Η Δ Ι Α Κ Η Ρ Υ Ξ Η ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΜΑΣ

Επίκαιρη ανάγκη η Ριζική Συνταγματική Αλλαγή από τον Λαό [απόφαση της Ολομέλειας της 28-9-2015 της «Π»] Τον Ιανουάριο του 2012 ένας μικρός αριθμός πολιτών συγκροτήσαμε την «Πρωτοβουλία για Ριζική Συνταγματική Αλλαγή» σαν ώριμη συνέχεια και μετεξέλιξη της λαϊκής αγανάκτησης που είχε ξεσπάσει το καλοκαίρι του 2011 ενάντια στο πολιτικό σύστημα... Κάντε κλικ εδώ για να την διαβάσετε
Πατώντας το παραπάνω εικονίδιο θα μπείτε σε ιστοσελίδα με όλα τα άρθρα του ΙΣΧΥΟΝΤΟΣ Συντάγματος. Σε κάθε άρθρο έχει ενσωματωθεί η ΠΡΟΤΑΣΗ της Πρωτοβουλίας μας. Κάτω από κάθε άρθρο γράφετε τα σχόλιά σας ή προτάσεις αλλαγής του. Ο στόχος είναι να διαμορφωθεί το προσχέδιο ενός νέου Συντάγματος. _______________
 Σχολιασμός άρθρων ισχύοντος Συντάγματος

livestream κανάλι της Πρωτοβουλίας

Το θεμέλιο των μεταρρυθμίσεων

του Δημοσθένη Κυριαζή

Κατά την άποψη της πλειονότητας των ανθρώπων, η σημερινή κρίση είναι συστηματική και όχι περιστασιακή·  είναι κρίση που οφείλεται στην υπερβολική αύξηση της εντροπίας, της οποίας νομοτελειακά αποτελέσματα είναι η αποδόμηση και η μείωση της αποτελεσματικότητας των συστημάτων, ότι δηλαδή βλέπουμε να υπάρχει σήμερα στο πολιτικό σύστημα της Χώρας μας·  είναι κρίση του αντιπροσωπευτικού  συστήματος άσκησης της εξουσίας.

Σύμφωνα με τη νομοτέλεια της Ιστορίας, τέτοιες βαθιές κρίσεις αντιμετωπίζονται  με δύο τρόπους:

  1. Με επανάσταση και ανατροπή : κατεστημένων αντιλήψεων, τρόπων άσκησης της εξουσίας και ανθρώπων.
  2. Με μεταρρυθμίσεις που με ηπιότερους τρόπους και ρυθμούς οδηγούν στις προαναφερθείσες ανατροπές.

Από τους ανωτέρω δύο τρόπους,  βέλτιστος είναι αυτός των μεταρρυθμίσεων για δύο σημαντικούς λόγους :

  1. Έχει το μικρότερο δυνατό κόστος, τόσο για τους άρχοντες πολίτες όσο και, κυρίως, για τους αρχόμενους  πολίτες.
  2. Συνεπάγεται τη μικρότερη αύξηση της εντροπίας σε σύγκριση με αυτήν των επαναστάσεων.

Είναι σημαντικό να θυμηθούμε ότι επανάσταση σημαίνει ανατροπή  του κατεστημένου της εξουσίας και ότι αυτή η ανατροπή πραγματοποιείται όταν η συγκέντρωση ισχύος των επαναστατών γίνει μεγαλύτερη από αυτήν του κατεστημένου. Στην αντίθετη περίπτωση ανατροπή δεν γίνεται.

Στα κοινωνικά όμως συστήματα αύξηση της εντροπίας σημαίνει αύξηση  της συγκέντρωσης εξουσίας[i]. Αυτή η αντιφατικής λογικής ενέργεια εξηγεί γιατί κατά κανόνα οι επαναστάσεις καταλήγουν, τουλάχιστον σε πρώτη φάση, σε μοναρχικά / ολιγαρχικά πολιτεύματα.

Στην παραπάνω λογική, τη λογική των φυσικών/ θερμοδυναμικών  συστημάτων, η θεσμοθέτηση και κυρίως η εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων, διασφαλίζεται μόνο όταν αυτές θεμελιωθούν σε μεταρρύθμιση του Συντάγματος που θα μειώνει την κοινωνική  εντροπία· όταν το Σύνταγμα, δηλαδή το πολίτευμα[ii], αποκτήσει θεσμούς παραγωγής «αρνητικής εντροπίας»[iii].

