Η Δ Ι Α Κ Η Ρ Υ Ξ Η ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΜΑΣ

Επίκαιρη ανάγκη η Ριζική Συνταγματική Αλλαγή από τον Λαό [απόφαση της Ολομέλειας της 28-9-2015 της «Π»] Τον Ιανουάριο του 2012 ένας μικρός αριθμός πολιτών συγκροτήσαμε την «Πρωτοβουλία για Ριζική Συνταγματική Αλλαγή» σαν ώριμη συνέχεια και μετεξέλιξη της λαϊκής αγανάκτησης που είχε ξεσπάσει το καλοκαίρι του 2011 ενάντια στο πολιτικό σύστημα... Κάντε κλικ εδώ για να την διαβάσετε
Πατώντας το παραπάνω εικονίδιο θα μπείτε σε ιστοσελίδα με όλα τα άρθρα του ΙΣΧΥΟΝΤΟΣ Συντάγματος. Σε κάθε άρθρο έχει ενσωματωθεί η ΠΡΟΤΑΣΗ της Πρωτοβουλίας μας. Κάτω από κάθε άρθρο γράφετε τα σχόλιά σας ή προτάσεις αλλαγής του. Ο στόχος είναι να διαμορφωθεί το προσχέδιο ενός νέου Συντάγματος. _______________
 Σχολιασμός άρθρων ισχύοντος Συντάγματος

livestream κανάλι της Πρωτοβουλίας

Drei Professoren oder ein Politikant und das Vaterland verloren ist?

(= Τρεις Καθηγητές ή ένας Πολιτικάντης και η Πατρίδα χάθηκε;)*

Βούλγαρης Ιωάννης 01α

 

 

Ιωάννης Χ. Βούλγαρης

Ομότιμος Καθηγητής Νομικής Σχολής ΔΠΘ

Δημοσιεύθηκε στο PRESS PUBLICA, 17 Αυγούστου 2016

 

Έχει μείνει γνωστή η ατάκα του Καγκελάριου της Πρωσσίας και μετέπειτα όλης της Γερμανίας που αναφέρεται στο τίτλο του άρθρου αυτού, χωρίς την προσθήκη του Πολιτικάντη που είναι δική μας. Η ατάκα αυτή του Γερμανού Καγκελάριου του προπερασμένου (19ου) αιώνα χρησιμοποιείται από αρκετούς πλέον, αλλά τις περισσότερες φορές άκριτα, αν όχι και από κάποιο κόμπλεξ απέναντι στην ακαδημαϊκή κοινότητα, ίσως και λόγω του ότι ορισμένοι από αυτούς δεν κατάφεραν να εισέλθουν σ’ αυτή με τα πολιτικά μέσα και την εξουσία που διέθεταν ως μόνα προσόντα και γι’ αυτό παρέμειναν πολιτικάντηδες, λέγοντας απλώς ότι «όμφακες εισίν», οι ακαδημαϊκοί τίτλοι που δεν μπόρεσαν να τρυγήσουν, προτιμώντας να υπόσχονται στους συμπατριώτες μας «λαγούς με πετραχήλια», πιστεύοντας ότι αυτοί τα χάφτουν και γι’ αυτό τους επανεκλέγουν. Ευτυχώς που οι πολιτικάντηδες αυτοί ήταν μάλλον λίγοι και από την άλλη μεριά υπήρξε πληθώρα καθηγητών που έλεγαν την αλήθεια και ξεστράβωναν τον κόσμο από τα ψέματα των άλλων. Μερικοί από τους καθηγητές αυτούς ασχολήθηκαν και με την πολιτική, όταν οι συνθήκες το απαιτούσαν και μάλιστα με κίνδυνο και βάσανο των ιδίων. Τρείς τέτοιοι Καθηγητές (=Drei solchen Professoren, αν τους αρέσει και το καταλαβαίνουν καλύτερα μερικοί) υπήρξαν και οι αείμνηστοι Δημήτρης Ευρυγένης, Δημήτρης Θ. Τσάτσος και Γεώργιος-Αλέξανδρος Μαγκάκης, οι οποίοι, αφού τράβηξαν πολλά από τους επίορκους αξιωματικούς της 21ης Απριλίου 1967, ασχολήθηκαν στη συνέχεια με την πολιτική, για να στεριώσουν τη Δημοκρατία στην Πατρίδα μας, συντάσσοντας, μαζί με τον επίσης Καθηγητή, αείμνηστο Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Τσάτσο, το Δημοκρατικό Σύνταγμα του 1975, το οποίο ήταν ένα από τα δημοκρατικότερα και πλέον προοδευτικά αλλά και λειτουργικά Συντάγματα, όχι μόνο της Ευρώπης αλλά και ευρύτερα.

