Η Δ Ι Α Κ Η Ρ Υ Ξ Η ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΜΑΣ

Επίκαιρη ανάγκη η Ριζική Συνταγματική Αλλαγή από τον Λαό [απόφαση της Ολομέλειας της 28-9-2015 της «Π»] Τον Ιανουάριο του 2012 ένας μικρός αριθμός πολιτών συγκροτήσαμε την «Πρωτοβουλία για Ριζική Συνταγματική Αλλαγή» σαν ώριμη συνέχεια και μετεξέλιξη της λαϊκής αγανάκτησης που είχε ξεσπάσει το καλοκαίρι του 2011 ενάντια στο πολιτικό σύστημα... Κάντε κλικ εδώ για να την διαβάσετε
Πατώντας το παραπάνω εικονίδιο θα μπείτε σε ιστοσελίδα με όλα τα άρθρα του ΙΣΧΥΟΝΤΟΣ Συντάγματος. Σε κάθε άρθρο έχει ενσωματωθεί η ΠΡΟΤΑΣΗ της Πρωτοβουλίας μας. Κάτω από κάθε άρθρο γράφετε τα σχόλιά σας ή προτάσεις αλλαγής του. Ο στόχος είναι να διαμορφωθεί το προσχέδιο ενός νέου Συντάγματος. _______________
 Σχολιασμός άρθρων ισχύοντος Συντάγματος

livestream κανάλι της Πρωτοβουλίας

Η συνωμοσιολογία στηρίζει τους «συνωμότες» (με εισαγωγικά ή χωρίς)

Pers Xydias Vassilis 02_2013-08_color_b

 

 

Βασίλης Ξυδιάς

Εκπαιδευτικός-θεολόγος, μέλος της Πρωτοβουλίας για Ριζική Συνταγματική Αλλαγή

Neosyntagma.net, 24 Αυγούστου 2016

 

Το σημείωμα που ακολουθεί είναι ένα (θεωρητικό;) σχόλιο στο δημοσίευμα του NeoSyntagma.net για το Ίδρυμα Σόρος και τον ρόλο του στη μεταρρύθμιση του αλβανικού συντάγματος. Το αφιερώνω στη Μαρία Βερέμη, ευχαριστώντας τη για τη διδικτυακή συζήτηση που είχαμε σχετικά με το θέμα.

Lg-med DC Leaks-soros 01Το άρθρο στο οποίο αναφέρομαι έχει δύο επίπεδα ανάγνωσης. Το πρώτο είναι αυτό που αφορά τη συγκεκριμένη υπόθεση: την προσπάθεια, δηλαδή, του Ιδρύματος Σόρος να προωθήσει τη συνταγματική μεταρρύθμιση στην Αλβανία, το πώς ακριβώς συνέβησαν τα πράγματα, πού κατέληξαν κ.ο.κ.

Υπάρχει όμως κι ένα δεύτερο επίπεδο, αυτό που αφορά το πώς προσεγγίζουμε αυτή την υπόθεση: αν δηλαδή η ματιά μας είναι ψύχραιμη και περιλαμβάνει ολόκληρη την πραγματική ιστορία, ή αν είναι μεροληπτική και συνωμοσιολογική, όπως νομίζω ότι είναι η προσέγγιση του αρχικού ελληνικού δημοσιεύματος στο echedoros-a.gr, απ’ όπου πήρε την αφορμή το δικό μας δημοσίευμα του NeoSyntagma.net. (Και το λέω αυτό με όλον τον κίνδυνο να αδικώ τον συντάκτη του echedoros-a.gr).

Το δημοσίευμα του echedoros-a.gr ορθώς αποκαλύπτει τα σχέδια του Ιδρύματος Σόρος, το πρόβλημα είναι ότι δεν λέει ολόκληρη την αλήθεια. Αποκρύβει την τελική κατάληξη της ιστορίας, την αποτυχία δηλαδή του εγχειρήματος του Σόρος, εμφανίζοντας ουσιαστικά το σχέδιο Σόρος ως πετυχημένο. Διότι τι άλλο συμπεραίνει κανείς όταν ο τίτλος λέει πως «το Ίδρυμα Σόρος είναι ο συντάκτης του νέου αλβανικού συντάγματος».

Όπως όμως αποδεικνύεται από το ρεπορτάζ της αλβανικής εφημερίδας Standard.al, στο οποίο και βασίζεται το δημοσίευμα, οι αλλαγές που έγιναν στο αλβανικό σύνταγμα είναι στην αντίθετη κατεύθυνση απ’ αυτή που προσπάθησε να επιβάλει το Ίδρυμα Σόρος. (Δεν κρίνω εδώ το ποια κατεύθυνση ήταν σωστή και ποια λάθος. Κατά τη γνώμη μου και οι δύο κατευθύνσεις, και η κατεύθυνση του Ιδρύματος Σόρος και αυτή που τελικώς επικράτησε, ήταν και οι δύο αντιδημοκρατικής λογικής. Αλλά αυτό είναι άλλη υπόθεση.)