Είναι γεγονός ότι οι πολιτικοί στοχαστές και οι συνταγματολόγοι, με διαφορετική λογική και τεκμηρίωση, έχουν δημιουργήσει θεσμούς παραγωγής αρνητικής εντροπίας. Τέτοιοι είναι όλοι οι θεσμοί περιορισμού της συγκέντρωσης  εξουσίας,  όπως για παράδειγμα: Η ανεξαρτησία της νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας, ο κορυφαίος και ανεξάρτητος ρόλος της Βουλής, η ύπαρξη Βουλής και Γερουσίας , η ύπαρξη Συνταγματικού Δικαστηρίου  και κυρίως η θεσμοθέτηση των περιπτώσεων, που η λήψη των αποφάσεων γίνεται αποκλειστικά από τους πολίτες με Δημοψηφίσματα.

Το Πολίτευμα  της χώρας μας έχει λιγότερους θεσμούς μείωσης της εντροπίας σε σύγκριση με τα πολιτεύματα άλλων Χωρών. Όμως το πιο σοβαρό και ανησυχητικό είναι, πως και οι υπάρχοντες σχετικοί  θεσμοί έχουν de facto υποβαθμιστεί, με αποτέλεσμα την αποδόμηση και μείωση της αποτελεσματικότητας του πολιτικού / κοινωνικού  μας συστήματος. Παραδείγματα δεν χρειάζεται να αναφερθούν. Το τι ισχύει, τόσο για την επάρκεια των θεσμών, όσο και κυρίως για τον τρόπο εφαρμογής τους, οι πολίτες το έχουν βιώσει και κατανοήσει.

Σήμερα, τόσο οι πολίτες, όσο και οι πολιτικοί –  αυτοί τουλάχιστον των οποίων η λογική τους δεν σκιάζεται από την ιδιοτέλεια και το πάθος άσκησης της εξουσίας –  αντιλαμβάνονται ότι εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα η πραγματοποίηση των ανατροπών που προαναφέρθηκαν έχει νομοτελειακή βεβαιότητα· είναι αναπόφευκτη. Το μόνο θέμα για το οποίο υπάρχει ακόμα δυνατότητα επιλογής, είναι αν οι ανατροπές θα γίνουν με επανάσταση ή με μεταρρυθμίσεις. Η ευθύνη για αυτή την επιλογή δεν ανήκει στους απλούς πολίτες, αλλά στους αντιπροσώπους των πολιτών και στους αντιπροσώπους των εργαζομένων· στους πολιτικούς και στους συνδικαλιστές. Η θεωρία του «όλοι μαζί τα φάγαμε» και της «ίδιας ευθύνης των πολιτών με αυτήν των αντιπροσώπων τους», ούτε λογική, ούτε ηθική τεκμηρίωση έχει.

Ο στόχος της θεμελιώδους μεταρρύθμισης

Τα πρώτα  Συντάγματα  είχαν σαν στόχο τον περιορισμό της εξουσίας των αρχόντων· των βασιλιάδων, των ηγεμόνων, των εκλεγμένων αρχόντων· είχαν σαν στόχο την προστασία των πολιτών από την απεριόριστη και ασύδοτη εξουσία των αρχόντων.  Η άσκηση εξουσίας από τους ίδιους τους πολίτες δεν αποτελεί στόχο αυτής της γενιάς Συνταγμάτων, τα οποία θα μπορούσαν να ονομαστούν  «Συντάγματα Προστασίας των Πολιτών».

Στα Συντάγματα αυτά, η άσκηση εξουσίας από τους ίδιους τους πολίτες είναι ασήμαντη· περιορίζεται  στο δικαίωμα εκλογής των αρχόντων, με θεσμούς και πρακτικές που καθορίζουν οι άρχοντες και όχι οι πολίτες.  Αυτήν την αμφιλεγόμενη εξουσία των πολιτών, σε σύγκριση με αυτήν των αντιπροσώπων τους, η σοφία του Λαού τη συνοψίζει σκωπτικά στο απόφθεγμα: Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει.

Στα πλαίσια τέτοιων θεσμών και πρακτικών, ο αρχικός στόχος των Συνταγμάτων, όχι μόνο δεν διευρύνθηκε προς αυτόν της εξουσία των πολιτών, αλλά υποβαθμίστηκε και απομακρύνθηκε από αυτόν.  Τα σημερινά Συντάγματα, ιδιαίτερα στη Χώρα μας, μοιάζουν περισσότερο με Συντάγματα προστασίας των αρχόντων παρά προστασίας των πολιτών.

Συνεπώς, στόχος της Συνταγματικής μεταρρύθμισης  πρέπει να είναι η  μετάβαση από τα Συντάγματα Προστασίας των Πολιτών, στα Συντάγματα Εξουσίας των Πολιτών· εξουσίας των πολιτών που δεν θα είναι βερμπαλιστική όπως σήμερα, αλλά ουσιαστική και ορθολογική.

