλάξουν το ιδιοκτησιακό καθεστώς της ΔΕΗ. Η Κυβέρνηση μπορεί να επιστρατεύσει, όποτε αυτή θέλει, όποιο κλάδο θέλει, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της Βουλής και χωρίς να λογοδοτήσει ποτέ για την πράξη της. Όλα αυτά τα δικαιώματα απορρέουν από το υπάρχον Σύνταγμα που καλό είναι όλοι μας να μελετήσουμε.

Η πρόταση της αξιωματικής αντιπολίτευσης για Δημοψήφισμα επί του νομοσχεδίου που έχει εισαχθεί προς ψήφιση στη Βουλή, είναι ενδιαφέρουσα.  Επισημαίνουμε όμως ότι, σύμφωνα με το υπάρχον Σύνταγμα (Αρθρο 44 παρ. 2), θα πρέπει:

- να υπάρξουν 120 βουλευτές οι οποίοι θα προσυπογράψουν το αίτημα για συζήτηση,

- για  να διεξαχθεί Δημοψήφισμα θα πρέπει να ψηφιστεί από τουλάχιστον 180 Βουλευτές.

Με τη σημερινή σύνθεση της Βουλής είναι πρακτικώς αδύνατον να βρεθούν οι 180 βουλευτές που θα ψηφίσουν τη διεξαγωγή Δημοψηφίσματος. Έτσι η πρόταση της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι πολύ πιθανόν να μην έχει αίσιο τέλος.

Σας προτείνουμε μια διαδικασία που, αν και δεν προβλέπεται από το υπάρχον Σύνταγμα, μπορεί να αλλάξει άρδην τα πολιτικά μας πράγματα:

Η Ομοσπονδία σας, που με απόφασή της έχει ζητήσει Δημοψήφισμα, να συλλέξει από τους Έλληνες Πολίτες υπογραφές με αίτημα Δημοψηφίσματος που θα κατατεθεί στη Βουλή των Ελλήνων.  Φανταστείτε ένα αίτημα Δημοψηφίσματος υπογεγραμμένο από 2.000.000 Έλληνες πολίτες να υποβληθεί στη Βουλή των Ελλήνων. Κανένας Βουλευτής δεν θα μπορέσει να το αγνοήσει.

Θεωρούμε ότι αξίζει το κόπο να το σκεφτείτε και να το συζητήσετε με τους συναδέλφους σας και τα σωματεία σας.  Σας επισυνάπτουμε πρόταση διατύπωσης του αιτήματος.

Μοιραζόμαστε την αγωνία σας για το μέλλον της ΔΕΗ και της χώρας μας.

[7 Ιουλίου 2014] ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΡΙΖΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ

ΑΙΤΗΜΑ

Δελτίο Τύπου 8/5/2014 για τις προτάσεις της ΝΔ για τη συνταγματική αναθεώρηση

Η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ήταν από τους πρώτους που έθεσε στο δημόσιο διάλογο το θέμα της Συνταγματικής Αλλαγής. Στην παρούσα ζοφερή περίοδο, τα καταρρέοντα πολιτικά κόμματα θα επιχειρήσουν να δείξουν υποκριτικό ενδιαφέρον και για αναθεώρηση του Συντάγματος. Χτες μάλιστα, η ΝΔ προανήγγειλε ότι η σχετική συζήτηση στη Βουλή θα αρχίσει στις 3-9-2014 και γι’ αυτό παρουσίασε «ξαναζεσταμένες» τις προτάσεις της για συνταγματική αναθεώρηση.

Όμως την ώρα που ψηφίζεται ένα ακόμη ασφυκτικό «μεσοπρόθεσμο» πολυνομοσχέδιο κατ’ επιταγή των πιστωτών και η κοινωνία αναμένει να  εκφράσει την εκλογική της αποδοκιμασία στην συγκυβέρνηση, η αγχώδης προσπάθεια του Μαξίμου να αλλάξει την πολιτική ατζέντα είναι προφανής. Οι εξελίξεις μετά το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών θα είναι καταιγιστικές για τους αρχηγούς των κομμάτων που θα υποστούν περαιτέρω εκλογική καθίζηση.  Είναι προφανές ότι οι χτεσινές προτάσεις της ΝΔ δεν έγιναν με σοβαρή πρόθεση υιοθέτησής τους. Εκτιμούμε μάλιστα ότι κανένα πολιτικό κόμμα δεν θα πέσει στην επικοινωνιακή παγίδα του Μαξίμου. 

Η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ διαφωνεί καίρια με διαδικασίες που, για την αναθεώρηση του Συντάγματος, ξεκινούν και τελειώνουν από το πολιτικό σύστημα. Προτείνει τη σύνταξη εξ υπ’ αρχής Νέου Συντάγματος και μάλιστα από τον ίδιο το λαό, από Λαϊκή Συντακτική Εθνοσυνέλευση.