Αυτό στο οποίο θέλω εδώ να επιμείνω είναι άλλο. Πως το να λέει κανείς σ’ αυτήν την περίπτωση, και μάλιστα στον κεντρικό τίτλο, πως το Ίδρυμα Σόρος «είναι ο συντάκτης» του νέου αλβανικού συντάγματος συνιστά απλούστευση και αποτελεί ανακρίβεια. Η πραγματικότητα είναι ότι το Ίδρυμα Σόρος το προσπάθησε, αλλά τελικά κάπου τα πράγματα στράβωσαν, και προφανώς οι τελικοί συντάκτες του νέου αλβανικού συντάγματος είναι κάποιοι άλλοι – ο Ράμα ή δεν ξέρω ποιος, πάντως όχι το Ίδρυμα Σόρος.

Και το ερώτημα είναι γιατί ο συντάκτης του echedoros-a.gr παρέβλεψε την κατάληξη αυτής της υπόθεσης, ενώ το ρεπορτάζ της αλβανικής εφημερίδας στο οποίο βασίστηκε εστιάζει σ’ αυτήν ακριβώς, ακόμα και στον ίδιο τον τίτλο του. Γιατί λοιπόν ο δικός μας αποσιώπησε το πού τελικώς οδηγήθηκαν τα πράγματα;

Και εννοείται πως η παράλειψη αυτή δεν συνέβη κατά λάθος, ούτε έγινε τυχαία. Ήταν ηθελημένη.

Η απάντηση είναι: διότι η πραγματική κατάληξη της ιστορίας θα χάλαγε τη συνωμοσιολογική σούπα.

Ας μην παρεξηγηθώ. Δεν ισχυρίζομαι πως το δημοσίευμα για το οποίο μιλάμε λέει ψέματα ή ότι λέει κάτι λάθος. Απλώς δεν τα λέει όλα. Δεν λέει ολόκληρη την ιστορία. Απ’ αυτό τρέφεται το μικρόβιο της συνωμοσιολογίας.

Το πρόβλημα με τη συνωμοσιολογία δεν είναι ότι μιλά για πράγματα που δεν υφίστανται, κάθε άλλο. Το πρόβλημα είναι ότι, ακριβώς επειδή βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, απομονώνοντάς τα όμως από το γενικότερο πραγματικό τους πλαίσιο, ή διογκώνοντάς τα, προκαλεί λαθεμένες εντυπώσεις. Και κυρίως εμποτίζει τους ανθρώπους με μια καταθλιπτική αίσθηση ιστορικής ανημπόριας, πως όλα είναι δήθεν προδιαγεγραμμένα από τους «συνωμότες».

Η συγκεκριμένη αυτή ιστορία που μας απασχολεί, αν τη διηγηθεί κανείς ολόκληρη, αποδεικνύει το αντίθετο. Ότι παρά την ισχύ, τον προγραμματισμό, τα χρήματα, τις μεθοδεύσεις κλπ, το σχέδιο απέτυχε. Κι αυτό ήταν προφανώς που ενόχλησε τον συντάκτη του ελληνικού δημοσιεύματος.

Ξαναλέω, ας μην παρεξηγηθώ. Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν συνωμοσίες (εντός ή εκτός εισαγωγικών)· δηλαδή διάφορα σκοτεινά ή φανερά σχέδια, μυστικών ή φανερών κύκλων, επιτελείων κλπ. Ούτε θεωρώ λάθος το να τα αποκαλύπτει κανείς. Η συνωμοσιολογία δεν συνίσταται σ’ αυτό.

Η συνωμοσιολογία συνίσταται στην ιδέα πως οι συνωμότες πράγματι τελικά πετυχαίνουν στα σχέδιά τους. Ή για να πούμε από την ανάποδη, η συνωμοσιολογία συνίσταται στην πεποίθηση πως όσα συμβαίνουν δεν μπορεί παρά να είναι αποτέλεσμα συνωμοσίας.

Κι αυτό είναι φοβερό. Όχι μόνον επειδή η ιστορία είναι γεμάτη από αποτυχημένες συνωμοσίες, αλλά πολύ περισσότερο διότι τα πιο σημαντικά ιστορικά γεγονότα είναι αποτέλεσμα ανεξέλεγκτων και απρόβλεπτων καταστάσεων. Αλλιώς οι λαοί θα ήταν καταδικασμένοι, και η ιστορία θα ήταν πάντοτε στα χέρια των ισχυρών επιτελείων και των σκοτεινών κύκλων.

Κι ας μου επιτραπεί εδώ μια θεολογική παρέκβαση: Αν δεν ήταν έτσι, ο Θεός θα ήταν εξόριστος από την ιστορία και αδιαμφισβήτητος κυρίαρχός της θα ήταν ο διάβολος. Όπως όμως ομολογεί στον Φάουστ ο Μεφιστοφελής, η κυριαρχία επί της ιστορίας όλο του διαφεύγει: αιώνια απεργάζεται το κακό, και διαρκώς συμβάλλει στο καλό. Κάτι σαν κι αυτό που σε πιο επιστημονική ή πιο φιλοσοφική γλώσσα ονομάζεται «ετερογονία των σκοπών».