Η λογική της θεμελιώδους μεταρρύθμισης

Η λογική αυτή δεν είναι καινούργια. Έχει ηλικία δυόμιση χιλιάδων ετών, γεννήθηκε σε αυτόν εδώ τον τόπο και βασίζεται στα ακόλουθα γεγονότα/αξιώματα:

1. Πραγματική εξουσία είναι αυτοί που λαμβάνουν τις μεγάλες αποφάσεις· τις αποφάσεις δηλαδή που επάγουν αλλά και περιορίζουν την πληθώρα των άλλων αποφάσεων που λαμβάνονται προκειμένου να υλοποιηθούν οι μεγάλες.

2. Αυτοί που λαμβάνουν την πληθώρα των ελασσόνων αποφάσεων στα πλαίσια υλοποίησης των μεγάλων, δεν είναι εξουσία, αλλά είναι οι υπηρέτες της πραγματικής εξουσίας.

3. Οι μεγάλες πολιτικές αποφάσεις έχουν ηθική, αποδοχή και διασφαλίζουν τη συνοχή των πολιτών, όταν αποτελούν αποφάσεις του συνόλου των πολιτών και όχι αποφάσεις των ολίγων ή κάποιων δυναμικών υποσυνόλων πολιτών, που εκφράζουν ή ισχυρίζονται πως εκφράζουν, τα συμφέροντα του συνόλου. Τα συμφέροντα του συνόλου εκφράζονται μόνο από το ίδιο το σύνολο.  Όλος τρόπος δεν υπάρχει.

4. Όταν ισχύουν τα ανωτέρω τότε και μόνο τότε «Αφέντης είναι οι πολίτες», όπως πληθωρικά και ανενδοίαστα διακηρύσσουν οι πάντες κρύβοντας επιμελώς την υπόλοιπη φράση του δόγματος. «Αφέντης είναι οι πολίτες,  αρκεί να μη διαφεντεύουν»·  αρκεί να διαφεντεύουν  οι λίγοι και τα οργανωμένα υποσύνολα τους.

Πολιτεύματα με τις προαναφερθείσες αρχές αναπτύχθηκαν στα κράτη πόλεις της αρχαίας Ελλάδος, τα οποία είχαν βέλτιστες συνθήκες επικοινωνίας των ανθρώπων λόγω: του μικρού πληθυσμού, της μικρής έκτασης και του ηπίου κλίματος. Όταν τα κράτη αυτά πέθαναν, πέθανε και το πολίτευμα της Δημοκρατίας . Στη συνέχεια, σε Χώρες που ήταν μεγαλύτερες  από τα κράτη- πόλεις,  αναπτύχθηκαν πολιτεύματα με το όνομα Δημοκρατία αλλά με διαφορετικές αρχές και πρακτικές. Τέτοιες ιμιτασιόν δημοκρατίες ήταν οι Δημοκρατίες:  της Ρώμη, της Βενετίας, της Καρχηδόνας και οι σημερινές Αντιπροσωπευτικές Δημοκρατίες.  Είναι οι δημοκρατίες που στηρίζονται σε πολίτες «πρώτης διαλογής» και όχι στο σύνολο ( set) των πολιτών.

Το ιστορικό αυτό γεγονός οδηγεί στο συμπέρασμα ότι βασική προϋπόθεση ανάπτυξης και λειτουργίας της Δημοκρατίας είναι οι καλές συνθήκες επικοινωνίας – που μέχρι χθες διασφαλιζόταν μόνο στα κράτη/πόλεις –  και όχι η παιδεία. Η παιδεία δεν είναι η αιτία αλλά το αποτέλεσμα της δημοκρατίας· η Δημοκρατία είναι η παιδεία της Παιδείας, http://www.dd-democracy.gr/article.asp?Id=19   .

Οι σκόπιμες στρεβλώσεις των ψηφοφοριών

Στην Δημοκρατία του αρχαιοελληνικού πνεύματος οι ψηφοφορίες αποτελούσαν εργαλείο λήψεως αποφάσεων που στηρίζονταν στην αρχή της πλειοψηφίας. Οι αποφάσεις των πολιτών αποτελούσαν επιλογή μιας  από δύο τουλάχιστον προτάσεις  αντιμετώπισης ενός  σοβαρού προβλήματος, που υποβάλλονταν από τους άρχοντες ή τους πολίτες. Θεμελιώδες (Mandatory)  χαρακτηριστικό των αποφάσεων με δημοψηφίσματα είναι η δυνατότητα επιλογής. Αν δεν υπάρχει επιλογή, τότε το δημοψήφισμα δεν συνιστά απόφαση των πολιτών, αλλά επικύρωση απόφασης των αρχόντων.