Εάν και όποτε οι διαδικασίες για την αναθεώρηση αρχίσουν από το πολιτικό προσωπικό  ανεξάρτητα από τη βούληση του λαού, η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ θα ασκήσει τη δική της κριτική επί των κομματικών προτάσεων.  Προς το παρόν, στις προτάσεις της ΝΔ διακρίνουμε δύο –απολύτως αρνητικά- σημεία.

1) Η ΝΔ θεωρεί την αναθεώρηση του Συντάγματος αποκλειστική αρμοδιότητα του πολιτικού προσωπικού, μη αναγνωρίζοντας στους πολίτες οποιαδήποτε δυνατότητα συμμετοχής στη διαδικασία αναθεώρησης ούτε τώρα, ούτε στο μέλλον.  2) Οι προτάσεις της, εκτός από αόριστες και νεφελώδεις, αφορούν αποκλειστικά ρύθμιση εσωτερικών θεμάτων του πολιτικού συστήματος. 

Ως πρώτο στάδιο συμμετοχής -για πρώτη φορά- του ίδιου του λαού στη διαμόρφωση του Συντάγματος η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ επιμένει στο γραπτό αίτημα που κατέθεσε στις 24-7-2013 στη Βουλή, με το οποίο ζήτησε να ξεκινήσει μέσα από την ιστοσελίδα της Βουλής διαδικασία δημόσιας διαβούλευσης για τη συνταγματική αλλαγή. Η διαβούλευση αυτή θα πρέπει να εγγυάται την εγκυρότητα της διαδικασίας, την ισηγορία στην κατάθεση των προτάσεων, και την ελεύθερη και ανόθευτη καταγραφή της βούλησης των πολιτών.

 ____________________________________________________________________________

ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΣΧΟΛΙΑ ΤΗΣ «Π» ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΤΗΣ ΝΔ

1) Η εκλογή του ΠτΔ πρέπει φυσικά να γίνεται από το λαό, αλλά ταυτόχρονα θα πρέπει να καταργηθεί εντελώς ο θεσμός του πρωθυπουργού. Αφενός το πολίτευμα πρέπει να είναι ξεκάθαρο, αφετέρου ο ελληνικός λαός δεν έχει την πολυτέλεια να πληρώνει δύο πανάκριβους θεσμούς. Ο κ. Σαμαράς, δεν ξεκαθάρισε ποιος θα είναι εκείνος που θα προτείνει τους υποψήφιους για ΠτΔ. Αν είναι και πάλι μόνο τα κόμματα, τότε δεν κάναμε τίποτα.

2) Εκλογικός νόμος δεν μπορεί να είναι άλλος από την απλή αναλογική με ταυτόχρονη κατάργηση του απαγορευτικού ορίου 3%. Ο κ. Σαμαράς μίλησε για σταθερό εκλογικό νόμο, χωρίς όμως να ξεκαθαρίζει τι εκλογικό νόμο εννοεί.

3) Συμφωνούμε με τη διάκριση των εξουσιών, αλλά αυτή θα πρέπει να είναι πλήρης. Φυσικά και θα πρέπει να υπάρξει ασυμβίβαστο της ιδιότητας βουλευτή και υπουργού, αλλά και απόλυτη ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Η πρόταση του κ. Σαμαρά για περιορισμό της ανάμιξης της κυβέρνησης δεν απαλλάσσει τη Δικαιοσύνη από την απόλυτη εξάρτησή της από την κυβέρνηση.

4) Το άρθρο 86 του Συντάγματος για το ανεύθυνο των υπουργών θα πρέπει να καταργηθεί πλήρως. Η πρόταση του κ. Σαμαρά για βελτίωση, έπειτα από όσα έχουν συμβεί, αποτελεί εμπαιγμό. Θα πρέπει να πάψει επιτέλους η Βουλή να παίζει το ρόλο του Εισαγγελέα ποινικής δίωξης και αυτή να αφεθεί στον αρμόδιο εισαγγελέα, όπως για όλους του πολίτες.

5) Η ασυλία των βουλευτών θα πρέπει να καταργηθεί πλήρως και όχι απλά να περιοριστεί, όπως πρότεινε ο κ. Σαμαράς.

6) Η συνταγματική πρόβλεψη για τα κόμματα δεν πρέπει να περιοριστεί μόνο στην οικονομική διαφάνεια, όπως πρότεινε ο κ. Σαμαράς, αλλά θα πρέπει να επεκταθεί σε θέματα εσωκομματικής δημοκρατίας, διαφορετικά τα κόμματα θα εξακολουθούν να αποτελούν ομάδες συμφερόντων υπεράνω Συντάγματος και νόμων.