Βασική διάταξη του Συντάγματος αυτού ήταν και το άρθρο 16 για την Παιδεία και την Επιστήμη, το οποίο, ρύθμιζε τα σχετικά θέματα με σοφία και επιείκεια: πράγματι, δεν καθιέρωνε μόνο την κρατική παιδεία, ούτε και στα πανεπιστήμια, όπως άκριτα ισχυρίζονται μερικοί, αφού άφηνε και σε άλλους φορείς, όπως νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου (δήμους , Εκκλησία, αλλά ίσως και Ιδρύματα Κοινωφελούς σκοπού) να το κάνουν. Μόνο φυσικά και νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου είχαν αποκλειστεί από την ίδρυση ΑΕΙ και ΤΕΙ σύμφωνα με το άρθρο αυτό 16 του Συντάγματος. Αλλά και αυτό παρακάμφθηκε από τον κοινό νομοθέτη με τη δημιουργία ΚΕΚ, ΙΕΚ, και μετέπειτα Κολλεγίων, που κάλυπταν το συνταγματικό κενό της (καθαρά) ιδιωτικής ανωτέρας και ανωτάτης επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης. Το μόνο κενό που παραμένει ακόμη ως προς την ιδιωτική ανώτατη εκπαίδευση είναι εκείνο της παροχής καθαρά θεωρητικής ανωτάτης εκπαίδευσης (μεταπτυχιακά και διδακτορικό) από ιδιωτικούς (και κερδοσκοπικούς) φορείς. Αλλά ποιος εμπόδιζε, όλους αυτούς τους πολιτικούς να τα καθιερώσουν όταν είχαν την εξουσία και ήταν και υπουργοί και Αντιπρόεδροι Κυβερνήσεων με ευρύτατες πλειοψηφίες για να αλλάξουν το άρθρο 16, που τώρα επαγγέλλονται ότι έπρεπε να αλλάξει, αλλά δεν τους άφησαν οι καθηγητές. Μήπως δεν τους άφησαν άλλοι συνάδελφοί τους πολιτικοί – υπουργοί και Αντιπρόεδροι Κυβερνήσεων, οι οποίοι στην αλλαγή του Συντάγματος του 2005 φρόντισαν άλλα πράγματα να αλλάξουν στο Σύνταγμα, τα οποία μονό προνόμια καθηγητών δεν κατοχύρωναν, αλλά απλώς καθιέρωναν σύντομες και αδικαιολόγητες παραγραφές για την ευθύνη Υπουργών και άλλων πολιτικών;