Οι ψηφοφορίες για εκλογή αντιπροσώπων συνιστούν απόφαση των πολιτών γιατί έχουν το στοιχείο της επιλογής. Όμως ο θεσμός της εκλογής, συνιστά κατά βάθος αλλοτρίωση των πολιτών από το δικαίωμα λήψεως πολιτικών αποφάσεων γιατί αποτελεί αποδοχή και επιλογή εκείνων που θα λαμβάνουν τις πολιτικές αποφάσεις για λογαριασμό των πολιτών. Για αυτό το λόγο η ανάδειξη των αρχόντων στην αρχαία Αθήνα γινόταν κατά κανόνα με κλήρωση, θεσμός που έμπρακτα αποδεικνύει ότι η ισότητα των πολιτών στην αυθεντική δημοκρατία, είναι πράξη και όχι λόγια.

Στα μαθηματικά, η ισότητα έχει έννοια όταν συνιστά σύγκριση ομοίων μεγεθών, κάτι που δημιουργεί σύγχυση και ερωτήματα για την λογική και την ηθική της ισότητα των πολιτών στις Δημοκρατίες. Για αυτό είναι σημαντικό να διευκρινισθεί  ότι η  ισότητα στη Δημοκρατία δεν αφορά: στις σωματικές, τις πνευματικές, τις οικονομικές ή τις κοινωνικές δυνάμεις των ανθρώπων αλλά αφορά μόνο στο δικαίωμα άσκηση της πολικής εξουσίας· αφορά μόνο στην εξουσία του ατόμου[iv]· στην Ελευθερία.

Στις διάφορες εποχές, οι ψηφοφορίες γίνονταν: Με όστρακα, με μικρές πέτρες (ψήφους), με κουκιά, με ψηφοδέλτια και τελευταία με μέσα της ψηφιακής τεχνολογίας. Αυτό σημαίνει ότι οι στόχοι των ψηφοφοριών καθορίζονται από τους ανθρώπους και όχι από τα μέσα ψηφοφορίας.

Η νέα ψηφιακή τεχνολογία συνεπώς δεν μπορεί να καθορίσει τους θεσμούς και τους στόχους των ψηφοφοριών, αλλά μπορεί να επιφέρει φανταστικές βελτιώσεις στη λειτουργικότητα και το κόστος τόσο των δημοκρατικών, όσο και των ψευδο -δημοκρατικών  θεσμών,  ότι δηλαδή έχει ως στόχο το Υπουργείο Ηλεκτρονικής  Διακυβέρνησης.

Από τα προηγούμενα προκύπτει ότι κρίσιμες προϋποθέσεις για την πραγματοποίηση μιας συνταγματικής μεταρρύθμισης και όχι μίας ακόμη  συνταγματικής αλλαγής, είναι:

  1. Να εγκριθούν οι μεταρρυθμίσεις από τους ίδιους τους πολίτες με Δημοψήφισμα και όχι από αντιπροσώπους των πολιτών· από βουλευτές ή από αντιπροσώπους που θα εκλεγούν ειδικά για την συνταγματική μεταρρύθμιση είτε με την ιδιότητα του Σοφού, ή του κομματικού φίλου. Αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί.
  2. Στο Δημοψήφισμα οι πολίτες να έχουν τη δυνατότητα επιλογής μιας από τις εναλλακτικές προτάσεις και να μην κληθούν ξανά να επικυρώσουν με ΝΑΙ ή  ΟΧΙ την απόφαση των σοφών ή κομματικών αντιπροσώπων. Τέτοια δημοψηφίσματα πολλαπλών επιλογών (Multichoice Referendums)  πραγματοποιούνται στην Ελβετία, αλλά έχουν πραγματοποιηθεί και σε άλλες χώρες (πχ Σουηδία το 1957 και το 1980, Αυστραλία το 1977).

Για τη δημιουργία προτάσεων συνταγματικής μεταρρύθμισης, είμαστε βέβαιοι πως στη Χώρα μας υπάρχουν  ειδήμονες που μπορούν να σχεδιάσουν και να προτείνουν. Το πρόβλημα δεν είναι οι ειδήμονες. Το πρόβλημα είναι αν όντως θέλουμε αφέντης να είναι οι πολίτες, ή να ισχύει το δόγμα του Μακιαβέλι: «Οι ηγέτες πρέπει να παίρνουν μόνοι τους τις αποφάσεις, αλλά με τρόπο που να φαίνεται ότι τις παίρνει ο Λαός· ο Λαός δεν πρέπει να είναι εξουσία αλλά μόνο αναφορά για κάθε εξουσία» .