7) Η πρόταση για δημοψηφίσματα με λαϊκή πρωτοβουλία, κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, όμως, αφενός ο κ. Σαμαράς άφησε να εννοηθεί ότι αυτό θα αφορά ορισμένα θέματα και όχι όλα και αφετέρου δεν ξεκαθάρισε αν τα δημοψηφίσματα αυτά θα είναι δεσμευτικά και πόσες υπογραφές θα απαιτούνται.

8) Καμία πρόταση δεν έκανε ο κ. Σαμαράς σε ότι αφορά το άρθρο 110 που αφορά την αναθεώρηση του Συντάγματος. Αυτό το άρθρο είναι το πρώτο που πρέπει να αναθεωρηθεί ώστε να καθιστά τη διαδικασία αναθεώρησης αρμοδιότητα του λαού και όχι του πολιτικού προσωπικού.

9) Ο περιορισμός του αριθμού των βουλευτών που με πονηριά προτείνει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, μπορεί να χαϊδεύει τα αυτιά του λαού, με την προοπτική μείωσης του κόστους λειτουργίας της Βουλής. Αυτό όμως είναι μέγιστη απάτη. Στην πράξη, το πολιτικό σύστημα θέλει να περιορίσει τους βουλευτές γύρω από μια μικρή ολιγαρχία πολιτικών οικογενειών και συμφερόντων, απομακρύνοντας τους περιφερειακούς ή ευκαιριακά εκλεγόμενους βουλευτές, οι οποίοι προκαλούν προβλήματα με την απείθεια στα κελεύσματα των κομματικών ηγεσιών. Η μείωση του κόστους μπορεί κάλλιστα να επιτευχθεί με ανάλογη μείωση της αμοιβής των βουλευτών και όχι με τη δημιουργία μιας σκληρής ολιγαρχίας.

10) Ο κ. Σαμαράς πρότεινε περιορισμό των θητειών όλων των αξιωμάτων πλην βουλευτών. Θα πρέπει όμως να υπάρχει και περιορισμός των θητειών των βουλευτών. Δεν είναι δυνατόν να έχουμε επαγγελματίες στη Βουλή με θητεία 20 και 30 ετών.

Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΥΝΟΛΙΚΗΣ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗΣ ΜΕ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

του Αθανασίου Θεοδωράκη, πολιτικού επιστήμονα

Όλα τα στοιχεία της εθνικής κρίσης είναι γνωστά: οικονομία, δείκτες, ελλείμματα, εισαγωγές, εξαγωγές, χρέος, ανεργία, ΑΕΠ, κοκ.  Οι στατιστικές είναι αμείλικτες, το ελληνικό πείραμα ή πρόγραμμα, απέτυχε.  Πρέπει να το δεχθούμε και να πάμε παραπέρα.  Οι λόγοι της αποτυχίας έχουν επίσης αναλυθεί: απροθυμία και συνάμα αδυναμία του πολιτικού συστήματος να προωθήσει τις αλλαγές, εθισμός της κοινωνίας μας σε πρακτικές που αντιβαίνουν στις αρχές της σύγχρονης δημοκρατίας,  ανυπαρξία εθνικής διοίκησης και κράτους δικαίου, έλλειψη συνεπούς προγραμματισμού κια ορθολογικής διαχείρισης, καταρράκωση αρχών και αξιών. … διαβάστε την συνέχεια » »

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ

Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, πρώην Kαθηγήτρια και Πρύτανης στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

Ολοένα συχνότερα τον τελευταίο καιρό, καθώς η Ελλάδα σύρεται με τρομακτική ταχύτητα  και με εκκωφαντικό κρότο προς το τελευταίο στάδιο της καταστροφής της, σφηνώνεται στο μυαλό μου ένα ερώτημα, το ίδιο πάντοτε,  που  όφειλε από καιρό να  έχει απαντηθεί, αλλά που ωστόσο έμεινε αναπάντητο, μέχρι σήμερα. Η απάντηση, παρότι αυταπόδεικτη, τουλάχιστον  για το συντριπτικό ποσοστό του λαού μας,  φαίνεται  να χρειάζεται επισημοποίηση, για να αποκτήσει  ουσιαστικό ρόλο στη διαδικασία σωτηρίας της χώρας. Η πολυπόθητη αυτή απάντηση, αν εξασφαλιζόταν με τη βοήθεια  ενός δημοψηφίσματος,  πιστεύω ότι θα έθετε οριστικό τέρμα σε αυτή την αέναη διελκυστίνδα  ανάμεσα στους Τροϊκανούς και την Κυβέρνηση,  που αναβιώνει απροκάλυπτα πια  το θέατρο του παράλογου, κάθε  παραμονές  πληρωμών  προς τους δανειστές μας. Η δόση, που δήθεν θα αποτρέψει τη χρεοκοπία –παρότι αυτή αποτελεί πραγματικότητα εφόσον το χρέος μας είναι μη βιώσιμο- δίδεται πάντοτε, αλλά αφού προηγουμένως  εξευτελιστεί πλήρως η ελληνική Κυβέρνηση,  η οποία καλώς ή κακώς είναι εκπρόσωπος όλων ημών. … διαβάστε την συνέχεια » »