Επαναλαμβάνω λοιπόν ότι το συνωμοσιολογικό χαρακτηριστικό του συγκεκριμένου δημοσιεύματος δεν βρίσκεται στο ότι αποκαλύπτει το σχέδιο του Ιδρύματος Σόρος, αλλά στο ότι συνειδητά αποκρύβει την τελική κατάληψη της υπόθεσης, που είναι η αποτυχία του σχεδίου – αποτυχία ολική ή μερική, δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω ακριβώς.

Συμφωνούμε πως υπήρξε «συνωμοσία» (δηλαδή ένα συγκεκριμένο σχέδιο παρέμβασης στην πολιτική ζωή της Αλβανίας). Επίσης συμφωνούμε πως το να αποκαλύπτεις αυτό το σχέδιο και τις σκοτεινές του πλευρές δεν είναι συνωμοσιολογία. Η συνωμοσιολογία βρίσκεται στην απλούστευση των πραγμάτων και στην έμφαση που δίνεται στα σχέδια των συνωμοτών, που φαίνεται να αποκτούν μεγαλύτερη σημασία από την ίδια την πραγματική ιστορία.

Υπάρχει δηλαδή στη συνωμοσιολογία ένα στοιχείο μεροληψίας, όχι υπό την έννοια ότι παίρνει το μέρος της μιας ή της άλλης πλευράς, αλλά υπό την έννοια του ότι απομονώνει και διογκώνει ένα μέρος του πράγματος, και αυτό εκλαμβάνει ως πραγματικότητα.

Αλλά ας το δούμε κι αλλιώς. Υπάρχει μια συνωμοσία και την αποκαλύπτουμε. Ποιος είναι όμως ο στόχος της αποκάλυψης; Το να ξεσηκωθεί ο κόσμος και να αντιδράσει ή το να αποδεχτεί τη δήθεν προδιαγεγραμμένη «μαύρη» μοίρα του όπως την έχουν σχεδιάσει οι «συνωμότες»;

Οι δήθεν «αποκαλύψεις» των συνωμοσιών, όταν υπερτονίζουν την ισχύ των συνομωτών και αποκρύβουν, ή έστω παραβλέπουν, τις αποτυχίες τους, τότε έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα. Τελικώς πείθουν τον κόσμο πως όλα είναι στημένα και πως ο ίδιος δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να αντιδράσει.

Γι’ αυτό και η αντίρρησή μου στο συνωμοσιολογικό στοιχείο του δημοσιεύματος για το οποίο συζητούμε δεν είναι ακαδημαϊκού ή δεοντολογικού απλώς χαρακτήρα. Είναι τελείως πρακτική και έχει να κάνει με το τι είναι τελικά αυτό που αποδυναμώνει ή ενισχύει τους συνωμότες.

Κι αυτό έχει άμεση σχέση μ’ αυτό που ζούμε τώρα στην Ελλάδα· που ο κόσμος έχει πειστεί για την αδυναμία του. Αυτό που χρειαζόμαστε, ιδιαίτερα τούτη την ώρα, δεν είναι τόσο η αποκάλυψη των σχεδίων του αντιπάλου, όσο η «αποκάλυψη» της αδυναμίας του και της δικής μας δύναμης – αν πράγματι έχουμε κάποια.

Ο ελληνικός λαός δεν μπορεί να βγει νικητής απ’ αυτόν τον πόλεμο στον οποίο έχουμε μπλέξει με τον διανοητικό εξοπλισμό και τη συγκρότηση των «Γενναίων του Μπρανκαλεόνε». Χρειάζεται ωριμότητα και όσο το δυνατόν πληρέστερη εποπτεία της κατάστασης.

Και η συνωμοσιολογία (ή όπως αλλιώς θέλει κανείς να την πει) δεν βοηθάει σ’ αυτό. Στοχοποιεί μεν τον αντίπαλο, αλλά με λάθος τρόπο. Χωρίς ίσως να το θέλει συμβάλλει στην ιδέα ότι ο αντίπαλος είναι τελικά ανίκητος. Πράγμα που αποδιοργανώνει τη λαϊκή διάθεση για αντίσταση.

Neosyntagma.net, 24 Αυγούστου 2016

 

Η παρούσα ανάρτηση αποσκοπεί στην ενημέρωση των επισκεπτών του NeoSyntagma.net και δεν συνεπάγεται τη συμφωνία της Πρωτοβουλίας με το περιεχόμενό της (απόψεις που υποστηρίζονται, πράξεις που προβάλλονται κλπ).

1 comment to Η συνωμοσιολογία στηρίζει τους «συνωμότες» (με εισαγωγικά ή χωρίς)

  • κωστας ανεστης

    Οντας εν πολλοις – ως ατομα – επιρρεπεις στις αδυναμιες μας,
    μεσω των συνομωσιολογικων αφηγηματων,
    “καιμε” μερος απο την -ως συλλογικοτητες – δυναμη μας,
    αναμασωντας “μιση μεριδα” της μισης αληθειας τους.

Leave a Reply

  

  

  


3 + 7 =