Η  Ψηφιακή Άμεση Δημοκρατία

Η ευρέως συζητούμενη Συνταγματική αναθεώρηση, για να είναι μεταρρύθμιση πρέπει να προσανατολισθεί προς τις αρχές της αυθεντικής δημοκρατίας, οι οποίες φυσικά  θα προσαρμοσθούν στα σημερινά δεδομένα· τα κοινωνικά, τα οικονομικά και κυρίως τα τεχνολογικά.

Σήμερα, και πολύ περισσότερο αύριο, η επικοινωνία των  ανθρώπων δεν βασίζεται όπως παλιά στη συγκέντρωση των ανθρώπων σε κοινό «χώρο και χρόνο», με τα γνωστά λειτουργικά και οικονομικά προβλήματα.  Σήμερα, η επικοινωνία των ανθρώπων βασίζεται στην ψηφιακή τεχνολογία και η απαίτηση του κοινού «χώρου και χρόνου»  έχει ξεπεραστεί. Σήμερα,  η τεχνολογία μπορεί να διασφαλίσει  λειτουργική και οικονομική εφικτότητα σε μια Δημοκρατία, στη οποία η εξουσία δεν θα «πηγάζει»(!!)  από τους πολίτες, αλλά θα ασκείται από τους πολίτες, όπως γινόταν σε αυτόν εδώ τον τόπο πριν από 2500 χρόνια. Σήμερα, οι συνθήκες είναι πολύ ευνοϊκότερες από τότε, γιατί οι πολίτες δεν θα χρειαστεί να πηγαίνουν στην Πνύκα· η Πνύκα, η Ψηφιακή Πνύκα, θα πηγαίνει στους πολίτες.

Μακάρι οι έχοντες τη θεσμική εξουσία εκπρόσωποι μας να επιλέξουν το δρόμο των μεταρρυθμίσεων  και να κατανοήσουν ότι χωρίς τη βασική μεταρρύθμιση οι άλλες πολύ δύσκολα θα στεριώσουν, ανεξάρτητα από τον ορθολογισμό και την αναγκαιότητα τους· ότι χωρίς τη βασική μεταρρύθμιση, η προσπάθεια θα μοιάζει με  θεμελίωση Πύργων πάνω στην άμμο.

Μακάρι κάποιος από τους σημερινούς κομματικούς αρχηγούς να μείνει στην ιστορία σαν ο Νέος Κλεισθένης της Ψηφιακής Άμεσης Δημοκρατίας της νεότερης Ελλάδας .


[i] Δημοσθένης Κυριαζής, Η Άμεση Δημοκρατία στην Τηλέρια.  Εκδόσεις Πατάκη 2005, Σελίδες 37, 78, 79.

[ii] Κατά τον αείμνηστο καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου Αριστόβουλο  Μάνεση, «Η έννοια του πολιτεύματος συμπίπτει με την ουσιαστική έννοια του Συντάγματος»

[iii] Ο όρος «παραγωγή αρνητικής εντροπίας» δεν χρησιμοποιείται στα φυσικά συστήματα. Όπου χρησιμοποιείται  σημαίνει απλά διαδικασία  μείωσης της εντροπίας.

[iv] «Οι  έννοιες της εξουσίας και της ελευθερίας του ατόμου ταυτίζονται». Η Άμεση Δημοκρατία στην Τηλέρια , Σελίδες 11, 12