Πως και γιατί ανατράπηκε το ιδιοκτησιακό καθεστώς στο Σύνταγμα του 1975

Υπό Γεωργίου Κ. Μπήτρου, Ομότιμου Καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Σύνοψη

Η κύρια αιτία για την κατάρρευση της αστικής τάξης στη χώρα μας κατά τη μεταπολίτευση είναι ότι με τα άρθρα 17 και 106 του Συντάγματος του 1975 ο νομοθέτης αποσκοπούσε στην κατάργηση της αστικής οργάνωσης του κράτους και στην εγκαθίδρυση ενός άλλου καθεστώτος. Ενός καθεστώτος όπου οι πολίτες αυτοελέγχονται αν με την χρήση των ιδιοκτησιακών τους δικαιωμάτων προάγουν το «γενικό συμφέρον», την «εθνική οικονομία», τον «εθνικό πλούτο», το «κοινωνικό σύνολο» και άλλες παρόμοιες ασαφείς και απροσδιόριστες έννοιες, οι οποίες κληροδοτήθηκαν στις Δυτικές κοινωνίες από τις Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες της Ανατολικής Ευρώπης και της Σοβιετικής Ένωσης. … διαβάστε την συνέχεια » »

ΣΥΝΟΨΗ ΤΟΥ ΙΣΧΥΟΝΤΟΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ. ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ;

 του Χρήστου Λυντέρη,  Διδάκτορος νομικής –  δικηγόρου

Ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο; Μια σύνοψη του ισχύοντος Συντάγματος

Το Σύνταγμα του 1975, με όλες τις  αναθεωρήσεις του, εγκαθίδρυσε ένα πολίτευμα «κλειστό», το οποίο φρόντιζε μονάχα για την διατήρηση της εξουσίας των εμπνευστών του και ουδόλως μεριμνούσε για την χρηστή δημοκρατική διακυβέρνηση. Στο πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων,  χωρίς να διαφοροποιείται  ιδιαιτέρως από τις διατάξεις του αυταρχικού Συντάγματος 1952, εμφανίζεται φλύαρο και δυσνόητο στους πολίτες. Οι καινοτομίες του περιορίζονται κυρίως στα λεγόμενα κοινωνικά δικαιώματα (προστασία οικογένειας, γάμου μητρότητας, παιδικής ηλικίας, πολυτέκνων, υγείας, αστέγων, εργασίας, περιβάλλοντος) και στις περισσότερες περιπτώσεις έχει την μορφή διακήρυξης παρά δικαιώματος που παράγει άμεσα έννομα αποτελέσματα. Επίσης απαράδεκτη είναι η  εκτεταμένη  χρησιμοποίηση της λεγόμενης «επιφύλαξη του νόμου», σύμφωνα με την οποία το Σύνταγμα  χρησιμοποιώντας την φράση «όπως νόμος ορίζει» ή άλλη ανάλογη, αναθέτει στον απλό νομοθέτη τον τρόπο προστασίας του δικαιώματος με αποτέλεσμα σε πολλές περιπτώσεις η προστασία να παραλύει ή να περιορίζεται σε σχέση με το συνταγματικό κείμενο.

… διαβάστε την συνέχεια » »

ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΒΕΤΙΑ

του Πέτρου Βουρλή (πρώτη δημοσίευση στο Τhe Press Project)

Τα πρόσφατα δημοψηφίσματα στην Ελβετία σχολιάστηκαν ποικιλοτρόπως και στην Ελλάδα. Δυστυχώς για άλλη μία φορά φαίνεται να βλέπουμε το δέντρο και να χάνουμε το δάσος. Αντί να δούμε την θαυμαστή αυτή διαδικασία μέσω της οποίας οι Ελβετοί πολίτες συμμετέχουν στο πολιτικό γίγνεσθαι για οτιδήποτε και οποτεδήποτε το επιθυμούν, εστιάζουμε στο αποτέλεσμα που αφορά εντέλει μόνο τους Ελβετούς και την κοινωνία τους.  Με αφορμή διάφορα κείμενα και σχόλια τα οποία διαβάσαμε στο διαδίκτυο, θα σημειώσω κάποια πολύ συχνά λάθη που κάνουν όσοι αναγκάζονται, μάλλον με κάποια δυσαρέσκεια, να μιλήσουν για τα δημοψηφίσματα ως θεσμό. … διαβάστε την συνέχεια » »