Γι’ αυτό μήπως το άρθρο, που δημοσιεύτηκε, σε Κυριακάτικη έντυπη εφημερίδα με τον τίτλο Drei Professoren, στις 15 Αυγούστου τ.έ. 2016 από πρώην Υπουργό και Αντιπρόεδρο Κυβέρνησης, ο οποίος φημίζεται για την ευφυΐα του, αλλά και για την επιτυχημένη πανεπιστημιακή του καριέρα μέχρι να αποφασίσει να ασχοληθεί αποκλειστικά με την πολιτική, ώστε να μην θεωρείται ότι έχει κόμπλεξ, όπως άλλοι, με τους καθηγητές, θα έπρεπε να φέρει τον τίτλο Drei Presidentent, για να ανταποκρίνεται καλύτερα στο περιεχόμενό του: όντως, αν κάποιοι φταίνε για τη μέχρι τώρα μη αναθεώρηση τόσο του άρθρου 16, όσο και άλλων άρθρων του Συντάγματος, αυτοί δεν είναι οι καθηγητές … οι πρώην κι’ οι επόμενοι, αλλά οι ίδιοι οι πολιτικοί, έστω κι αν μεταξύ αυτών υπήρχαν και μερικοί καθηγητές που μάλλον πολιτικοί ήταν παρά καθηγητές. Έτσι, ούτε αυτοί ακόμη δεν μπορούν να αποτελέσουν άλλοθι για τα λάθη των πολιτικών, που μάλλον θα κέρδιζαν κάνοντας καμιά φορά την αυτοκριτική τους, όπως την κάνουν αρκετές φορές οι διοικούμενοι, όχι γιατί τα «‘φάγαν μαζί τους», κάτι που είναι τελείως αναληθές για την πλειονότητα των συμπατριωτών μας (οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν πάντοτε τον κανόνα), αλλά γιατί τους ψήφισαν «τοις κοίνων ψευδοίς ρήμασι πειθόμενοι». Μακάρι να είχαν ακούσει ορισμένοι πολιτικοί ορισμένους καθηγητές, είτε ως συμβούλους τους είτε ως αρθρογράφους , θα είχαμε αποφύγει πολλά από τα κακά που υφιστάμεθα όλοι σήμερα εξαιτίας τους. Ένα παράδειγμα αρκεί: προηγούμενος Πρωθυπουργός, δεν άκουγε πάντοτε το νομικό του σύμβουλο, καθηγητή αστικού δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών με διεθνές επιστημονικό κύρος, αλλά προτιμούσε μάλλον να ακούει περισσότερο άλλο νομικό, που με τις ενέργειες του, όχι μόνο έριξε την Κυβέρνησή του, αλλά δημιούργησε και καταστάσεις που μας ταλανίζουν ακόμη και σήμερα και «ο νοών νοείτο» (αν όχι, στη διάθεσή του οποιουδήποτε για περαιτέρω διευκρινήσεις).

Έτσι, από τα παραπάνω μπορούμε να καταλήξουμε σαφώς και αβίαστα στα ακόλουθα συμπεράσματα:

1) Οι ατάκες δεν είναι πάντοτε ο καλύτερος τρόπος για ξεκινήσει κάποιος τη συζήτηση, ιδίως όταν αυτός θέλει να είναι επιθετικός, διότι μπορεί να του καταλήξουν μπούμερανγκ!

2) Η συζήτηση, ιδίως η δημόσια, διεξάγεται καλύτερα με το να μπορούν αυτοί που συζητούν και ιδίως ξεκινούν τη συζήτηση να αναγνωρίζουν και καμιά φορά τα λάθη τους, αντί να βλέπουν κα να προβάλλουν μόνο τα λάθη των άλλων: ο Αίσωπος το έχει πει ήδη από την αρχαιότητα και το έχουμε μάθει όλοι μας μαζί με το πρώτο μάθημα αρχαίων ελληνικών· και

3) Τέλος και οι καθηγητές και οι πολιτικοί χρειάζονται, μόνο που έκαστος εις το είδος του και γι’ αυτό να τους χρησιμοποιούμε ή να μην τους χρησιμοποιούμε κανονικά και όχι για άλλοθι ή για άλλους σκοπούς!

Αυτά προς το παρόν κι αν κάποιος διαφωνεί, ιδού η … Ρόδος, χωρίς όμως το πήδημα, …για να μην γλιστρήσουμε ακόμη περισσότερο!

PRESS PUBLICA, 17 Αυγούστου 2016

Πηγή: http://www.presspublica.gr/τρεις-καθηγητές-ή-ένας-πολιτικάντης-κ/

 

(*) Σημ. Ο τίτλος του άρθρου υπαινίσσεται τον αντίστοιχο τίτλο του άρθρου του Θ. Πάγκαλου, Drei Professoren…, ΒΗΜΑ, 13/8/2016.

 

Η παρούσα ανάρτηση αποσκοπεί στην ενημέρωση των φίλων της Πρωτοβουλίας. Δεν συνεπάγεται τη συμφωνία με τις απόψεις που δημοσιεύονται.

Leave a Reply

  

  

  


4 + 5 =