3 comments to Το θεμέλιο των μεταρρυθμίσεων

  • Nikos Tsamis

    Μερικές διευκρινίσεις για κάποιες έννοιες που χρησιμοποίησε ο κ. Κυριαζής(και κάποιες άλλες):
    ΕΝΤΡΟΠΙΑ: Είναι το μέτρο της αταξίας ενός συστήματος.Αντανακλά το βαθμό της οργάνωσης υπο την έννοια οτι όσο πιο συμπληρωματικά διαφοροποιημένες είναι οι λειτουργίες ενος συστήματος (και βεβαίως οι φορείς αυτών των λειτουργιών κάνουν καλά τη δουλειά τους) τόσο λιγότερη εντροπία υπάρχει.Ετσι λοιπόν οπως χρειαζόμαστε συκώτι, νεφρά κλπ τα οποία να δουλεύουν καλά προκειμένου να επιβιώνει ο ανθρώπινος οργανισμός έτσι χρειαζόμαστε και διαφοροποιημένους πολιτειακούς θεσμούς προκειμένου να επιβιώνει ο κοινωνικός οργανισμός. Εντροπία παράγεται όταν δεν λειτουργούν επαρκώς με αποτέλεσμα νοσηρότητα και στις δυο περιπτώσεις.Στην περίπτωση τόυ πολιτικού συστήματος οι άνθρωποί του ασχολούνται βεβαίως με τα συμπτώματα της κρίσης και αυτό με ερασιτεχνικό τρόπο.Στην ταλαίπωρη πατρίδα μας η εντροπία αυξάνει γιατί δεν υπεισέρχονται οι θεσμοί στην προσπάθεια για την υπέρβαση της κρίσης.Τολμώ να πω οτι σε κάθε περίπτωση αύξησης της εντροπίας υπάρχει ΠΑΝΤΑ απο πίσω μια θεσμική ανεπάρκεια και όχι μια ηθική ανεπάρκεια ενος δημόσιου λειτουργού.Το να παει φυλακή ο Ακης ή ο Παπαγεωργόπουλος μπορεί να ικανοποιεί το αίσθημα δικαίου αλλά δεν λύνει το πρόβλημα(μάλλον το συγκαλύπτει).
    ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ: Τα συστήματα είναι αυτοποιητικές οντότητες με την έννοια οτι αναπαράγουν τον εαυτό τους.Η αναπαραγωγή αυτή γίνεται με βάση ένα σχέδιο.Ας πούμε ότι μια αμοιβάδα, ένα χέλι , ένας άνθρωπος φτιάχνουν συνεχώς τον εαυτό τους ανανεώνοντας τα κύτταρά τους με βάση το DNA τους. Στην περίπτωση των κοινωνιών, με βάση τον τρόπο που είναι οργανωμένη η Πολιτεία τους δηλαδή τον Καταστατικό τους Χάρτη. Οσο περισσότερο περιθώριοποιημένα είναι μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, όσο λιγότερο συμμετέχουν στους θεσμούς τόσο περισσότερο είναι εκτός “σχεδίου” άρα διαμορφώνοντας στις αλληλεπιδράσεις τους μορφές σχέσεων πρωτόγονων, προκοινωνικών,ατομοκεντρικών.Το φαινόμενο του διαχρονικού “Ελληνάρα” καθώς και της “Χρυσής Αυγής” εκεί εντάσσονται. Σε κάθε περίπτωση το “έλλειμα συμμετοχής” στις μοναρχίες, τις αντιπροσωπευτικές κατ’ όνομα “δημοκρατίες” και τα άλλα ολιγαρχικά καθεστώτα είναι υπεύθυνο για την κοινωνική παθολογία.Με αυτή τη λογική, κατα τη γνώμη μου, ο πυρήνας της ριζικής συνταγματικής αλλαγής δεν βρίσκεται στις λεπτομέρειες των συνταγματολόγων και στις περίτεχνες ακαδημαικές τους διατυπώσεις όσο στην διαφύλαξη, ως κόρης οφθαλμού, της καθολικής συμμετοχής του Λαού στην Πολιτειακή του συγκρότηση. Εξ’άλλου, στο “έλλειμα συμμετοχής” που χαρακτηρίζει τις δυτικές ολιγαρχίες οφείλεται και η προιούσα παρακμή τους παρά την ύπαρξη στιβαρότερων θεσμών.Στη περίπτωσή μας, η άρση του “ελλείματος συμμετοχής” είναι εκ των ουκ άνευ προκειμένου να υπερβούμε την βαθύτατη χρεωκοπία και απονομιμοποίηση της πολιτικής και πολιτειακής μας συγκρότησης.
    ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΕΝΤΡΟΠΙΑ:Εκφράζει το βαθμό συγκρότησης ενός συστήματος (την έλλειψη αταξίας του) η οποία προάγεται απο την πληροφορία. Ετσι, η ύπαρξη της Πρωτοβουλίας αυξάνει την αρνητική εντροπία της Ελληνικής κοινωνίας στο βαθμό που κατορθώνει να περάσει την πληροφορία της ερμηνείας της κρίσης ως συστημικής αλλά και την διέξοδο της επανεγγραφής του Καταστατικού Χάρτη.
    ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ: Είναι η αισιοδοξία που απορρέει απο το γεγονός οτι τα ανθρώπινα συστήματα ΔΕΝ ακολουθούν το 2ο θερμοδυναμικό αξίωμα εκφυλιζόμενα προιόντος του χρόνου σε χαμηλότερες μορφές οργάνωσης αυξάνοντας συνεχώς την εντροπία τους.Αντίθετα, αυξάνουν την αρνητική τους εντροπία μέσα απο κυκλικές περιόδους κρίσεων.Σκεφθείτε την σημερινή ανάδυση του δημοκρατικού αιτήματος αντί,ας πούμε,να φέρουμε πίσω το βασιλιά.
    …..
    Νίκος Τσάμης

    ——————————————————————————–
    Date: Wed, 27 Feb 2013 22:26:45 +0200

  • Θεωρώ σημαντικές τις διευκρινίσεις για την έννοια της εντροπίας του κυρίου Νίκου Τσάμη. Περισσότερο με εντυπωσίασε η άποψη του, με την οποία απόλυτα συμφωνώ : «Τολμώ να πω οτι σε κάθε περίπτωση αύξησης της εντροπίας υπάρχει ΠΑΝΤΑ απο πίσω μια θεσμική ανεπάρκεια και όχι μια ηθική ανεπάρκεια ενος δημόσιου λειτουργού»
    Στη δική μου προσέγγιση, η έννοια της εντροπίας στα κοινωνικά συστήματα προκύπτει με προέκταση (extrapolation) της εννοίας της εντροπίας στη Στατιστική και Κβαντική Μηχανική, όπου εντροπία είναι το μέτρο της αταξίας που υπάρχει στα στοιχεία που συνιστούν το σύστημα. Σε ένα κοινωνικό σύστημα που τα στοιχεία που το συνιστούν είναι η άνθρωποι. Πότε συνεπώς υπάρχει τάξη και πότε αταξία σε ένα κοινωνικό σύστημα;;
    Η άποψη μου είναι ότι στα κοινωνικά συστήματα υπάρχει τάξη όταν η ισχύς (εξουσία) του κάθε ανθρώπου, η οποία αποτελεί δώρο της φύσεως και όχι ανθρώπων/ηγετών, παραμένει στον κάθε άνθρωπο, στον φυσικό της ιδιοκτήτη. Αντίθετα αταξία υπάρχει όταν η εξουσία των ανθρώπων μεταναστεύει από τον ιδιοκτήτη της και συγκεντρώνεται σε έναν ή λίγους ανθρώπους. Όσο μεγαλύτερη η συγκέντρωση εξουσίας, τόσο μεγαλύτερη η αταξία και η κοινωνική εντροπία. Στη λογική αυτή μέτρο της εντροπίας των κοινωνικοπολιτικών συστημάτων είναι ο βαθμός συγκέντρωσης εξουσίας (ισχύος) που δημιουργείται στα διάφορα πολιτικά συστήματα. Περισσότερα για αυτό το θέμα, υπάρχουν στο βιβλίο μου «Η Άμεση Δημοκρατία στην Τηλέρια» .
    Δημοσθένης Κυριαζής demoskyr@otenet.gr

  • Βασσος

    Νεο Συνταγμα : θεμελιο των μεταρυθμισεων.
    Το ειδος, η μορφη και οπι διαστασεις του “θεμελίου” ειναι συναρτηση τριών (3) παραγόντων :
    1) του μεγέθους και μορφής του “οικοδομηματος”
    2) του ειδους του “υποκειμενενου εδάφους”
    3) του βαθμου “αξιοπιστίας στον χρόνο” (βλ. στην μηχανικη συντελεστης υπερ-διαστασιολόγησης).
    Συνταγματολογος δεν ειμαι. Απορω όμως πως μία χωρα, με τοσους “συνταγματολογους”, καταντησε σε αυτο το εσχατο σημειο και με αυτο το “κουρέλι Συνταγματος”. Δεν ειναι όμως του παρόντος.
    Συνταγματολογος δεν ειμαι, και επομένως, μου ειναι δυσκολο και χρονοβόρο να μελετησω την “συνάρτηση” του παράγοντα (1). Ειμαι σιγουρος οτι οι πατριώτες συνταγματολογοι θα προτεινουν επαρκώς, και, προς στιγμην, θα αποδεκτω την προταση τους -διατηρώντας την ευχέρια κρισης και κριτικης “αμα τη εμφανίσει”.
    Ουτε “Στρατηγικος Αναλυτης” ειμαι ωστε να αναλυσω τον “ελαχιστο απαιτουμενο βαθμο αξιοπιστίας στον χρόνο” ενος Συνταγματος. Επαφίεμαι, προς στιγμην, στην κρίση των πατριωτων Στρατηγικων Αναλυτων ξια να το καθορισουν τον παραγοντα (3). Προτεινόμενος απο εμένα στόχος “αξιοπιστίας” ειναι 50 ΧΡΟΝΙΑ !!
    Μολονοτι ουτε “Οικονομολόγος” ή “Διεθνολογος” ειμαι ανησυχώ για το παγκόσμια “περιβαλλον” (υπέδαφος του “θεμελίου”, παράγοντας (2) ). Τα παγκόσμια γεγονοτα και τα μεγέθη τους.
    Σε ποια “αρένα” -ναι… ΑΡΕΝΑ- θα κληθεί η νεα Ελληνικη Πολιτεια να διαδραμματισει “ρόλο”, ποιον ρόλο και σε ποια εκταση;
    Αραγε δεν πρέπει το νεο Συνταγμα να λαμβάνει υπόψιν του την “παγκόσμια καταιγιδα” και πως αυτη επιρρεαζει -συχνα στοχευμένα- τα Ελληνικα πραγματα;
    Για να ερευνησωμε λιγο τα “Ελληνικα” :
    1) Τα περίπου 190 χρονια “Ανεξαρτησίας” η Ελλαδα ευρίσκεται -σχεδον- μονίμως υπο καθεστώς “χρεοκοπίας” ή απειλης της !
    2) Τα περίπου 190 χρονια “Ανεξαρτησίας” η Ελλαδα ευρίσκεται -σχεδον- μονίμως σε κατασταση πολέμου ή υπο την απειλη της !
    3) Στα περίπου 190 χρονια “Ανεξαρτησίας” η Ελλαδα, και -κυρίως- σε “κρίσιμες καμπές” της ιστορίας της εφαρμόσθηκαν ευρύτατα και σκαια “πολτικες διχασμου” με αιματηρα αποτελεσματα.
    4) Τα περίπου 190 χρονια “Ανεξαρτησίας” στην Ελλαδα φιμωνονται, διαπομπεύονται ή -συχνα- δολοφονουνται περιώνυμοι πατριώτες πολιτικοι, στρατιωτικοι, επιστημονες κ.ά.
    Πως αυτα -ισως και πολλα αλλα που μου διαφεύγουν- εγιναν αραγε δυνατά;;
    Για να ευρευνησωμε λιγο και το Παγκόσμιο :
    1) Βρισκόμαστε σε μια επιταχυνόμενη πορεία προς εναν “Νεο Μεσαίωνα”. Δηλαδη “ο πλούτος και τα μεσα παραγωγή του ειναι στα χέρια ολιγιστων, ενω οι υπόλοιποι καλούμεθα να υπηρετησουμε αυτους υπο ορους Μανωλαδειας δουλείας ”.
    2) Η παγκόσμια φουσκα του “χρηματηστηριακου πλουτου” ειναι 10-25πλασια (οι αποψεις εκει κυμαίνονται) του παγκόσμιου ΑΕΠ (περ. 70 τρις). “Χρημα λογιστικων εγγραφων” ετοιμο να “διασωσει“ τις ΗΠΑ και ΕΕ ταυτόχρονα (!!) με “αέρα”, ανευ ρισκου. Η άλλως, να χειραγωγησει “Αγορες”, “Νομισματα”, να εξαγοράσει Ακαδημείες και Κυβερνησεις ή να “αγοράσει” ολοκληρα χρεοκοπημένα Κράτη συλληδβην !!
    3) Η ΚΥΝΙΚΟΤΗΤΑ της ασκησης “διεθνους πολιτικης” -βλ. μεγαλα συμφέροντα- εχει ανοιξει την πορτα του σπιτιου μας (τοπικες κοινωνίες) και εχει εγκατασταθει “επ’ αόριστον”. Οι κυβερνησεις εχουν παραιτηθει της ΗΘΙΚΗΣ προστασίας, προστασίας ΔΙΚΑΙΟΥ αλλα, ακόμα, και της ΦΥΣΙΚΗΣ προστασίας των πολιτων τους !!
    4) Οι παραδοσιακες “υπερδυνάμεις” (ΗΠΑ, Ρωσια, Κινα κτλ) εχουν υπερκερασθει απο “υπερεθνικες οντότητες” χωρίς συνορα (τράπεζες, κεφάλαια αιχμης, υπεράκτιες εταιρείες κτλ).
    Τι απειλες συνιστουν ολα αυτα για την Ελλαδα;
    Επιλογιζοντας ερωτω τους κ.κ. της ΠΡΣΑ :
    Οφείλει, αραγε, το “Νεο Συνταγμα” να λαβει υποψιν και να περιλαβει με ΠΟΛΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ (ΜΕΤΡΑ) την αντιμετωπιση αυτων των Ιστορικων Προκλησεων;
    Η, μήπως, αρκουμεθα σε μια Δημοκρατία “χαζοχαρούμενων” αιωλη στους ΔΗΜΟΚΟΠΟΥΣ και ΔΟΣΙΛΟΓΟΥΣ ή αδύναμη και φοβισμένη στις εξωτερικες και εσωτερικες ΑΠΕΙΛΕΣ;; …ετσι απλα για να λεμε -οχι για πολυ- οτι ήμαστε “πολιτισμένοι”, και απόγονοι των εφευρετών της Δημοκρατίας ;;
    Αλιμονο, αυτοι πρωτοι κατέδειξαν και πολέμησαν της ιδιες αυτές “προκλησεις” του ΤΟΤΕ και ΑΕΙ !!

    Υ.Γ.: Ζητω την καταννοηση σας για τυχον “αιχμηρες” εκφρασεις μου. Βεβαιώ, ειναι καλοπροαιρετες !!

Leave a Reply

  

  

  


1 + 2 =